Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 3282/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę J. i W. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazał skarżącym rozbiórkę barakowozu o wymiarach 6,2 m na 2,5 m nietrwale związanego z gruntem, ustawionego w 1980 r., tarasu wraz z zadaszeniem o wymiarach 2,5 m na 2,4 m nietrwale związanym z gruntem, wybudowanym w latach 1991-1994, tarasu bez zadaszenia o wymiarach 2,4 m na 5 m do 6,1 m nietrwale związanego z gruntem, wybudowanego w 1991r. oraz części socjalnej dobudowanej do istniejącego barakowozu, o konstrukcji drewnianej, nietrwale związanej z gruntem, wybudowanej w 1991 r. Organ I instancji ustalił, że inwestorzy nie wystąpili o wymagane prawem pozwolenie na budowę powyższych obiektów. Zgodnie zaś z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Karsin z dnia 3 lipca 1991 r. obszar działki nr [....] położony jest w obrębie miejscowości B. i oznaczony symbolem RL – tereny leśne.
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Na powyższą decyzję W. i J. G. złożyli skargę do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu dla wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. powinny być spełnione dwie przesłanki: po pierwsze obiekt musi być wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy, po drugie obiekt musi zostać zrealizowany na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę. W odniesieniu do realiów rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że w okresie 1980-1094, kiedy były budowane obiekty, wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, zgodnie z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dopuszczających realizację na ściśle określonym terenie obiektów budowlanych. Wyjątki od tej zasady były określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U.
Nr 8, poz. 48). Rozporządzenie do nie przewidywało jednak zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektu letniskowego i to niezależnie od tego, jakiej był on konstrukcji. Skoro więc obiekt postawiono z naruszeniem przepisów prawa, bez pozwolenia na budowę i na terenie nie przewidzianym pod zabudowę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to organ zobowiązany był do wydania obligatoryjnej decyzji o nakazie rozbiórki.
Od powyższego wyroku W. i J. G. złożyli skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w podobnej sprawie Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję, którą uchylił decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego w miejscowości B. Motywem tego rozstrzygnięcia był m.in. fakt, że poprzedni właściciel obiektu uzyskał zgodę na czasowe zlokalizowanie domku w starszym drzewostanie.
W niniejszej sprawie skarżący powzięli wiadomość, że poprzedni właściciel gruntów, na których zlokalizowane zostały sporne domki letniskowe, uzyskał decyzję Urzędu Wojewódzkiego w G. z dnia [...] grudnia 1987 r. nr [...], w uzasadnieniu której napisano, że powierzchnia powinna pozostać trwale utrzymana jako las, przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków do czasu wyrębu drzewostanu. W ocenie skarżących decyzja ta legalizuje istniejącą w owym czasie zabudowę gruntów leśnych, w tym na działce będącej w posiadaniu W. i J. G. Decyzja powyższa nie była znana stronie skarżącej, natomiast o jej istnieniu powzięli wiadomość inspektorzy Powiatowego inspektoratu Nadzoru Budowlanego podczas wizji lokalnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 37 ust 1 pkt 1, znajdującej zastosowanie w sprawie, ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Stosownie do regulacji tego przepisu przymusowej rozbiórce podlegały m.in. obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, znajdujące się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę. Takie też znaczenie tego przepisu przyjął w sprawie Sąd pierwszej instancji, zasadnie wychodząc z założenia, że jeżeli przedmiotowy barakowóz, będąc w myśl regulacji art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiektem budowlanym, został zlokalizowany na terenie, który, stosownie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie był przeznaczony pod zabudowę (obszar lasku) i co ważne ostatnie ustalenie nie zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej, to przyjąć należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował w sprawie normę art. 37 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bezzasadnym czyniąc zarzut skargi kasacyjnej i w tej mierze.
Przy tak sformułowanym zarzucie skargi kasacyjnej (naruszenie art. 37 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.) odnieść zamierzonego skutku nie mogły te twierdzenia z uzasadnienia skargi kasacyjnej, które odnosząc się do innych okoliczności sprawy, nie wskazały konkretnych przepisów postępowania albo przepisów prawa materialnego naruszonych, zdaniem strony skarżącej, przez Sąd pierwszej instancji, a tego wymaga regulacja art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Mając to na uwadze, a także uwzględniając fakt związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami (zarzutami) skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd ten orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 przywołanej wyżej ustawy.