Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2165/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. T., zw. dalej skarżącym, na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 23 września 2013 r., nr..., w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.
W motywach wyroku Sąd I instancji wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy realia faktyczne sprawy wypełniały przesłanki przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z wyżej powołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Sąd podkreślił, że sformułowanie, jakim ustawodawca posłużył się w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy – "cofa się" – wskazuje na to, że po stronie organu istnieje przymus cofnięcia pozwolenia na broń osobie spełniającej przedmiotowe przesłanki.
Sąd wskazał, że okolicznością niesporną jest, że skarżący, wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. P.-P. z dnia 8 lutego 2012 r. (prawomocnym w dacie wydawania skarżonego i utrzymanego nim w mocy rozstrzygnięcia), został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm.), zw. dalej k.k. Poza sporem pozostaje też fakt, że przestępstwo, za popełnienie którego skazano stronę, można popełnić tylko w sposób umyślny. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, organy Policji były zobligowane do wydania przedmiotowej decyzji. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawały zaś okoliczności dotyczące związku pomiędzy pozwoleniem na broń a popełnionym czynem przestępczym.
Rozpoznając przedmiotową skargę Sąd I instancji nie dopatrzył się także występowania przesłanek, mogących budzić wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją RP przepisów stanowiących podstawę wydania skarżonej decyzji.
Sąd wskazał, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii stanowiącej wyjątek od reguły, że prawa do posiadania broni palnej nie mają obywatele, a jeśli mają to tylko w szczególnych okolicznościach i tylko spełniając restrykcyjne wymogi, nie dopuściłby do sytuacji, by dostęp do broni palnej pozostawić osobom, które swym postępowaniem wykazały brak odpowiedzialności, czy poszanowania dla przepisów prawa.
W tym stanie sprawy Sąd I instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576.), zw. dalej ustawą o broni i amunicji, przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy niezależnie od wystąpienia przesłanek w postaci stwarzania zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że dostrzega fakt, iż ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. znowelizowano treść art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji uszczegóławiając przesłanki uniemożliwiające otrzymanie pozwolenia na broń palną lub jego cofnięcie. W ocenie skarżącego, spełnienie każdej z nich, w tym wymienionej w pkt 6 lit. a, tj. skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, musi być poprzedzone analizą całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, dającą podstawy do uznania, że dalsze posiadanie broni palnej stanowić będzie zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zdaniem skarżącego, dopiero stwierdzenie wystąpienia takiego zagrożenia w połączeniu z prawomocnym skazaniem za przestępstwo umyślne jest podstawą do obligatoryjnego wydania decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną lub jego cofnięcia. Skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji organy policji ograniczyły wyłącznie do stwierdzenia skazania za przestępstwo umyślne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.
Przechodząc do rozpoznania sprawy wskazać należy, że w skardze kasacyjnej podniesiono naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy niezależnie od wystąpienia przesłanek w postaci stwarzania zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że organy Policji były zobligowane do wydania przedmiotowej decyzji.
Przepis art. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter normy prawnej bezwzględnie obowiązującej. Zawiera on imperatywne sformułowanie "organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". Oznacza to, że organ prowadząc postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń ma obowiązek zastosowania tego przepisu, a spełnienie się którejkolwiek z wymienionych w przepisie przesłanek jest samoistną podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń. Cofnięcie pozwolenie na broń następuje, gdy osoba, która ma pozwolenie na broń, stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przy ocenie wystąpienia stanu zagrożenia, organ nie ma dowolności. Dla oceny konstrukcji przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji znaczenie prawne ma wprowadzenie związania prawomocnym skazującym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej cytowany przepis nie wymaga wykazania przez organ realnego związku między popełnionym czynem, a zagrożeniem dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Przeciwnie, art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w sposób jednoznaczny wskazuje, że zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stwarza osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Związek ten wynika zatem bezpośrednio z przepisu prawa (por. wyrok NSA z dnia 8 maca 2016 r., sygn. akt II OSK 1659/14, wyrok NSA z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 552/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zw. dalej CBOSA).
W przedmiotowej sprawie wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 8 lutego 2012 r., skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. Skarżący nie kwestionuje faktu skazania prawomocnym wyrokiem za ww. przestępstwo. Przestępstwo, za popełnienie którego skazano skarżącego, można popełnić tylko w sposób umyślny. Tak więc, warunek niekaralności, pod którym pozwolenia na broń udzielono przestał istnieć, a zatem osoba taka broni posiadać nie może, gdyż znalazła się w kręgu osób, którym pozwolenia na broń się nie wydaje, tym zaś którzy pozwolenie takie otrzymali pozwolenie zostaje cofnięte (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji).
W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał właściwej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, przez prawidłowe odkodowanie hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w normach prawnych tych przepisów. Stąd też brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. stanowiącego podstawę uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji w przypadku naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. i oddalił skargę.
Nie można mieć wątpliwości, że gdyby osoba skazana prawomocnym wyrokiem za czyny opisane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystąpiła o pozwolenie na posiadanie broni, to pozwolenia takiego by nie uzyskała. Skoro zatem w czasie, gdy z pozwolenia osoba taka już korzystała, a odpadła przesłanka uzasadniająca jego udzielenie, to prawnym następstwem tego faktu musi być cofnięcie pozwolenia na broń.
Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
- - ---------------------- 1