Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej z dnia 8 czerwca 2015 r. J. R. B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczyła decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 9 września 2014 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. W ustawowym terminie, tj. w dniu 9 czerwca 2015 r. została złożona do akt sprawy, sporządzona przez radcę prawnego w imieniu obojga skarżących – J. R. B. i K. B. B., skarga kasacyjna od ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. skargi kasacyjnej K. B. B. postanowił odrzucić skargę kasacyjną K. B. B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu wszczętym skargą kasacyjną możliwe jest wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jedynie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Sąd może, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12).
W świetle powyższego uznać należy, że skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy bowiem, że w orzecznictwie wielokrotnie już podkreślano, iż podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 (publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Same obawy skarżącego dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżący ograniczył się do jednozdaniowego stwierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje ustanie działalności krótkofalowej i brak łączności. Nie wyjaśnił jaką działalność prowadzi, czy jest to działalność gospodarcza, nie wskazał czemu służy utrzymywanie łączności i jakie podmioty z niej korzystają.
Sąd podejmując decyzję co do zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może opierać się na ogólnikowych stwierdzeniach, które nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. Tak więc uznać należy, że skarżący nie przedstawił konkretnych danych, które przemawiałyby za tym, że faktycznie wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzi znaczną szkodę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że samo złożenie wniosku rozumianego jako zgłoszenie samego żądania bez przedstawiania jakichkolwiek twierdzeń na jego poparcie nie może odnieść zamierzonego skutku.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykonał ciążącego na nim z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.
- - ---------------------- 3