Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1445/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B. C. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach, z dnia 28 sierpnia 2019 r., nr WINB-WOA.7721.260.2019.AJ, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie usytuowania otworu okiennego niezgodnie z warunkami technicznymi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. C. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 232 ust. 4, 5 i 6 i w zw. z § 272 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe zastosowanie cytowanych przepisów powołanego rozporządzenia, a to poprzez błędne uznanie, iż w przypadku, kiedy ściana budynku zaopatrzona jest w otwór okienny, którego lico usytuowane jest w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy działki, wystarczającym do przywrócenia stanu zgodnego z prawem jest wstawienie w wyżej wymieniony otwór okna przeciwpożarowego, a to atestowanej przegrody szklanej przejrzystej o odporności ogniowej El 60, podczas gdy przywrócenie tego otworu okiennego do stanu zgodnego z prawem mogłoby nastąpić jedynie poprzez jego zamurowanie lub wypełnienie materiałem przepuszczającym światło, acz nieprzejrzystym o odpowiedniej klasie odporności ogniowej.
Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; rozpoznanie sprawy na rozprawie, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści skargi na okoliczności tam powołane, przyznanie Skarżącej kasacyjnie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie jej w całości od obowiązku ponoszenia opłat oraz wydatków sądowych, albowiem nie jest ona w stanie ponieść powyższych bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania swojego oraz swojej rodziny oraz o kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.
Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej: rozporządzenie), jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;
- 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.
Nie jest sporne, że otwór okienny wykonano w użytkowanym budynku. Sprawa nie dotyczy więc projektowania, budowy, przebudowy czy też zmiany sposobu użytkowania budynku. Jak jednak stanowi § 207 ust. 2, przepisy rozporządzenia dotyczące m.in. bezpieczeństwa pożarowego, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi.
W odniesieniu do wykonanego okna, na zasadzie § 207 ust. 2, znajdują więc zastosowanie przepisy Działu VI rozporządzenia pt. "Bezpieczeństwo pożarowe".
Zgodnie z § 272 ust. 2 rozporządzenia, budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indywidualnej oraz budynki mieszkalne zagrodowe i gospodarcze, ze ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, powinny być sytuowane w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12. Natomiast w myśl § 272 ust. 3, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5.
Sąd pierwszej instancji trafnie zatem uznał, że ściana, w której zamontowano okno, powinna być traktowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia.
Jest bezsporne, że stosowanie § 232 ust. 4 i 5 nie może być oderwane od unormowania § 232 ust. 6 rozporządzenia, według którego, dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, w ścianie oddzielenie przeciwpożarowego, pod warunkiem, że powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10 % powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień powinna odpowiadać klasie odporności ogniowej, zgodnie z tabelą podaną w tym przepisie.
W przypadku ściany będącej przedmiotem niniejszej sprawy jest to klasa odporności ogniowej EI 60.
Skoro sporny otwór został wypełniony przeszkleniem spełniającym wymóg odporności ogniowej EI 60, to zarzut kasacji jest bezzasadny w aspekcie bezpieczeństwa pożarowego.
Nie jest także zasadny analizowany zarzut w zakresie w jakim podnosi naruszenie interesów skarżącej innych, niż związane z bezpieczeństwem pożarowym.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, obiekt budowlany, jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.
Jakkolwiek w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, w odniesieniu do wymagań związanych z użytkowaniem obiektu budowlanego nawiązano wprost do art. 5 ust. 1 pkt 1-7, to nie jest to wyliczenie enumeratywne. Świadczy o tym określenie "w szczególności".
Normy odległościowe ustanowione w przepisach § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia, niezależnie od ich aspektu bezpieczeństwa pożarowego, a także elementu stosunków sąsiedzkich z zakresie prawa cywilnego, mają także za zadanie ochronę uzasadnionych interesów właścicieli sąsiedniej nieruchomości, wynikających z innych, niż przepisy przeciwpożarowe, norm materialnego prawa administracyjnego.
Skarżąca nie wykazała jednak aby wypełnienie otworu w ścianie przeszkleniem w jakikolwiek sposób ograniczyło jej prawa jako właściciela sąsiedniej nieruchomości. Nie ogranicza jej uprawnień związanych z zabudową i użytkowaniem nieruchomości. Pamiętać trzeba, że usytuowanie otworu w określonej odległości od granicy działki jest zdeterminowane usytuowaniem ściany. Legalności tego usytuowania w niniejszej sprawie nie podważono. Nie była ona zresztą przedmiotem postępowania organów nadzoru budowlanego w rozpatrywanej sprawie.
Jak zauważono w orzecznictwie, do ograniczenia mogłoby dojść w sytuacji, gdyby w ścianie usytuowanej w granicy umieszczono przeszklenie. Wówczas bowiem nie byłoby możliwe ewentualne usytuowanie budynku sąsiedniego w granicy, a więc przyleganie nowego obiektu do spornej ściany (patrz: wyrok NSA z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1292/06; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1509/11).
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.