Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 174/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno - technicznej zameldowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, iż decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] orzekającą o wykreśleniu z ewidencji ludności wpisu z dnia [...] o zameldowaniu małoletniej W. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w T. oraz wpisu o wymeldowaniu z poprzedniego miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w T., a nadto - odmawiającą umorzenia prowadzonego w tej sprawie postępowania.
Postępowanie administracyjne w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) przeprowadzono w związku z zawiadomieniem przez J. P. – W., iż przemeldowanie małoletniej nastąpiło bez jej wiedzy, w wyniku zgłoszenia przez M. W. pobytu stałego córki w jego mieszkaniu przy ul. [...] mimo, że od urodzenia córka faktycznie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że zebrane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dowody potwierdziły fakt zamieszkiwania małoletniej zarówno przed dniem [...], jak i po tym dniu razem z matką przy ul. [...] w T., zaś nie potwierdziły przebywania córki w mieszkaniu ojca przy ul. [...]. Dokonane w dniu [...] przez M. W. zgłoszenie dotyczące -zmiany miejsca stałego pobytu było nieprawidłowe i skutkować musiało uchyleniem przez organ I instancji zarówno czynności materialno - technicznej zameldowania W. pod nowym adresem, jak i czynności wymeldowania jej z dotychczasowego miejsca pobytu.
Brak uregulowanych sądownie kontaktów M. W. z córką nie może mieć wpływu na wynik postępowania administracyjnego w sprawie jej zameldowania na pobyt stały, skoro zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, zaś skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że dziecko zamieszkiwało na stałe razem z nim w lokalu przy ul. [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. W.i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. jako rażąco naruszających prawo oraz umorzenie postępowania lub zawieszenie postępowania do czasu wydania przez Sąd Okręgowy w T. rozstrzygnięcia dotyczącego miejsca zamieszkania małoletniej przy którymś z rodziców, zaś przypadku nie przychylenia się do ostatniego wniosku – o oddalenie wniosku J. P. – W. z dnia [...].
Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 75 § 1 i art. 79 k.p.a. poprzez oddalenie złożonych przez niego wniosków dowodowych i nie poinformowanie o terminie przesłuchania żony, uznanie za wiarygodne informacji otrzymanych z policji i przedszkola nr [...], a także zarzut braku wnikliwości i bezstronności w prowadzeniu postępowania oraz bezprawnego przyznania statusu strony w postępowaniu SM "[...]". M. W. podał, iż córka mieszkała u niego przez okres około [...] tygodni począwszy od dnia [...]. Skarżący zakwestionował posłużenie się przez organy administracji jako dowodem - porozumieniem zawartym między nim a żoną w dniu [...] w przedmiocie opieki nad córką oraz postanowieniem Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] ustalającym kontakty z córką, które to postanowienie zostało uchylone.
Ponadto podniósł, iż organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutu dotyczącego błędnego uznania w I instancji Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" oraz wspólnoty mieszkaniowej (Przedsiębiorstwo Budowlane [...]) w budynku nr [...] przy ul.[...] za strony postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, przyznając jednocześnie, że organ I instancji bezzasadnie uznał Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" oraz Przedsiębiorstwo [...] w T. (wspólnota mieszkaniowa) za strony postępowania i doręczył im swą decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd wskazał, iż czynność zameldowania ma potwierdzić istniejący stan faktyczny - stały lub czasowy pobyt pod oznaczonym adresem, a więc dana osoba winna rzeczywiście zamieszkiwać w konkretnym lokalu, a następnie dokonać zameldowania w nim. Przesłanka zameldowania na pobyt stały, określona w art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zostaje spełniona wówczas, gdy łącznie zrealizowane są wymienione w tych przepisach dwa warunki, tj. gdy osoba przebywa - zamieszkuje w lokalu (koncentrują się tam jej sprawy życiowe) i ma zamiar stałego w nim przebywania. W przypadku osoby niepełnoletniej, w myśl § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 r. (Dz. U. Nr 236 poz. 1999 ze zm.), zameldowania poprzez wypełnienie i podpisanie formularza "Zgłoszenie pobytu stałego" dokonuje jej przedstawiciel ustawowy lub inna osoba sprawująca nad tą osobą faktyczną opiekę.
Sąd zaznaczył, że w przypadku osoby niepełnoletniej należy odróżnić miejsce jej faktycznego pobytu od miejsca zamieszkania w prawnym znaczeniu tego określenia. W prawie cywilnym przez miejsce zamieszkania należy rozumieć tylko określoną miejscowość, zaś pobyt stały trzeba związać z konkretnym adresem (domem, lokalem). W przypadku dziecka miejsce pobytu nie musi się pokrywać z miejscem zamieszkania. Jednak zgodnie z art. 26 § 2 K.c., jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom mającym osobne miejsca zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego stale przebywa, a więc przyjęcie zamieszkiwania wiąże się zasadniczo ze stałym pobytem, zaś ten ostatni decyduje o zameldowaniu.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w przypadku zgłoszenia zastrzeżeń co do prawidłowości zameldowania, czy wymeldowania, sprawę rozstrzyga w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. organ ewidencji wydając decyzję o anulowaniu bądź odmowie anulowania wymienionej czynności materialno - technicznej.
W ocenie Sądu pierwszej instancji organy obu instancji dokonały oceny całokształtu istotnych okoliczności wynikających z zebranego materiału dowodowego. Sąd podzielił stanowisko wyrażone przez organ II instancji, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wykorzystano wszystkie możliwości uzyskania dowodów istotnych dla wydania rozstrzygnięcia i trafnie wykorzystano zaświadczenia lekarskie wystawione na J. P. – W. z racji sprawowanej przez nią opieki nad córką oraz pismo dyrekcji przedszkola nr [...] z dnia [...], jak też dokumenty związane ze sprawą rozwodową małżonków W. - jako zawierające obiektywne ustalenia co do faktycznego miejsca pobytu małoletniej. W toku postępowania administracyjnego ustalenia wymagało, czy dokonane przez skarżącego w dniu [...] zgłoszenie miejsca pobytu stałego córki W. było zgodne ze stanem rzeczywistym.
Sąd zauważył, że skarżący wezwany do złożenia wyjaśnień, czy w dacie zgłoszenia córka zamieszkiwała z nim, odmówił ich udzielenia, ograniczając się do stwierdzenia, że centrum życiowe córki znajduje się w przedszkolu. W piśmie z dnia [...] podał, iż we wskazanym dniu córka przebywała u niego z zamiarem stałego pobytu, zaś zameldowanie nastąpiło za zgodą żony. W odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze do Sądu stwierdził, że od dnia [...] córka mieszkała u niego przez dwa tygodnie. Oceniając wiarygodność wersji skarżącego, dotyczącej zamieszkiwania u niego córki za zgodą matki, Sąd uznał, iż nie sposób pominąć znajdujących udokumentowanie w aktach administracyjnych starań J. P. – W. o pozostawienie jej władzy rodzicielskiej i oddalenie wniosku skarżącego o wydanie dziecka. Zdaniem Sądu o wymeldowaniu córki J. P. – W. dowiedziała się dopiero po kilku miesiącach.
Sąd stwierdził, iż z protokołu ustnego zawiadomienia o przestępstwie sporządzonego w dniu [...] (sygn. akt [...]) nie wynika, iż córka W. przebywała u skarżącego przez dłuższy czas. Organy obu instancji miały podstawę do przyjęcia, iż nie zaistniał fakt przeniesienia centrum życiowego małoletniej W. po dniu [...] - w sensie pobytu stałego - za zgodą matki do lokalu przy ul. [...], który to fakt uzasadniałby dokonanie przez skarżącego zgłoszenia w dniu [...]. W ocenie Sądu nie zostały naruszone ogólne zasady procedury administracyjnej jak i przepisy art. 77 § 1, art. 79 i art. 80 k.p.a., zaś błędne uznanie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" oraz Przedsiębiorstwa "[...]" za stronę postępowania nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organ I instancji nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego o umorzenie postępowania administracyjnego, bowiem postępowanie wszczęto na żądanie osoby będącej stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. (pismo J. P. – W.z dnia [...]), która nie zrezygnowała z wykazania swoich racji, zaś merytoryczne zakończenie sprawy znajdowało oparcie w prawie materialnym - art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. i leżało we właściwości Prezydenta Miasta T.. Sąd zaznaczył, że w przypadku odmowy uchylenia czynności zameldowania i wymeldowania, z uwagi na bezsprzeczny stały pobyt małoletniej W. w lokalu przy ul. [...], zachodziłyby przesłanki do jej wymeldowania z urzędu z mieszkania skarżącego w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. W., reprezentowany przez adwokat A.M.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:
- - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), polegające na tym, iż małoletnia W.W. w dniu [...] i w okresie późniejszym nie przebywała z zamiarem stałego pobytu u skarżącego na ul. [...];
- - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 §1 oraz art. 79 §1 i 2 k.p.a. - polegające na tym, iż Sąd niesłusznie nie podzielił zarzutu skargi dotyczącej w/w uchybień przez organy i uznał za trafne ich stanowisko - co jest sprzeczne z ogólnie przyjętymi zasadami interpretacji przedmiotowych przepisów. Taka postawa organów miała bezsprzecznie negatywny wpływ na wynik sprawy, a w wyniku aprobaty Sądu - dla rutynowej praktyki organów administracji ułatwiających sobie pracę poprzez omijanie przepisów postępowania decydujących o poszanowaniu zasad równości i sprawiedliwości proceduralnej;
- - nie zwrócenie uwagi na fakt, iż w aktach sprawy na kartach 122 i 134 znajdują się notatki służbowe prowadzącej postępowanie Pani J. S. datowane na [...] i [...]. Treść pierwszej notatki o przebiegu i zachowaniu skarżącego w czasie przesłuchania w dniu [...] stoi w całkowitej sprzeczności z treścią protokołu przesłuchania skarżącego w dniu [...] (k.43,44) - w ocenie skarżącego została sfałszowana. Druga notatka służbowa (k.134) datowana na dzień [...]. była sporządzona i dołączona do akt sprawy już po wydaniu decyzji organu I instancji (t.j po [...]) - treść jej miała wpływ na stanowisko organu I instancji a w efekcie i WSA w Bydgoszczy. Powyższe stanowi naruszenie zasady art. 7 k.p.a.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne M. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż odmowa wyjaśnień skarżącego spowodowana była niechęcią wywlekania spraw rodzinnych osobom postronnym. Wskazano, iż trudno jest udowodnić, że małoletnia córka skarżącego przebywała u niego przez okres kilkunastu dni z zamiarem stałego pobytu. Zdaniem skarżącego błędna jest dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena materiału dowodowego ze sprawy [...] (k. 3 do 6), ponieważ zawiadomienie o przestępstwie było przygotowywane w [...] r., a ograniczanie kontaktów miało miejsce w [...], [...] i [...] roku. W protokole przesłuchania nie ma mowy o tym, iż córka zamieszkuje u skarżącego, ponieważ skarżący nie miał normalnych kontaktów z dzieckiem i dziecko u niego nie przebywało.
Nadto z pisma z dnia [...] wynika, iż nie jest możliwe stwierdzenie stanu faktycznego - co do bytności dziecka na ul. [...]. Sąd nie zwrócił uwagi na naruszenie przepisów art. 7, art. 75, art. 79 § 1 i 2 k.p.a. jak też nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego, wskazujących na to, że już w [...] opiekował się dzieckiem. Przedłożone zaś zwolnienia lekarskie dotyczą okresów po [...], a więc okresu kiedy córka przymusowo przebywała u matki. Zdaniem skarżącego art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie określa, jaki czas musi osoba zamieszkiwać pod danym adresem, by uznać jej pobyt za stały, lecz określa termin zarejestrowania tego pobytu we właściwym organie. Nieprzebywanie bezpośrednio po zameldowaniu pod wskazanym adresem nie dowodzi jeszcze braku zamiaru pobytu stałego pod tym adresem.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż art. 79 § 1 i 2 k.p.a. obligatoryjnie nakazuje organom zawiadomienie strony o terminie przeprowadzenia dowodu. Strona ma prawo brać udział w czynnościach, zadając pytania - stronom czy świadkom. Brak powiadomienia skarżącego o terminie przeprowadzenia dowodów miał wpływ na dalszy rozwój sprawy, albowiem żona skarżącego manipulowała w sprawie i przedkładała materiały dowodowe, które nie miały żadnego znaczenia. Wskazano, iż po złożeniu odwołania do Wojewody [...] prowadząca postępowanie złożyła do akt sprawy notatkę służbową z dnia 12 grudnia 2005r., że skarżący był skutecznie informowany o każdej czynności w sprawie. Sądowi umknął fakt, że notatka została dołączona do akt już po zapoznaniu się skarżącego z aktami w dniu [...].
Sąd zaaprobował nieprawidłowo prowadzone postępowanie przez organy administracji także odnośnie notatki służbowej J. S. z dnia [...], dotyczącej przebiegu przesłuchania skarżącego w dniu [...]. - notatka podaje fałszywe okoliczności zdarzenia i rodzi podejrzenie jej sfałszowania.
W piśmie z dnia [...] M. W. wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy sygn. [...] Prokuratury Rejonowej T. [...], w szczególności protokołu oględzin telefonów komórkowych i znajdujących się w nich treści wiadomości tekstowych. Skarżący podał, iż z treści tych wiadomości wynika, że matka dziecka wiedziała o fakcie wymeldowania dziecka, godząc się na ten fakt. Nieprzeprowadzenie tego dowodu w toku postępowania administracyjnego - mimo wniosku skarżącego - stanowi dowód nieważności postępowania. W dniu [...] skarżący złożył pismo, do którego załączył protokół oględzin telefonu komórkowego.
W piśmie z dnia [...] J. P. – W. poinformowała, iż w dniu [...] złożyła doniesienie do organów ścigania w przedmiocie składania przez skarżącego fałszywych zeznań oraz fałszowania dokumentów na okoliczność przedmiotowej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania.
Strona skarżąca jako jedną z podstaw skargi kasacyjnej wskazała naruszenie art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 79 § 1 i 2 k.p.a. Podnosząc ten zarzut autor skargi kasacyjnej, tak w petitum środka odwoławczego, jak i w jego uzasadnieniu, nie wskazał żadnego przepisu prawa regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, którego naruszenia miałby się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Strona zarzuciła wyłącznie naruszenie przepisów k.p.a.
W tym miejscu podkreślić należy, iż z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego (podstawa z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jest naruszenie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wprowadzenie pełnej regulacji procedury sądowej - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów k.p.a. A zatem, czyniąc Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia prawa procesowego, nie można wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt GSK 73/04, M. Prawn. 2004/14/632; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2004 roku, sygn. akt GSK 125/04, ONSAiWSA 2004/3/67; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2004 roku, sygn. akt FSK 181/04, ONSAiWSA 2004/2/36; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2005 roku, sygn. akt FSK 2139/04, LEX 173185; B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Zakamycze 2005, s. 456; H. Knysiak - Molczyk [w:] T.Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005, s. 546; J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, s. 247).
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej nie przedstawiono zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przepisy k.p.a. są przepisami ustawy regulującej postępowanie administracyjne. Powołanie tych przepisów w skardze kasacyjnej w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować przepisów art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 79 § 1 i 2 k.p.a. jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może także ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji.
Z powyższych względów zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania nie może odnieść zamierzonego skutku. Związanie zaś granicami skargi kasacyjnej skutkuje tym, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących uchybienia konkretnym przepisom proceduralnym, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami zaskarżonego wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 1997r., sygn. akt I PKN 58/97, OSNP 1997/22/436/).
Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, iż zaskarżonemu wyrokowi nie można przypisać zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) przez błędną wykładnię tego przepisu.
Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.
Artykuł 9 ust. 2 powołanej wyżej ustawy przewidywał, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Przepis ten utracił moc z dniem 19 czerwca 2002 r. na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (OTK - A 2002/3/34). Konsekwencją powyższego stanu prawnego jest uznanie, iż przesłanką zameldowania określonej osoby w lokalu jest sam fakt pobytu w tym lokalu.
Jak stanowi zaś przepis art. 6 ust. 1 tej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Wymagana prawem przesłanka zameldowania jest zatem spełniona, gdy istnieją łącznie warunki określone w tym przepisie, a mianowicie dana osoba przebywa w lokalu i ma zamiar stałego w nim przebywania. Przebywanie pod oznaczonym adresem nie stanowi spełnienia przesłanki zameldowania, jeśli nie towarzyszą temu okoliczności wskazujące na zamiar stałego związania się z tym miejscem pobytu. Zamieszkanie w lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy winno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu (z przeniesieniem do tego lokalu) centrum życiowego danej osoby.
Zameldowanie i wymeldowanie są aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu (opuszczenia lokalu).
Czynność materialno - techniczna, jaką jest zameldowanie, nie nosi cech ostateczności ani prawomocności i organ administracji właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 523/00, LEX 76100; z dnia 9 lutego 1993 r., SA/Lu 1187/92, ST 1993/11/68). Czynności tej - wyeliminowania błędnego wpisu - dokonuje organ administracji na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i tak też orzekł Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...].
W tym stanie prawnym Sądowi pierwszej instancji - wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną – nie można zarzucić błędnej wykładni art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.
Podkreślić należy, iż w skardze kasacyjnej nie wskazano jaka winna być – zdaniem strony - prawidłowa wykładnia tego przepisu prawa. Nadto błędnej wykładni przepisu art. 10 ust. 1 ustawy strona upatruje w uznaniu, iż "małoletnia W. W. w dniu [...] roku i w okresie późniejszym nie przebywała z zamiarem stałego pobytu u skarżącego na ul. [...] Przyjęcie zaś przez Sąd pierwszej instancji określonego stanu faktycznego nie może uzasadniać zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię.
Jeśli strona zamierza zakwestionować stan faktyczny, przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd pierwszej instancji, to niezbędne jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania sądowego, czego strona wnosząca skargę kasacyjną w niniejszej sprawie nie uczyniła (por. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 410, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2005 roku, sygn. akt FSK 2027/04, LEX nr 172976).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.