Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt II S.A./Gd 46/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznając skargę H. Ko. i S. Ko. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazania dokonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...].
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - działając na podstawie art. 104 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) - nałożył na A. i H. K. obowiązek wykonania oraz dostarczenia do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego do dnia 31 lipca 2003 r. inwentaryzacji budowlanej oraz orzeczenia technicznego dotyczącego całości zrealizowanych robót budowlanych prowadzonych przy budowie - rozbudowie budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 61,79 m 2 usytuowanego na działce nr [...] w S. potwierdzającego zgodność wykonania robót z przepisami a w przypadku wystąpienia nieprawidłowości określenie w tym orzeczeniu koniecznych zmian i przeróbek i ich wykonanie w terminie do dnia 31 lipca 2003 r. w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 23 lipca 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wykonanych na działce nr [...] w S. robót budowlanych. Podczas kontroli ustalono, że na terenie tym został rozbudowany budynek gospodarczy oraz zmieniono sposób użytkowania garażu.
Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. organ ten nakazał A. i H. K. rozbiórkę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 61,79 m 2. Na skutek odwołania w/w Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji ze wskazaniem, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, ponieważ przedmiotowy budynek został wykonany w oparciu o prawomocne pozwolenie na budowę zanim nastąpiło wznowienie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu i wydania zezwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. została wydana celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem po ustaleniu że nie stanowią one samowoli budowlanej.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli właściciele sąsiedniej nieruchomości H. i S. Ko. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazali, że położony na działce domek gospodarczy został przez A. i H. K. wybudowany na przełomie marca i kwietnia 2001 r. a nie jak ustalił organ w miesiącach grudzień 2000 - styczeń 2001 r. a zatem w czasie budowy inwestorzy nie posiadali pozwolenia na budowę i budynek powinien zostać rozebrany. Ponadto skarżący podkreślili, że obawiają się, iż w budynku powstanie hurtownia - magazyn farb, lakierów i materiałów budowlanych, a takiej działalności się sprzeciwiają.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji, podzielając motywy, którymi kierował się ten organ. Jednocześnie organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji podniósł, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, w szczególności w sposób prawidłowy ustalono okoliczność, że obiekt został wybudowany w okresie od 15 grudnia 2000 r. do dnia 3 stycznia 2001 r., oraz, że A. i H. K. mieli prawo wykonać roboty budowlane w wymienionym okresie. Okoliczność daty realizacji inwestycji ustalona została bowiem w oparciu o zapisy dziennika budowy przy uwzględnieniu, że budynek powstał na istniejących fundamentach.
Ponadto organ stwierdził, że zgodnie z szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru wsi S. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z dnia 24 października 1990 r. przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie określonym jako teren osiedla domków jednorodzinnych,na którym dopuszcza się możliwość realizacji budownictwa mieszkaniowego i usługowego w formie uzupełnienia istniejącej zabudowy. Przedmiotowa budowa - rozbudowa nie narusza zatem ustaleń tego planu.
H. i S. Ko. złożyli na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie jako krzywdzącej. Skarżący ponownie zakwestionowali datę realizacji inwestycji wskazując, że ustalenia poczynione przez organy obu instancji oparte są na nieprawdziwym oświadczeniu małżonków K. i kierownika budowy, który jest z inwestorami spokrewniony.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uwzględnił wniesioną skargę.
W motywach tego orzeczenia wskazano, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd może uwzględnić skargę z powodów innych niż przedstawione w skardze, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2002 r. podlega uchyleniu, bowiem obie decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa. Wskazano, że jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, roboty budowlane zostały przeprowadzone w czasie, gdy A. i H. K. posiadali ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, czyli jeszcze przed wznowieniem postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu i wydania zezwolenia na budowę.
W takiej sytuacji organy nadzoru budowlanego powinny przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Ratio legis tych przepisów polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia obiektu budowanego do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach prawa. Dopiero w przypadku niewykonania nałożonych w trybie powyższych przepisów obowiązków właściwy organ może w drodze decyzji nakazać inwestorowi zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części (art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego) (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 7 czerwca 2001 roku, IV S.A. 952/99, LEX nr 54192). W przedmiotowej sprawie, w opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie przepisów prawa przez organy pierwszej jak i drugiej instancji polegało na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt. 2 cytowanej ustawy właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.
Z przepisu tego jak podkreślono wynika, że przedmiotem obowiązku są określone czynności bądź roboty budowlane. Nie można, zatem na podstawie wymienionego wyżej przepisu nałożyć na inwestora obowiązku dostarczenia odpowiednich dokumentów, ekspertyz i ocen, ponieważ poprzez złożenie takich dokumentów nie można doprowadzić inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Postawą do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych, odpowiednich ocen technicznych, ekspertyz bądź innych dokumentów jest art. 50 ust. 3 oraz art. 81 c Prawa budowlanego. Przedmiotowe dokumenty, ekspertyzy czy oceny stanowią element postępowania dowodowego i mogą stanowić, zależnie " od ich treści, podstawę do podjęcia przez organ decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego.
W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 5 sierpnia 2002 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa Budowlanego nałożył na inwestora obowiązek wykonania i dostarczenia inwentaryzacji budowlanej oraz orzeczenia technicznego dotyczącego całości zrealizowanych robót budowlanych prowadzonych przy rozbudowie przedmiotowego obiektu. Doszło, zatem do naruszenia przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 prawa budowlanego.
Skutkiem tego naruszenia jest brak możliwości wydania przez organy nadzoru budowlanego decyzji merytorycznej w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Dopiero bowiem po dostarczeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, ekspertyz i ocen organ nadzoru budowlanego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy powinien podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego albo na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tegoż prawa.
W niniejszej sprawie organ I instancji w utrzymanej w mocy rozstrzygnięciem organu odwoławczego decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r., oprócz nałożenia na inwestorów obowiązku dostarczenia wskazanych w decyzji dokumentów (inwentaryzacji oraz opinii - orzeczenia technicznego) stwierdził, że w przypadku konieczności wykonania robót wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, inwestorzy zobowiązani są do ich realizacji w zakreślonym decyzją terminie, jednakże z tak sformułowanego rozstrzygnięcia w żaden sposób nie wynika jakie konkretnie czynności inwestorzy mają wykonać,aby doprowadzić wykonywane roboty do stanu zgodnego z prawem. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej.
Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny "jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji.
Niewątpliwie decyzja organu I instancji, a co za tym idzie także utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego, nie czynią zadość powyższym wymogom albowiem organy nadzoru budowlanego, nakładając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego na inwestorów jednocześnie obowiązek dostarczenia określonych dokumentów i wykonania niesprecyzowanych czynności wynikających z orzeczenia technicznego w razie stwierdzenia nieprawidłowości naruszyły zarówno przytaczany już art. 51 Prawa budowlanego, jak i art. 81 c Prawa budowlanego, na podstawie którego organ nadzoru budowlanego (wydając stosowne postanowienie) może nałożyć na inwestora obowiązek dostarczenia odpowiednich dokumentów.
Dopiero bowiem po dostarczeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, ekspertyz i ocen, organy nadzoru budowlanego, w oparciu o zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy, powinny podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego albo na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy. Przy czym w przypadku zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzja ta w sposób precyzyjny i jasny winna określać zakres czynności niezbędnych do doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli A. i H. K. zaskarżając go w całości i domagali się podjęcia przez Sąd orzeczenia w trybie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zasądzenia kosztów postępowania. Orzeczeniu temu zarzucili naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy nie było możliwe zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w sytuacji gdy dostarczenie odpowiednich dokumentów, ekspertyz i ocen mogło doprowadzić do stanu zgodnego z prawem budynku gospodarczego z funkcją garażową zlokalizowanego na działce Nr [...] w S. Na poparcie skargi kasacyjnej wskazano, iż A. i H. K. zmienili w związku z prowadzonymi pracami budowlanymi sposób użytkowania obiektu (pierwotnie garażu) na magazyn stanowiący zaplecze dla prowadzonej w budynku mieszkalno-usługowym działalności gospodarczej i dlatego organy nadzoru budowlanego wydały decyzję w trybie art. 51 § 1 ust. 2 i 4 Prawa budowlanego wskazując na termin wykonania obowiązków nałożonymi decyzjami do dnia 31 lipca 2003 r.
Realizacja przepisu art. 51 § 1 ust. 2 "Prawa budowlanego" zdaniem skarżących nie nasuwa żadnych wątpliwości co do tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy i zmiany sposobu użytkowania obiektu gospodarczego, organy miały prawo do zastosowania procedury ustanowionej w art. 51 § 1 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego.
Skarżący rozbudowali obiekt gospodarczy, a nałożony przez organy nadzoru budowlanego obowiązek dokonania określonych czynności miał potwierdzić, czy roboty zostały wykonane zgodnie z prawem budowlanym. Zobowiązani wykonali nałożone obowiązki wynikające z zaskarżonych decyzji organów nadzoru budowlanego, następnie uchylonych zaskarżonymi wyrokami WSA w niniejszej sprawie.
W tej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Znak [...] wydał pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego z funkcją garażową.
Wobec tego, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest decyzją ostateczną, postępowanie w niniejszej sprawie winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Okoliczność ta jest istotna z punktu widzenia przedmiotowej sprawy, zgodnie bowiem z przepisem art. 59 ust. 1 Prawa Budowlanego, właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę.
Z postanowień wyżej zacytowanego przepisu wynika, że jest ono wydawane w ostatnim stadium procesu budowlanego, dotyczy to również rozbudowy obiektu już istniejącego i stanowi ocenę zgodności realizacji konkretnego obiektu z przepisami prawa.
Uchylenie decyzji w przedmiocie nakazu dokonania czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem mogłoby nastąpić dopiero po wyeliminowaniu z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie obiektu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym, wymaganiom lecz podniesione w niej zarzuty nie są trafne.
Zarzut uczyniony Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego art. 51 ust. 1 pkt. 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.) przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach tej sprawy jako nieusprawiedliwiony nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżoną decyzją Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazano A. i H. K. wykonanie i dostarczenie w terminie do dnia 31 lipca 2003 r. inwentaryzacji budowlanej oraz orzeczenia technicznego dotyczącego części zrealizowanych robót budowlanych prowadzonych przy rozbudowie budynku gospodarczego na działce nr [...] w S. potwierdzających zgodność wykonanych robót z przepisami a w przypadku wykonania nieprawidłowości określonych w tym orzeczeniu koniecznych zmian i przeróbek i ich wykonanie w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.
Zastosowano więc w rozpoznawanej sprawie przepis art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw,która weszła do obrotu prawnego 11 lipca 2003 r. Z treści tego przepisu wynika, iż przed upływem terminu utraty ważności postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. Z ust. 4 art. 51 wynika, że przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych jak 48 zostały wykonane w szczególności jak w tej sprawie bez wymaganego pozwolenia.
Nałożenie na inwestora obowiązku dostarczenia określonych dokumentów jak trafnie podniesiono to w motywach zaskarżonego wyroku powinno odbywać się na podstawie art. 81 c Prawa Budowlanego w drodze postanowienia (dowodowego) a nie decyzji opartej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa Budowlanego,który to przepis ma odmienne przeznaczenie. Forma decyzji w postępowaniu administracyjnym jest zarezerwowana dla rozstrzygnięć sprawy, co do jej istoty bowiem wynika to z art. 104 kpa.
Natomiast postanowienia zgodnie z art. 123 § 2 kpa nie rozstrzyga o istocie sprawy, lecz dotyczy poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie ma wątpliwości, że nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów (inwentaryzacja budowlana, orzeczenia technicznego dotyczącego całości zrealizowanych robót budowlanych) nie jest rozstrzygnięciem sprawy, co do istoty, lecz ma na celu rozszerzenie materiału dowodowego i jest postanowieniem o charakterze dowodowym.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż przepis powołanego art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego stanowi o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nałożenie zaś obowiązku przedłożenia określonych dokumentów, nie jest nałożeniem obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu powyższego przepisu. Bowiem samo przedstawienie takich dokumentów jak inwentaryzacji budowlanej oraz orzeczenia technicznego wykonanych robót nie jest nałożeniem obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu powyższego przepisu.
Jest to raczej próba dostosowania dokumentacji do istniejącego stanu, a nie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w rozumieniu w/w przepisu musi polegać na wskazaniu konkretnych czynności związanych z wykonywanymi robotami budowlanymi np. nałożenie obowiązku zamurowania otworów okiennych itp. Tylko wykonanie takich obowiązków może spowodować doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (porównaj wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 995/05 niepublikowany).
Zatem trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął w okolicznościach tej sprawy niewłaściwe zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.), podobnie jak zasadnie przyjęto w motywach zaskarżonego wyroku, że rozstrzygnięcie podjęte na tej podstawie materialnoprawnej musi być sformułowane w sposób jednoznaczny tj precyzyjny, bez niedomówień i bez możliwości różnej interpretacji. Natomiast nałożenie na tej podstawie obowiązku wykonania niesprecyzowanych czynności wynikających z przyszłego orzeczenia technicznego i do tego w razie stwierdzenia nieprawidłowości co niewątpliwie miało miejsce w zaskarżonych decyzji, narusza przepis art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego. Dopiero dostarczenie przez inwestora wymaganych dokumentów w oparciu o art. 81c ustawy Prawo budowlane i ich ocena przez uprawniony organ administracji budowlanej pozwala na podjęcie decyzji w omawianym trybie.
Ponadto zauważyć należy, iż kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odbywa się z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jego wydania. Zmiana stanu prawnego powstała po wydaniu zaskarżonej decyzji oraz ewentualne zgłoszenie przez stronę nowych wniosków lub żądań nie może mieć wpływu na wynik sądowej kontroli decyzji. Podobne zasady obowiązują Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Uczynienie tej uwagi było niezbędne wobec wskazywanego w skardze kasacyjnej zarzutu, iż postępowanie w tej sprawie winno być umorzone wobec wykonania obowiązków nałożonych wyeliminowanymi decyzjami oraz wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z funkcją garażową.
Zdarzenia te powstałe już po dniu 9 grudnia 2002 r. kiedy wydano zaskarżone decyzje i nie mogły one w jakikolwiek sposób wpłynąć na wynik sadowej kontroli legalności zaskarżonych decyzji. Okoliczności te nie mogą być brane również pod uwagę przez Naczelny Sad Administracyjny przy rozpoznawaniu wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjne.
Reasumując uznać zatem należy brak usprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej w tej sprawie.
Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.