Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 718/10, po rozpoznaniu skargi P4 Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2010 r. nr WINB-WOP-7144/96/09/10/AJ w przedmiocie rozbiórki skargę oddalił.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia 25 marca 2010 r. Nr PINB-7141-06/09/10/PZ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brodnicy, na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 81 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał spółce P4 z siedzibą w Warszawie przy ul. Taśmowej 7 rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr 905/6 przy ul. Podgórnej w Brodnicy, wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z dokumentacji przedstawionej przez inwestora wynika, iż montaż przedmiotowej stacji bazowej wykonany został w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 3b i oraz c ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którymi inwestycja nie wymagała zarówno pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia. W związku z powziętymi wątpliwościami wydający decyzję organ zwrócił się do Burmistrza Miasta Brodnicy o interpretację i wyjaśnienie, czy inwestycja, o której mowa wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a także ustalenia lokalizacji inwestycji, nie uzyskano jednak w tym zakresie jednoznacznych informacji.
W związku ze zmianą przepisów ustawy Prawo budowlane, do art. 29 dodany został ust. 3 (przez art. 140 pkt 3b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Z treści art. 29 ust. 3 wynika, że pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Organ ustalił, iż rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło w czasie obowiązywania znowelizowanych przepisów prawa budowlanego, w związku z czym przepis w oparciu o który zrealizowana została inwestycja, przestał obowiązywać, w związku z czym należało uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.
W związku z niemożnością doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, wspomnianą wyżej decyzją nakazano rozbiórkę obiektu w trybie art. 48 Prawa budowlanego, która to decyzja uchylona została przez organ drugiej instancji. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy do udziału w postępowaniu dopuszczone zostało Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia".
PINB wskazał, iż ponownie zwrócił się do Burmistrza Miasta Brodnicy, jak również do Wojewódzkiego Inspektora ochrony Środowiska z zapytaniem, czy inwestycja, o której mowa wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w której to kwestii ponownie nie uzyskano jednoznacznej odpowiedzi.
PINB wskazał, iż decyzją z dnia 26 marca 2007 r. Burmistrz Miasta Brodnicy odmówił Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. ustalenia lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącym kominie, zlokalizowanym na terenie Zakładów Żelatyny w Brodnicy. Ustalono ponadto, iż przedmiotowa inwestycja jest obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego, nie jest natomiast urządzeniem w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy, w związku z czym konieczne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę.
Zaskarżając powyższą decyzję inwestor, P4 sp. z o.o., zaskarżył jednocześnie postanowienie PINB z dnia 22 stycznia 2010 r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych i nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni określonych dokumentów.
Decyzją z dnia 21 maja 2010 r. Nr WINB-WO P-7144/96/09/l10/AJ Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy, w oparciu o art. 104 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust.1 w zw. z ust. 4, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Jak wskazał organ odwoławczy, na kominie Brodnickich Zakładów Żelatyny, zlokalizowanych przy ul. Podgórnej 38a w Brodnicy, na działce o nr ewid. 905/6, znajduje się komin stalowy o wysokości 50 m (komin kotłowni), na którym zmontowano trzy anteny stacji bazowej telefonii komórkowej. Inwestorem ww. przedsięwzięcia jest Spółka P4 sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, która zawarła umowę najmu komina z Brodnickimi Zakładami Żelatyny. Jak zauważył organ odwoławczy, inwestor nie posiada pozwolenia na budowę, ani nie dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania ww. inwestycji do organu administracji architektoniczno - budowlanej, tj. Starostwa Powiatowego w Brodnicy.
Jak ponadto zauważył WINB, przedmiotowa stacja składa się: z urządzeń zasilających, sterujących, nadawczo odbiorczych zlokalizowanych w szafach aparaturowych posadowionych u podstawy komina oraz z anten sektorowych i parabolicznych zamontowanych na istniejącym kominie o wysokości ok. 50 m i instalacji elektrycznej. Przy czym, ww. szafy aparaturowe posadowione są na płycie żelbetowej.
Organ odwoławczy wskazał, iż w powtórnie przeprowadzonym postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustalono, iż owa stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego, tzn. jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami. Z kolei realizacja obiektu budowlanego, jakim jest budowla, o której mowa, wymagała wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 ustawy. W związku z powyższym inwestor został przez organ pierwszej instancji zobowiązany do przedłożenia we wskazanym terminie określonych dokumentów, czego inwestor nie uczynił, występując z kolei o umorzenie postępowania.
Organ drugiej instancji zauważył, że w przedmiotowej sprawie nastąpiła budowa obiektu budowlanego, która poprzedzona być winna uzyskaniem pozwolenia na budowę, wskazał ponadto, iż budowa owej stacji wymagała również wcześniejszego wykonywania robót budowlanych dotyczących wzmocnienia konstrukcji samego komina, co także powinno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, Organ podniósł ponadto, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego, co wynika z ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z kolei inwestycja celu publicznego realizowana powinna być zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.
Nadto, dla inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, inwestor powinien uzyskać stosowne postanowienie, co wynika z ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Jak wreszcie zauważył organ odwoławczy, realizacja przedmiotowej inwestycji na istniejącym kominie, powoduje częściową zmianę sposobu jego użytkowania oraz architektury, zmianie ulega też sposób zagospodarowania terenu, na którym sporna budowla się znajduje. Takie zmiany wymagają uzyskania w drodze decyzji, warunków zabudowy, zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła P4 sp. z o.o. Skarżąca spółka podniosła, że nie zostało przez organ wyjaśnione zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 48 Prawa budowlanego, podkreślając jednocześnie, iż odmienne stanowisko zostało przez organ przyjęte w decyzji z dnia 17 czerwca 2009 r., wydanej w tej samej sprawie. Powtarzając argumenty zawarte w odwołaniu, skarżący wskazał, iż zamontowane urządzenia nadawcze nie są obiektami budowlanymi, ani częściami takich obiektów, w związku z czym art. 48 został zastosowany wadliwie.
Skarżący zwrócił uwagę, iż w świetle dominującego orzecznictwa sądowego nawet konstrukcja wsporcza pod anteny, instalowana na istniejącym obiekcie budowlanym sama nie stanowi odrębnego obiektu budowlanego, odmienne stanowisko organów obu instancji jest zatem wadliwe. Zainstalowana antena, jak podkreśliła strona skarżąca jest urządzeniem instalowanym na obiekcie, które daje się rozłączyć z już istniejącym obiektem budowlanym bez istotnego dla niego uszczerbku i nie można go zakwalifikować, jako obiekt budowlany, ani jego część.
Skarżąca spółka podniosła, iż w postępowaniu pierwszoinstancyjnym pozbawiona została prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego i całkowicie pozbawiono ją możliwości uczestniczenia w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.
Inwestor wskazał, iż wbrew twierdzeniu organu drugiej instancji, nie ma podstawy do nałożenia na spółkę obowiązku uzyskania postanowienia w zakresie stwierdzenia obowiązku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Jak wynika z dalszej treści skargi, organowi zarzucono popełnienie innych naruszeń, takich jak zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, pominięcie dokumentów przedłożonych przez spółkę oraz dominujących poglądów doktryny i orzecznictwa. Skarżący dostrzegł ponadto braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie.
Odpowiedź na skargę złożył również Prokurator Prokuratury Rejonowej w Brodnicy wnosząc o oddalenie skargi.
Udział w postępowaniu zgłosiło także Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do Życia", wnosząc o oddalenie skargi.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w powyższej sprawie mamy do czynienia z budowlą stanowiącą całość techniczno – użytkową. Z planów wynika, że na obiekt składa się płyta żelbetowa z urządzeniami sterującymi, komin, który był już uprzednio wybudowany, ale który został wzmocniony użebrowaniem w związku z instalacją anten i same anteny nadawcze wraz z okablowaniem. Płyta żelbetowa jest na trwale osadzona w gruncie i jej posadowienie jest na tyle trwałe, że musi opierać się wpływom atmosferycznym.
Pierwotnie inwestor dokonał zgłoszenia dotyczącego posadowienia dwóch szaf wolnostojących z urządzeniami sterującymi, co świadczy o tym, że inwestycja miała być podzielona na dwie części: posadowienie dwóch szaf sterujących i anteny nadawcze, na które, że względu na nieprzekraczanie 3 metrów, nie potrzeba zgłoszenia. Od zgłoszenia Starostwo Powiatowe wniosło sprzeciw. W rzeczywistości inwestycja stanowi jedną całość techniczno użytkową i wymaga pozwolenia na budowę. Każde z urządzeń nie może działać oddzielnie. Nie jest prawdą, jak to napisano w skardze, że przedmiotem sprawy jest zainstalowanie anten na istniejącym kominie. Przedmiotem sprawy jest zbudowanie stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej.
Tym samym zdaniem Sądu nie można podzielić zarzutu skargi o naruszeniu art. 48 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 48 ust. 4, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Argumentację tą wspiera fakt, że dopiero od 17 lipca 2010 r. ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) wprowadziła zasadę, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych. Można z tego wyprowadzić wniosek, że przed wejściem ustawy w życie (17 lipca 2010 r.) taka decyzja była wymagana.
Dokumentacja techniczno formalna nie obejmuje montażu anten a budowę stacji jako całości. W dokumentacji technicznej stwierdza się wyraźnie, że projektowana stacja bazowa jest obiektem budowlanym służącym do obsługi sieci telefonii komórkowej. Funkcją stacji bazowej jest zapewnienie sygnału dla użytkowników telefonii komórkowej. Budowli tej nie można utożsamiać z prostym montowaniem anteny na dachu wieżowca. Oprócz anten montowanych na wzmocnionym w tym celu kominie będą montowane urządzenia sterujące na typowej konstrukcji wsporczej, która składa się czterech bloczków betonowych połączonych ze sobą. Urządzenia NODEB i APM będą postawione na płycie żelbetowej połączonej z gruntem. Obsługa anten sektorowych realizowana będzie z galerii. Wskazuje się w dokumentacji projektowej, że projektowana stacja bazowa jest bezobsługowa, jednak konieczne jest przeprowadzenie okresowych przeglądów zgodnie z instrukcją eksploatacji.
Art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego zawiera legalną definicję obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć także budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W ocenie Sądu budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w opisanej sytuacji stanowi całość techniczno – użytkową. Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Tym samym Sąd nie uznał za trafny zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 w związku z art. 48 ust. 1 i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Stacje bazową telefonii komórkowej nie można zaliczyć do urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). Przez urządzenia budowlane, zgodnie z definicją legalną, należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Antena telefonii komórkowej jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z funkcjonowaniem obiektu budowlanego.
Sąd pierwszej instancji uznał, że wykonana budowla stanowi całość techniczno – użytkową. Wymagała ona pozwolenia na budowę. Skarga skupia się na wykazaniu, że wykonano montaż urządzeń o wysokości poniżej 3 m, co nie wymagało pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. To stwierdzenie nie jest trafne, jeśli uwzględni się wszystkie elementy składające się na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wskazane wyżej. Nie dopuszczono się obrazy art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego.
Nie budzi wątpliwości, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jak również montaż tych urządzeń na kominie powoduje zmiany w sposobie zagospodarowania terenu, zmiany w sposobie użytkowania komina i zmianę jego formy architektonicznej. Tym samym wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ nie dopuścił się obrazy art. 50 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.).
Każda stacja emituje promieniowanie elektromagnetyczne, a rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) posługuje się określeniem miejsc dostępnych dla ludności, przez co należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc do których dostęp ludności jest niemożliwy, zabroniony, utrudniony lub wymaga posługiwania się sprzętem technicznym. W zależności od mocy promieniowania, te miejsca dostępne są ograniczone. Ograniczenie może wynosić od 5 do 300 metrów, (§ 3 pkt 8 cytowanego rozporządzenia).
Tym samym zmienia się sposób zagospodarowania terenu. Nawet gdyby przyjąć, że mamy do czynienia z "montażem", a nie "budową", to również w tej sytuacji następuje zmiana sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania komina oraz zmiana jego formy architektonicznej.
Załączona dokumentacja techniczna stwierdza, że stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wniosek taki oparto na stwierdzeniu, że brak jest miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 150 m od środka elektrycznego anteny na kierunku głównej wiązki promieniowania.
Zachodzi pytanie, kto ma weryfikować tego rodzaju stwierdzenia inwestora, które wynikają z dokumentacji technicznej, przy braku wiedzy co do planu zagospodarowania przestrzennego lub warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sytuacje, w jakich może być sporządzony raport oddziaływania na środowisko reguluje wspomniane rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znaczące oddziaływać na środowisko, m.in. urządzenia radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi – różnie w zależności od odległości miejsc dostępnych dla ludności z uwzględnieniem mocy nadajnika.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wyraził jednocześnie pogląd, że "realizacja przedsięwzięć znajdujących się w katalogu § 2 i 3 rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) powinna skutkować nałożeniem na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 komentowanej ustawy obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż jedynie wówczas zagwarantowana jest możliwość przeprowadzenia specjalistycznego postępowania, w którym bada się wpływ planowanej inwestycji na środowisko."
W ocenie Sądu weryfikacja stwierdzenia inwestora o braku obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko wymaga weryfikacji organu administracji. W zakresie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko należy uzyskać stosowne postanowienie. To organ administracji jest w posiadaniu informacji o ewentualnych inwestycjach na obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, a nie inwestor. Oczywiście inwestor może takie informacje uzyskać, ale wówczas należy się na nie powołać. Ocena, czy istnieje obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nabiera szczególnej wymowy, jeśli się uwzględni, że na spornym kominie zainstalowano nadajniki 3 systemów telefonii komórkowej i wówczas znaczenie może mieć kumulacja oddziaływania. Telefonia komórkowa P-4 ocenia tylko moc swoich własnych nadajników.
Sąd uznał jednocześnie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wystarczające i nie narusza art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Uzasadnienie to odnosi się do podanej podstawy prawnej, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Brak podstaw do uznania, że dopuszczono się naruszenia przepisów procesowych wskazanych w skardze, albowiem postępowanie prowadzone jest w sposób wyczerpujący przy uwzględnieniu przedmiotu sprawy i jej tematyki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P4 Sp. z o.o. z siedziba w Warszawie zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej "pusp"), art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. i art. 7, 77 § 1, 80 i 10 § 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegające na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej, prowadzącym do błędnego oddalenia skargi, co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W Brodnicy, w sytuacji, gdy organy obu instancji w sposób istotny naruszyły przepisy postępowania w zakresie obowiązku zgromadzenia w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego, w szczególności nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a swoje rozstrzygnięcia oparły na zebranych w sposób wybiórczy dokumentach, pomijając wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, co miało bezpośredni wpływ na wydane przez oba organy decyzje;
- 2. art. 141 § 1 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, w szczególności zaliczając do instalacji radiokomunikacyjnej (stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej) istniejącego komina oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w tym przede wszystkim do zarzutu Spółki dotyczącego pozbawienia jej możliwości uczestniczenia w postępowaniu przed organem I instancji oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie mimo naruszenia przez organy nadzoru budowlanego obu instancji art. 7,77 § 1 i art. 80, jak również art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do Życia" w Rzeszowie wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że skarżąca kasacyjnie spółka nie zarzucała zaskarżonemu wyrokowi naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji dokonał przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego podkreślając, że art. 3 ust. 1 ustawy prawo budowlane zawiera legalną definicję obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć także budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Niewadliwym i skutecznie nie podważonym w toku postępowania sądowoadministracyjnego było jednocześnie przyjęcie, że inwestycja której dotyczy przedmiotowa sprawa w rzeczywistości stanowi całość techniczno użytkową, a co za tym idzie wymaga pozwolenia na budowę. Istotnym dla takiej wykładni przepisów prawa materialnego jest to, że poszczególne elementy składające się na bazę telefonii komórkowej nie mogą działać oddzielnie. Dla tak przyjętego stanowiska nie bez znaczenie pozostawał fakt, iż dokumentacja techniczna nie obejmowała montażu anten, a budowę stacji jako całości. W dokumentacji tej stwierdzono w sposób jednoznaczny, że projektowana stacja bazowa jest obiektem budowlanym służącym do obsługi sieci telefonii komórkowej.
Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej podkreślić należy, że zarzuty te sprowadzały się do naruszenia przepisów o charakterze procesowym.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, że tak postawiony zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wskazany przepis stanowi, iż uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym, z zastrzeżeniem § 2. Uzasadnienie zarzutu skargi kasacyjnej nie odnosi się natomiast do tak postawionego zarzutu. Nawet gdyby uznać, że skarżąca kasacyjnie omyłkowo formułując zarzut wskazała art. 141 § 1 zamiast art. 141 § 4 p.p.s.a., to i tak zarzut ten nie mógłby odnieść zamierzonego skutku bez powiązania go z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Co więcej podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania i podnosząc, że Sąd nie rozważył wszystkich zarzutów skargi, na stronie skarżącej kasacyjnie ciążył obowiązek wykazania, że naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżąca kasacyjnie spółka skutecznie nie wykazała takiego wpływu zarzucanych naruszeń.
Z tego samego względu nie zasługiwał na uwzględnienie drugi z zarzutów skargi kasacyjnej. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi wadliwie wykonywaną funkcję kontrolną, co doprowadziło do błędnego jej zdaniem oddalenia skargi i tym samym utrzymanie w mocy decyzji obu instancji w sytuacji, gdy organy w sposób istotny naruszyły przepisy postępowania w zakresie obowiązku zgromadzenia w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego, w szczególności nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a swoje rozstrzygnięcia oparły na zebranych w sposób wybiórczy dokumentach. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała przy tym w jaki sposób naruszenie przywołanych przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że wadliwym byłoby uznanie, iż brakiem postępowania dowodowego jest brak akt administracyjnych innego organu, tym bardziej, iż w toku postępowania administracyjnego skarżąca spółka żądania dołączenia takich akt w sposób wyraźny nie sformułowała.
W tych okolicznościach uznać należało, że wszczęcie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane znajdowało uzasadnienie w obowiązujących przepisach Prawa budowlanego.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.