Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1011/16, po rozpoznaniu skargi C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (skarżąca Spółka), na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. W. (organ I instancji) decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] nakazał skarżącej Spółce całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 7,6 metra w postaci tablicy reklamowej (obecny nr identyfikacyjny [...]) o wymiarach ok. 3,0 m x 6,0 m, zamontowanej na słupie stalowym, połączonym z fundamentem betonowym, posadowionym na gruncie, wybudowanego przy ul. M. w W., na działce nr ew. [...] z obr. [...]- na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (u.p.b.).
W ocenie organu I instancji ww. nośnik będący przedmiotem postępowania to wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, stanowiące budowlę, czyli techniczno- użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt 1 pkt b) u.p.b. Realizacja tego rodzaju nośnika nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 u.p.b. nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Instalacja może dotyczyć robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie - robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. Dokonane przez organ nadzoru budowlanego ustalenia wskazują na obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, o które inwestor nie wystąpił we właściwym organie administracji architektoniczno- budowlanej. Organ I instancji wyjaśnił, że z akt sprawy wynikało, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. wydaną z up.
Prezydenta m.st. W. zatwierdzono "projekt budowlany dwóch planszy reklamowych typu billboard, (...), oraz udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie w/w obiektów budowlanych". W trakcie analizy projektu budowlanego, będącego załącznikiem powyższej decyzji, organ stwierdził, że planowana inwestycja przewidywała realizację wolnostojącego nośnika reklamowego z dwoma tablicami zamontowanymi równolegle o wymiarach 4,0 x 3,0 m zamontowanych w fundamencie betonowym o wymiarach 1,2 x 2,70,95, częściowo zagłębionego w gruncie.
Natomiast zrealizowany nośnik reklamowy, w chwili obecnej, posiada podświetlaną jednostronną tablicę ekspozycyjną o wymiarach ok. 6,00 x 3,00 m, zamontowaną na słupie stalowym, połączonym z fundamentem betonowym, posadowionym na gruncie. Inna jest także lokalizacja nośnika reklamowego. Organ stwierdził, że w świetle powyższego, art. 50 - 51 u.p.b. nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem wydane pozwolenie na budowę dotyczyło innego nośnika reklamowego. Na marginesie organ wspomniał, że na jednej działce nr ew. [...] w obr. [...] znajduje się obecnie minimum 11 wolnostojących nośników reklamowych.
Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy nośnik reklamowy został wybudowany w ramach samowoli budowlanej, dlatego w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 48 u.p.b. Organ I instancji stwierdził również, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a lokalizacja nośnika nie spełnia wymogów określonych w przepisach tego planu. Przedmiotowy nośnik reklamowy został bowiem usytuowany na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "Żoliborza Dziennikarskiego", zatwierdzonego uchwałą Rady m.st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Żoliborza Dziennikarskiego" (MPZP). W § 5 ust. 2 pkt 5 MPZP ustalono ograniczenie wysokości reklam wolnostojących maksymalnie do 6 m nad poziom terenu.
Ponadto w § 5 ust. 2 pkt 4 MPZP ustalono m.in. odległość minimalną nośników reklamowych o powierzchni reklamowej od 8 do 18 m2 od innych nośników, tablic i słupów ogłoszeniowych, która powinna wynosić 50 m, przy czym odległość ta może być zmniejszona "o 50% w przypadku zorganizowanych grup w zespołach o jednakowej wielkości i formie, będących przedmiotem jednego postępowania administracyjnego w celu uzyskania pozwolenia na budowę". Organ wskazał, że w dniu [...] października 2015 r. ustalono, iż nośnik reklamowy, będący przedmiotem niniejszego postępowania, usytuowany jest w odległości ok. 23,6 m od innego nośnika reklamowego. Z uwagi na niezgodność inwestycji z ustaleniami obowiązującego MPZP, zgodnie z art. 48 ust. 1 u.p.b. - organ I instancji nakazał rozbiórkę obiektu budowalnego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę bez przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego przewidzianego w ust. 2 art. 48 u.p.b.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Spółki, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...].
W ocenie organu odwoławczego, wobec niezgodności inwestycji z postanowieniami MPZP, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi wyjątek określony w art. 48 ust. 2 u.p.b., tak więc właściwy organ zobligowany był do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie tylko są uprawnione, ale zobowiązane do podejmowania z urzędu wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, a tym również do dokonania interpretacji przepisów planistycznych i stosowanych analiz parametrów legalizacyjnych inwestycji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ powiatowy podjął bowiem wszelkie czynności zmierzające do uzyskania pełnego materiału dowodowego, a następnie dokonał jego oceny, a ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła skarżąca Spółka, która zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie:
- - art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., m.in. przez: błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, brak wyjaśnienia możliwości legalizacji robót budowlanych, wadliwe wskazanie wymiarów nośnika i jego usytuowania, naruszenie obowiązku działania na podstawie przepisów prawa, niewyjaśnienie zarzutów skarżącej Spółki, pominięcie wniosku skarżącej Spółki złożonego w odwołaniu, oraz przez naruszenie obowiązku przeprowadzenia postępowania odwoławczego z zachowaniem zasad obowiązujących w postępowaniu pierwszoinstancyjnym;
- - uchwały Nr [...] Rady Miasta Stołecznego W. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Żoliborza Dziennikarskiego,
- - art. 51 ust. 7 i art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. przez niezastosowanie tych przepisów;
- - art. 48 i art. 49 u.p.b. przez błędne zastosowanie tych przepisów pomimo, że inwestor robót budowlanych uzyskał pozwolenie na budowę;
- - art. 81 i art. 81a ust. 2 u.p.b. przez przyjęcie za podstawę decyzji ustaleń nieprawidłowo sporządzonego Protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2015 r. (Protokół Nr - [...]) - jedyną osobą uczestniczącą w tej kontroli był przedstawiciel organu nadzoru budowlanego;
- - art. 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - przez ich niezastosowanie;
- - przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych - przez ich niezastosowanie;
- - art. 4 u.p.b. przez naruszenie zasady wolności budowlanej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r. Sąd I instancji uchylił decyzje organów obu instancji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że kontrolowane postępowanie administracyjne odbywało się w trybie i na warunkach przewidzianych w u.p.b. Nie budziła zastrzeżeń Sądu okoliczność, że wykonane roboty budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 u.p.b., należało podjąć dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że opisywany nośnik reklamowy to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b. Zatem zdaniem Sądu na realizację przedmiotowej budowli jaką jest nośnik reklamowy wymagane było pozwolenie na budowę.
Sąd I instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja dotycząca pozwolenia na budowę, w tym decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. Z treści tej decyzji wynika, że Prezydent Miasta Stołecznego zatwierdził inwestorowi projekt budowlany 2 plansz reklamowych typu billboard i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowanych polegających na budowie w/w obiektów budowlanych. Pozwolenie to dotyczyło nośników reklamowych o wysokości 5,4 m od poziomu gruntu i tablicy o wymiarach 4,0 x 3,0 m. Sąd zgodził się z organem, że sporny nośnik reklamowy posiada inne parametry aniżeli te określone w decyzji z dnia [...] sierpnia 1997 r. Zasadnie zatem uznał organ, że inwestor nie dysponuje decyzją o pozwoleniu na budowę spornego nośnika.
Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 48 ust. 1 u.p.b., zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo (2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Przepisy art. 48-49 u.p.b. przewidują możliwość legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, przy czym konieczne jest przy tym łączne spełnienie warunków: budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - inwestor przedkłada stosowne dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3, i uiszczona zostaje opłata legalizacyjna.
Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków skutkuje nakazem rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego. Sąd I instancji uznał za bezsporne w sprawie, iż przedmiotowy nośnik reklamowy usytuowany jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta Stołecznego W. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Żoliborza Dziennikarskiego" (MPZP). Uchwała ta w § 2 pkt 21 i pkt 25 określa następujące definicje: "2.1 Ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o: (...) pkt 21) reklamie - należy przez to rozumieć informację wizualną o towarach, usługach, imprezach umieszczoną na nośniku reklamy; (...) pkt 25) nośnika reklamy - należy przez to rozumieć obiekt - konstrukcję, na której umieszczona jest reklama, w tym tablica, słup ogłoszeniowy, ściana;".
Natomiast w § 5 ust 2 pkt 5 MPZP jest zapis: "ustala się ograniczenie wysokości reklam wolnostojących maksymalnie do 6 m nad poziom terenu". Sąd I instancji uznał, że ze względu na definicję pojęcia "reklamy", wskazaną w § 2 punkt 21 MPZP, wysokość do 6 m nad poziom terenu dotyczy informacji wizualnej o towarach, usługach, imprezach umieszczonej na nośniku reklamy, a nie wysokości nośnika reklamowego, który został zdefiniowany w § 2 pkt 25 MPZP. Według ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji, wymiary reklamy (w rozumieniu § 2 punkt 21 MPZP) to "ok. 3,0 x 6,0".
W tym stanie sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie narusza ustaleń MPZP, w szczególności nie narusza przepisów wskazanych w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji oba kontrolowane rozstrzygnięcia Sąd uznał za wadliwe. Zdaniem Sądu, w tych okolicznościach organ odwoławczy błędnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, iż brak jest możliwości legalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego, odstępując od umożliwienia inwestorowi przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 u.p.b.
Organ odwoławczy wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Strona skarżąca kasacyjnie wniosła ewentualnie, przy uznaniu istnienia przesłanek określonych w art. 188 p.p.s.a, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. organ odwoławczy zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- 1. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnień co do podstaw ustaleń Sądu w odniesieniu do stwierdzenia przez Sąd, iż zapis § 5 ust. 2 pkt 5 MPZP brzmiący: "Ogranicza się wysokość reklam wolnostojących maksymalnie do 6 metrów nad poziom terenu" dotyczy wyłącznie wymiarów reklamy, a nie reklamy wraz z nośnikiem reklamy,
- 2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku na czym polegało naruszenie przez organy przepisów postępowania, mimo powołania w uzasadnieniu jako podstaw uchylenia decyzji art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a.
Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a organ odwoławczy zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- 1. naruszenie przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 2 u.p.b. poprzez jego niewłaściwie zastosowanie, polegające na uznaniu braku podstaw do orzekania na jego podstawie w sytuacji gdy organ wykazał przesłanki jego zastosowania, w tym naruszenie zapisów MPZP poprzez wybudowanie obiektu reklamy wolnostojącej,
- 2. naruszenia przepisów prawa miejscowego w postaci błędnej wykładni zapisu § 5 ust. 2 pkt 5 MPZP - poprzez przyjęcie, iż zapis ten w brzmieniu "Ustala się ograniczenie wysokości reklam wolnostojących maksymalnie do 6 metrów nad poziom terenu" dotyczy wyłącznie wymiarów reklamy, a nie reklamy wraz z nośnikiem reklamy.
W odpowiedzi na skargę skarżąca Spółka wniosła o oddalenie w całości skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), chyba że zostanie stwierdzona przyczyna nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
W przedmiotowej sprawie wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego ograniczono rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.
Weryfikacja zarzutów naruszenia prawa procesowego wykazała, że są one pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty te, koncentrujące się na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego wyroku w odniesieniu do przepisu § 5 ust. 2 pkt 5 uchwały Rady Miasta Stołecznego W. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Żoliborza Dziennikarskiego" (MPZP) oraz przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., błędnie pomijają, że uzasadnienie wyroku Sądu Wojewódzkiego spełnia w stopniu dostatecznym wymogi formalnej i konstrukcyjnej prawidłowości, umożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie skutecznej kontroli kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie nie może natomiast oczekiwać, aby na podstawie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd kasacyjny przeprowadził weryfikację prawidłowości wykładni i stosowania prawa przez sąd pierwszej instancji.
Przeprowadzona w granicach zarzutów kasacyjnych kontrola prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego w zakresie prawa miejscowego (§ 5 ust. 2 pkt 5 MPZP) oraz art. 48 ust. 1 z uwzględnieniem treści art. 48 ust. 2 u.p.b. doprowadziła natomiast Naczelny Sąd Administracyjny do wniosku, że zarzuty te zasługują na uwzględnienie.
Nie można zgodzić się z poglądem Sądu Wojewódzkiego, że pojęcie reklamy wolnostojącej, o którym mowa w § 5 ust. 2 pkt 5 MPZP, powinno być definiowane jedynie przez proste i bezpośrednie odwołanie się do definicji wynikającej z § 2 pkt. 21 MPZP. Ten ostatni przepis definiuje tylko pojęcie reklamy jako "informacji wizualnej o towarach usługach, imprezach, umieszczonej na nośniku reklamy", wyłączając z niego pojęcie nośnika reklamy. Z powyższej definicji wynika zatem, że sama reklama jako szczególny rodzaj informacji jest odrębnym przedmiotem od nośnika reklamy. Takie podejście znajduje potwierdzenie w § 2 pkt. 25 MPZP, definiującym pojęcie nośnika reklamy jako "obiektu – konstrukcji, na której umieszczona jest reklama, w tym tablica, słup ogłoszeniowy, ściana". Jeżeli więc przepis § 5 ust. 2 pkt 5 MPZP ustala ograniczenie wysokości "reklam wolnostojących", nie posługując się odrębnymi pojęciami reklamy i nośnika reklamy, to jedynym logicznym wnioskiem wynikającym z procesu wykładni terminu "reklama wolnostojąca" musi być konkluzja, że termin obejmuje zarówno reklamę, jak i jej nośnik w postaci konstrukcji wolnostojącej (w tym np. słupa, zgodnie z § 2 pkt. 25 MPZP). Inne podejście jest wadliwe już tylko z językowego punktu widzenia, gdyż jest oczywiste jest termin "reklama wolnostojąca" nie jest tożsamy z definiowanym w § 2 planu terminem "reklama".
Wobec powyższego należy przyjąć, że wynikające z § 5 ust. 2 pkt. 5 MPZP ograniczenie maksymalnej wysokości reklamy wolnostojącej do 6 m nad poziomem terenu odnosi się do całego, spornego obiektu reklamowego, obejmującego nie tylko reklamę jako obiekt będący "informacją wizualną", lecz także jej nośnik w postaci słupa stalowego połączonego z fundamentem betonowym, posadowionym w gruncie. Skoro zaś powyższy obiekt – jak wynika z akt sprawy – ma całkowitą wysokość ok. 7,6 m, to nie ulega wątpliwości, że wysokość ta narusza bezpośrednio ustalenie określone w § 5 ust. 2 pkt. 5 MPZP. W konsekwencji sporna budowla reklamowa podlega sankcji nakazu rozbiórki w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b.
Mając na względzie wyniki przeprowadzonej kontroli kasacyjnej oraz uznając, że istota sprawy sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. – uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę (punkt pierwszy wyroku), zasądzając jednocześnie na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, od skarżącej Spółki na rzecz skarżącego kasacyjnie organu, kwotę 610 (sześciuset dziesięciu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).