Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie D. G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o sprostowanie sentencji postanowienia tego Sądu z dnia 1 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1927/09, z powodu nie uwzględnienia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł., a tym samym zmianę zasądzonej od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz D. G. kwoty 237 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na kwotę 320 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 i 193 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Stosownie do art. 203 pkt 1 p.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania kasacyjnego od organu - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Kierując się tą zasadą zasądzono od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej D. G. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w skład których wchodziła: opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (120 zł) oraz opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji (100 zł) – łącznie 337 zł.
W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2011 r., wydanego po rozpoznaniu wniosku o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., na skutek błędu rachunkowego jako kwotę niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego podlegającą zwrotowi podano kwotę 237 (dwieście trzydzieści siedem) złotych zamiast kwoty 337 (trzysta trzydzieści siedem) złotych.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 166 i 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.