Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 459/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości.
W dniu 16 stycznia 2014 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego D. Ś., na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej strona, powołując się na art. 63 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (u.o.p.) oraz sytuację finansową, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Dzielnicy Wilanów m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], znak: [...] orzekającej o pobraniu opłaty od skarżącej w wysokości 241.139,50 zł z tytułu wzrostu wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości nr [...] uregulowanej w KW [...] w obrębie [...] położonej przy ul. Sytej i Zaściankowej, spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Zawad i Kępy Zawadowskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 459/13 oddalający skargę Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości.
Na wstępie zwrócić należy uwagę, iż skarżąca oparła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 63 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (u.o.p.). Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje tak powołaną podstawę wniosku jako oczywistą omyłkę pisarską, albowiem winna być powołana ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Z konstrukcji powyższego przepisu wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić jednak należy, iż dopiero, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Nie jest zatem możliwe wstrzymanie wykonania tak decyzji organu I instancji, jak i innych aktów wydanych przez ten organ w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, którą jest decyzja organu II instancji.
Na gruncie niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie domagała się wstrzymania wykonania aktu objętego złożoną przez nią skargą, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2012 r. Zażądała natomiast zastosowania opisanej formy tymczasowej ochrony sądowej wobec aktu wydanego przez organ I instancji, tj. decyzji Zarządu Dzielnicy Wilanów m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], orzekającej o pobraniu opłaty od skarżącej w wysokości 241.139,50 zł z tytułu wzrostu wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż niedopuszczalnym jest uwzględnienie żądania strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd - podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie - zgodnie z którym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (zob. przykładowo postanowienia NSA: z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13 - treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, że decyzja Zarządu Dzielnicy Wilanów m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2012 r. jest decyzją organu I instancji, wydaną w granicach rozpoznawanej sprawy, jednak trzeba podkreślić, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie może zostać uwzględniony z tego względu, że nie dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej, a jedynie decyzji organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił oddalić wniosek.