Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 496/15 oddalił skargę A. K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie wycofania produktu z obrotu.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł A. K. W jej treści skarżący, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."), zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej do czasu rozstrzygnięcia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest również w postępowaniu kasacyjnym.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. A zatem na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powyższym przepisie. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę.
W niniejszej sprawie podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym był skarżący i to na nim ciążył – z mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. – obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 grudnia 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia 2 października 2010 r.
Analiza wniesionego środka zaskarżenia prowadzi do wniosku, że poza sformułowanym w skardze kasacyjnej wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak wykazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania powyższych rozstrzygnięć organu skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i odnosił się do rzeczywistych niebezpieczeństw będących następstwem wykonania decyzji. Przytoczona argumentacja winna zaś być poparta stosownymi dokumentami.
Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania żądanego aktu oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. W rozpatrywanym przypadku skarżący nie wskazał ani nie udokumentował w żaden sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jej stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z czym należało uznać, iż przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zostały spełnione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.