Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 1943/19

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1260/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę skarżącego na zaskarżone postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w L., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), nakazał skarżącemu wstrzymać roboty budowlane przy budowie obiektu budowlanego tymczasowego o funkcji handlowej, zlokalizowanego na działce nr [...] w S., nakazał trwale zabezpieczyć obiekt przed dostępem osób postronnych oraz nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia wskazanych w rozstrzygnięciu postanowienia dokumentów, celem ewentualnej legalizacji obiektu.

Organ I instancji ustalił, że przedmiotowy obiekt budowlany powstał samowolnie. Z twierdzeń skarżącego wynika, że obiekt ten powstał na podstawie zgłoszenia z dnia [...] maja 2013 r. w miejsce rozebranego obiektu. W dacie jego budowy ww. działka nie była objęta planem miejscowym. Od 1987 roku działka ta zaliczana jest do kategorii dróg gminnych i jest ujęta w wykazie dróg gminnych. Zdaniem organu I instancji, sporny obiekt stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, jednak nie spełnia warunku z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, dlatego jego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Ponadto organ I instancji ustalił, że skarżący wycofał ww. zgłoszenie z 2013 r., a Starosta decyzją z [...] czerwca 2013 r. umorzył postępowanie w ww. sprawie. To z kolei obligowało PINB do wdrożenia procedury naprawczej określonej w art. 48 Prawa budowlanego, celem umożliwienia skarżącemu dokonania ewentualnej legalizacji obiektu.

Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli Gmina S. oraz skarżący.

Zaskarżonym postanowieniem [...] WINB utrzymał w mocy ww. postanowienie PINB.

Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował sporny obiekt do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Obiekt skarżącego nie posiada fundamentów, co oznacza, że nie jest on trwale połączony z gruntem i okoliczność ta stanowi element, który przesądza o tymczasowości obiektu. Zasadnie przyjęto też, że realizacja obiektu, z uwagi na czas jego istnienia, wymagała uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro zaś skarżący pozwolenia takiego nie uzyskał, to prawidłowo organ I instancji wdrożył procedurę naprawczą określoną w art. 48 Prawa budowlanego i przyjął, że istnieje możliwość legalizacji obiektu.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu Gminy wskazał, że organ nadzoru budowlanego nie może od razu przesądzać, że nie da się zalegalizować spornej samowoli budowlanej i inwestor nie uzyska wymaganej przepisami prawa dokumentacji.

Powyższe postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w związku z art. 15 K.p.a.; art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 K.p.a.; art. 7, art. 7a, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.; art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1260/18, oddalając skargę, wskazał, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowy obiekt jako tymczasowy. Obiekt ten spełnia ustawową definicję obiektu tymczasowego z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego (to w istocie "kiosk uliczny", "pawilon sprzedaży ulicznej"). Ponadto sam skarżący w ww. zgłoszeniu z 2013 r. wskazywał, że to obiekt tymczasowy. Kwestia natomiast kwalifikacji tego obiektu przez inne organy, np. podatkowe, nie ma znaczenia w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego, które samodzielnie dokonują takiej kwalifikacji.

Budowa tymczasowych obiektów budowlanych poza nielicznymi wyjątkami nie mającymi zastosowania w niniejszej sprawie, wymaga zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Lektura akt administracyjnych sprawy nie pozostawia wątpliwości, że takiego skutecznego zgłoszenia budowy nie dokonał, wycofując wcześniej złożone zgłoszenie z dnia [...] maja 2013 r., co skutkowało umorzeniem postępowania. Taki stan faktyczny obligował organy orzekające w sprawie do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego i wdrożenia postępowania legalizacyjnego.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy osnowa wydanego postanowienia – w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, ustalenia wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nałożenia obowiązku przedłożenia w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów szczegółowo opisanych – została sformułowana w sposób dostatecznie precyzyjny. Nieprawidłowe było jedynie wstrzymanie robót budowlanych, pomimo ich zakończenia. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie mogło podważyć legalności zaskarżonego postanowienia.

Sąd wskazał, że organy prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny i dokonały prawidłowej kwalifikacji obiektu oraz zastosowały prawidłowy tryb postępowania.

Sąd nie dopatrzył się także nieprawidłowości w uzasadnieniach postanowień organów obu instancji; zaś rozważania na temat opłaty legalizacyjnej zawarte w uzasadnieniu postanowienia PINB – ocenił jako te, które mają jedynie charakter informacyjny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 5 w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż budowlą jest każdy tymczasowy obiekt budowlany, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w stosunku do obiektu stanowiącego własność skarżącego, w sytuacji gdy dla możliwości kwalifikacji obiektu jako tymczasowy obiekt budowlany konieczne jest jednoczesne zakwalifikowanie tego obiektu jako obiektu budowlanego, zaś uznanie obiektu jako budowli stanowi jednie rezultat zaakceptowania przez Sąd I instancji uproszczenia i uogólnienia niedostatecznych ustaleń faktycznych organów obu instancji, co przesądza o wadliwości ich subsumcji do ww. norm prawa materialnego,

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15 K.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia pomimo, iż w toku prowadzonego przez organ postępowania nie rozpoznano istoty sprawy w wyniku nieodniesienia się przez organ II instancji do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, wskazanych w treści zażalenia na postanowienie PINB w L. i w konsekwencji utrzymano w mocy wadliwe postanowienie organu I instancji, a przez to naruszono zasady ogólne postępowania administracyjnego, tj. praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej oraz dwuinstancyjności postępowania;
2. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. przez nieuchylenie postanowień organów administracyjnych obu instancji w sytuacji gdy sformułowanie sentencji postanowienia PINB w L. uniemożliwia szczegółowe i precyzyjne odtworzenie treści i zakresu obowiązków jakie nałożył na skarżącego organ I instancji, skutkując równocześnie naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady zaufania do władzy publicznej, zasady informowania oraz zasady przekonywania, co ma znaczenie dla skarżącego w zakresie możliwych negatywnych skutków braku wypełnienia tak określonego zobowiązania organu I instancji;
3. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 7a K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. przez nieuchylenie postanowień organów administracji obu instancji w sytuacji gdy w toku prowadzonego do ich wydania postępowania administracyjnego zaniechano wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, nie wyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy oraz pełnej jego oceny z pominięciem istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wskazujących na to, że stoisko handlowe nie posiada fundamentów ani nie jest trwale związane z gruntem nie stanowi więc obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego, a w efekcie również naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. prawdy obiektywnej, rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony i swobodnej oceny dowodów;
4. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11 K.p.a. poprzez nieuchylenie postanowień organów administracji obu instancji w sytuacji gdy uzasadnienia wydanych przez nie orzeczeń uniemożliwiają odtworzenie procesu decyzyjnego obu organów i merytoryczne odniesienie się do zapadłego rozstrzygnięcia w części dotyczącej opłaty legalizacyjnej;
5. - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez należytego wyjaśnienia podstawy prawnej oraz ustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez stronę w skardze, skutkuje brakiem możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy i procesu rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, a w konsekwencji merytoryczne odniesienie się do zapadłego orzeczenia,
6. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a, art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. przez nieuchylenie postanowień organów administracji obu instancji w sytuacji gdy skarżący co najmniej od 2001 roku do chwili obecnej pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości, zaś w kolejnych decyzjach organu podatkowego przedmiotem opodatkowania pozostaje grunt i budynek związany z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, co ma bezpośrednie znaczenie dla losów niniejszego postępowania ponieważ ewidencja podatkowa nieruchomości jest oparta m.in. na danych z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez uprawniony organ administracji publicznej, a w efekcie również naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. prawdy obiektywnej, rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, swobodnej oceny dowodów, czy pogłębiania zaufania do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – Wójt Gminy S. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej.

Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 3 pkt 5 w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w okolicznościach tej sprawy dokonano kwalifikacji przedmiotowego obiektu jako "tymczasowego obiektu budowlanego", który odpowiada legalnej definicji tego pojęcia z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, a nie "budowli" z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Jak ustalono i oceny tej nie podważył skarżący, przedmiotowy obiekt jest niepołączony trwale z gruntem; odpowiada obiektom przykładowo wymienionym w tym przepisie, tj. kiosku ulicznego, pawilonowi sprzedaży ulicznej. Ustalono przy tym, iż przedmiotem postępowania jest obiekt budowlany, konstrukcji drewnianej, pełniący funkcję handlową. Obiekt posiada wymiary zewnętrzne 3,05 m x 1,62 m oraz oparte na słupie zadaszenie o wymiarach 1,62 m x 1,28 m. Od strony deptaku obiekt został wyposażony w ladę podawczą oraz dwa okna wystawowe. Obiekt obity jest z obu stron deską szalunkową, posiada dwuspadowy drewniany dach pokryty blachą oraz został posadowiony na płytkach betonowych ułożonych luźno na gruncie, służy do sprzedaży pamiątek.

W dniu kontroli obiekt wyposażony był w funkcjonującą instalację energii elektrycznej. Poza tym przy kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu budowlanego nie mogła mieć znaczenia legalna definicja "budowli", ponieważ zasadniczo przedmiotowy obiekt nie odpowiada tej definicji, która ma za przedmiot obiekty infrastrukturalne, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Dlatego też Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że kwestia [odmiennej] kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego przez inne organy, np. podatkowe, nie ma znaczenia w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego, które samodzielnie dokonują takiej kwalifikacji. W tej zaś sprawie przedmiotowy obiekt został prawnie (na gruncie Prawa budowlanego) zakwalifikowany jako "tymczasowy obiekt budowlany". Na taki jego charakter wskazywał skarżący w ww. zgłoszeniu z 2013 r. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 3 pkt 5 w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Nie można też podzielić zarzutów skargi kasacyjnej wskazujących na nierozpoznanie istoty sprawy w wyniku nieodniesienia się przez organ II instancji do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, wskazanych w treści zażalenia na postanowienie PINB w L. oraz wadliwości uzasadnień postanowień organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazywane naruszenia procedury administracyjnej powiązano z treścią uzasadnienia postanowienia PINB, w którym organ ten zawarł rozważana dotyczące wysokości opłaty legalizacyjnej. Wbrew sformułowanemu zarzutowi, Sąd I instancji odniósł się do tej kwestii, oceniając, że rozważania na temat opłaty legalizacyjnej zawarte w uzasadnieniu postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego mają jedynie charakter informacyjny. W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono. W tym miejscu należy wskazać, że ustalenie opłaty legalizacyjnej następuje na końcowym etapie postępowania legalizacyjnego, w sytuacji gdy istnieją prawne przesłanki do legalizacji samowoli budowlanej.

Stąd zawarcie w uzasadnieniu postanowienia PINB rozważań w zakresie opłaty legalizacyjnej nie ma zasadniczo znaczenia dla dokonanej prawnej kwalifikacji przedmiotowego obiektu jako samowoli budowlanej, legalności wdrożenia procedury legalizacyjnej i prawidłowości treści nałożonych postanowieniem obowiązków. Poza tym dokonana w tym zakresie ocena WINB i Sądu I instancji przesądza, że informacyjny charakter rozważań dotyczących opłaty legalizacyjnej nie ma prawnie charakteru wiążącego, ponieważ zasadniczo opłata legalizacyjna jest ustalana w odrębnym postanowieniu, które podlega instancyjnej kontroli oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Nie można zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. jakoby niemożliwym było szczegółowe i precyzyjne odtworzenie treści i zakresu obowiązków jakie nałożył na skarżącego organ I instancji. W tym zakresie Sąd I instancji ocenił, że osnowa wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 postanowienia – w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, ustalenia wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nałożenia obowiązku przedłożenia w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów szczegółowo opisanych – została sformułowana w sposób dostatecznie precyzyjny. Strona skarżąca powinna mieć na względzie, że obowiązki te odpowiadają treści art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, co wynika z art. 48 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Treść wskazywanego w skardze kasacyjnej obowiązku dotyczącego złożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego "wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7", wynika zatem wprost z obowiązujących przepisów prawa. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że obowiązek o takiej treści nie został w sposób dostateczny sformułowany w postanowieniu PINB.

Ponadto wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej jedną ze wskazywanych przesłanek kwalifikacji przedmiotowego obiektu było ustalenie, że nie jest to obiekt trwale związany z gruntem. Takie zaś ustalenie stanowiło podstawę do kwalifikacji tego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego jedną z przesłanek uprawniającą do stwierdzenia, że mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym jest to czy mamy do czynienia z obiektem budowlanym niepołączonym trwale z gruntem. Nie jest więc tak, że w sprawie nie wyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy oraz pełnej jego oceny z pominięciem istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W tym zakresie strona skarżąca nie może skutecznie podnosić, że przedmiotowy obiekt budowlany nie jest "obiektem budowlanym", skoro dokonano jego kwalifikacji jako "tymczasowego obiektu budowlanego".

Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 7a K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Nie może stanowić skutecznej podstawy do kwestionowania legalności uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazywane w skardze kasacyjnej syntetyczne rozstrzygnięcie zarzutów skargi "zwykłej", jak i lakoniczność zawartych tam stwierdzeń. Sformułowanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga wykazania, że wady uzasadnienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Tego w skardze kasacyjne nie wykazano. Poza tym analizując treść uzasadnienia, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do stwierdzenia, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera jakiekolwiek wady. Zawiera bowiem wszystkie elementy o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a jego treść pozwala na prześledzenie procesu wyrokowania, a tym samym poddaje się instancyjnej kontroli.

Sąd I instancji bowiem odniósł się do kwestii takich jak: kwalifikacja przedmiotowego obiektu, prawidłowość wdrożenia procedury legalizacyjnej, zakres nałożonych obowiązków, które to zagadnienia były decydujące o zastosowaniu przez Sąd art. 151 p.p.s.a. i oddaleniu skargi. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Odnośnie ostatniego zarzutu skargi kasacyjnej powiązanego z opodatkowaniem przedmiotowego obiektu, o czym już wyżej była mowa, kwestie podatkowe nie mają znaczenia dla dokonanej w niniejszej sprawie kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu jako "tymczasowego obiektu budowlanego". Albowiem w sprawie trafnie oceniono, że organy nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym dokonują samodzielnie takiej kwalifikacji. Ponadto należy wskazać, że w Prawie budowlanym nie ma przepisów, które wymagałyby przy tej ocenie uwzględnienia oceny dokonanej w postępowaniu podatkowym, które służy zupełnie innym celom, a mianowicie fiskalnym. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 Prawa budowlanego przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów odrębnych; a stosowne do treści art. 1 tej ustawy, ustawa ta normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach.

W konsekwencji w omawianym zakresie brak jest podstaw do stwierdzenia, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. prawdy obiektywnej, rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, swobodnej oceny dowodów, czy pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a, art. 8 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.