Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r. oddalił skargę D. R. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku dotyczącego wykonania określonych robót budowlanych.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej PINB), po przeprowadzonej w dniu [...] października 2013 r. kontroli, decyzją z dnia [...] maja 2014 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej p.b.) nakazał M. i Z. B. wykonanie wskazanych w decyzji robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Na skutek odwołania wniesionego przez D. R., WWINB decyzją z [...] lipca 2014 r. uchylił ww. decyzję PINB w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków i wyznaczył nowy termin do [...] września 2014 r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1067/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę D. R. na ww. decyzję WWINB, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1097/15, oddalił skargę kasacyjną D. R. od tego wyroku WSA.
Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. PINB stwierdził wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji PINB z [...] maja 2014 r.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. WWINB, po rozpatrzeniu odwołania D. R., utrzymał w mocy decyzję PINB z [...] lutego 2017 r.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła D. R., kwestionując prawidłowość nałożonych na inwestorów obowiązków oraz zarzucając "niechlujny i niezgodny z przepisami" sposób wykonania nakazanych robót. Ponadto zakwestionowała interpretację § 142 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2016 r., II OSK 1097/15, a także wniosła o powołanie biegłych: inż. J. B. z zakresu kominiarstwa oraz inż. Z. M., w celu sporządzenia opinii w zakresie prawidłowości zastosowania w tym przypadku normy budowlanej dla kominów murowanych.
W odpowiedzi na skargę WWINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Sąd podkreślił, że kwestia tego, jakie obowiązki winny zostać wykonane w celu doprowadzenia robót związanych z samowolną przebudową do stanu zgodnego z prawem, została już prawomocnie rozstrzygnięta i dlatego nie może być ponownie badana i rozważana w niniejszej sprawie. Z tych względów wnioski skarżącej o objęcie kontrolą również samej zasadności prowadzenia postępowania naprawczego, jak i prawidłowości nałożonych w jego toku obowiązków, nie mogły zostać uwzględnione. Zdaniem Sądu, słusznie zatem organ odwoławczy uznał, że przedmiotem tej sprawy było jedynie sprawdzenie wykonania prawomocnie orzeczonych obowiązków, które polegały na zwiększeniu powierzchni zabezpieczenia przeciwpożarowego podłogi z desek sosnowych przed piecem z płyty granitowej do min. 30 cm poza obrys pieca z otwartymi drzwiami, a także na powiększeniu do średnicy Ø150 nawiewu powietrza do komory spalania – w związku z samowolnym wykonaniem przez zobowiązanych robót związanych z samowolną przebudową, polegającą na montażu żeliwnego pieca wolnostojącego, komina stalowego zewnętrznego oraz instalacji łączącej piec z kominem.
Jak wynika z akt sprawy, w tym z protokołu kontroli sprawdzającej przeprowadzonej w dniu [...] września 2014 r. i z załączonych do tego protokołu fotografii – zobowiązani wykonali obowiązki nałożone na nich prawomocną decyzją PINB z [...] maja 2014 r. Nie było kwestionowane przez skarżącą, że M. i Z. B. powiększyli płytę granitową zabezpieczającą powierzchnię podłogi drewnianej przed otworem pieca do ok. 30 cm poza obrys pieca z otwartymi drzwiami, osiągając wymiary 95 x 133 cm, a ponadto wymienili rurę doprowadzająca powietrze do komory spalania na taką o średnicy 150 mm.
Tym samym, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że ciążące na inwestorach z mocy ww. decyzji PINB obowiązki zostały wykonane. Wobec tego powinnością organów nadzoru budowlanego było stwierdzenie wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z [...] maja 2014 r., utrzymanej w tym zakresie w mocy decyzją WWINB z [...] lipca 2014 r., co też słusznie, zdaniem Sądu I instancji, uczynił PINB decyzją z [...] lutego 2017 r., zasadnie utrzymaną w mocy decyzją WWINB z [...] kwietnia 2017 r.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła D. R., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenia kosztów procesowych. Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie:
- 1) przepisów postępowania – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) poprzez brak wszechstronnej analizy sprawy i okoliczności podnoszonych przez skarżącą w toku całości postępowania, w tym postępowania odwoławczego przed organem II instancji, w szczególności co do rzeczywistego wykonania obowiązku podłączenia pieca do rury wlotowej o średnicy 150 mm, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
- 2) prawa materialnego – art. 51 ust. 3 pkt 1 p.b. przez błędne zakwalifikowanie udowodnionego w sprawie stanu faktycznego jako spełniającego wskazaną w przepisie przesłankę wydania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez Sąd pominięte, lub gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. np. wyrok NSA z 15 stycznia 2019 r., II OSK 391/17, LEX nr 2624490). W rozpatrywanej sprawie do takiego naruszenia nie doszło.
Wbrew wywodom skargi kasacyjnej Sąd I instancji dokonał prawidłowej analizy sprawy i okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Zauważyć wypada, że w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2014 r. wyraźnie podano, że średnica rury doprowadzającej powietrze do komory spalania zainstalowanego pieca wynosi obecnie 150 mm. Protokół ten jest dość lakoniczny, ale zawiera wszystkie istotne dane, niezbędne do poczynienia ustaleń w przedmiotowej sprawie, pozwalające uznać, że nałożone na inwestorów obowiązki zostały wykonane. Podkreślić należy, że podstawą poczynionych ustaleń była przeprowadzona kontrola, z której sporządzono wspomniany protokół, a nie znajdujące się w aktach fotografie. Wykonane fotografie jedynie uzupełniają i potwierdzają ustalenia poczynione podczas dokonanych w czasie kontroli oględzin. Zdjęcia te nie stanowiły jednak podstawy do czynienia ustaleń faktycznych, gdyż podstawą taką była przeprowadzona przez inspektorów nadzoru budowlanego kontrola, której prawidłowości skutecznie nie zakwestionowano.
Konsekwencją ustalenia przez organ nadzoru budowlanego, że nałożone na inwestorów obowiązki zostały prawidłowo zrealizowane, było wydanie decyzji w trybie art. 51 ust. 3 pkt 1 p.b.
W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia zarówno art. 134 § 1 p.p.s.a., jak i art. 51 ust. 3 pkt 1 p.b. nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.