Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 24 września 2009 r. odrzucił skargę J.K. na pismo Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Starosta Zambrowski pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. poinformował J.K., że wniosek inwestora - Wójta Gminy Zambrów dotyczący wydania decyzji o pozwoleniu na budowę sieci kanalizacyjnej z przyłączami w miejscowości W. pozostawiono bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie jego braków formalnych w wyznaczonym terminie. J.K. od powyższego pisma wniosła odwołanie do Wojewody Podlaskiego.
Organ odwoławczy pismem z dnia 4 czerwca 2009 r. wyjaśnił, że informacja o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie posiada znamion decyzji i nie służy od niej odwołanie. J.K. stanowisko Wojewody Podlaskiego zakwestionowała w skardze do sądu administracyjnego. Zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez rozpatrzenie odwołania od decyzji Starosty Zambrowskiego w formie pisma a nie w formie decyzji administracyjnej, art. 64 ust. 2 k.p.a. poprzez uznanie że dopuszczalne jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania po wszczęciu postępowania administracyjnego w trakcie którego zostały wydane dwie decyzje administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że zgodnie z dominującym stanowiskiem doktryny jak i orzecznictwa pozostawienie podania bez rozpoznania nie ma postaci decyzji czy postanowienia, lecz stanowi czynność materialno - techniczną. Ponadto czynności tej nie można zaliczyć do aktów o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie dotyczy ona bowiem uprawnień i obowiązków strony wynikających z przepisów prawa materialnego. W konsekwencji Sąd I instancji przyjął, że skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia J.K. zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi, która podlegała rozpoznaniu na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że doręczenie odwołania Wojewodzie Podlaskiemu jako organowi II instancji, powoduje wszczęcie postępowania odwoławczego. Odpadły tym samym przesłanki do pozostawienia pisma bez rozpoznania i organ winien był lub stwierdzić niedopuszczalność odwołania lub stwierdzając, że odwołanie jest dopuszczalne, wydać jedną z decyzji określonych w art. 138 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu.
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w niniejszej sprawie nie wystąpiły), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że z większością argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej należy się zgodzić, nie mogły one jednak mieć wpływu na podjęte przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie ma postaci decyzji czy postanowienia, lecz stanowi czynność materialno - techniczną. Jednocześnie Wojewoda Podlaski w swoim piśmie z dnia [...] czerwca 2009 roku nie pozostawił odwołania skarżącej bez rozpoznania, lecz poinformował ją o stanie prawnym i faktycznym sprawy. Jako zbędne należy zatem ocenić rozważania Sądu I instancji dotyczące dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego pisma o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Zgodzić się również należy ze skargą kasacyjną, że stwierdzenie przez Wojewodę Podlaskiego niedopuszczalności odwołania wniesionego przez stronę powinno zakończyć się wydaniem postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako takiego rozstrzygnięcia nie sposób potraktować pisma Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2009 roku. Nie ulega wątpliwości, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Powyższy pogląd znajdzie zastosowanie również do wydawanych przez organ administracji postanowień. Do elementów niezbędnych do zakwalifikowania pisma jako decyzji lub postanowienia należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji.
Pismo z dnia [...] czerwca 2009 roku nie zawiera rozstrzygnięcia o istocie sprawy, bowiem nie wynika z niego, że odwołanie strony jest niedopuszczalne. Jest to oczywistą konsekwencją braku zakwalifikowania przez wojewodę pisma strony jako odwołania. Brak tego niezbędnego elementu uniemożliwia potraktowanie zaskarżonego pisma jako postanowienia wydanego w trybie art. 134 k.p.a. Z kolei pismo informujące stronę o stanie faktycznym i prawnym sprawy (a jako takie należy traktować pismo z dnia 4 czerwca 2009 roku) nie mieści się w katalogu spraw wskazanym w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem nie przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego. Konsekwencją niedopuszczalności skargi jest konieczność jej odrzucenia. W tym też znaczeniu nie doszło do naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Jedynie na marginesie wskazać należy, że powyższe rozstrzygnięcie nie pozbawia strony domagania się weryfikacji działań organów administracji w przedmiotowym postępowaniu, bowiem stronie, która uznaje, że organ nie załatwia sprawy, a zatem nie wydaje decyzji czy też postanowienia, pomimo, że obowiązek taki nakładają na niego odpowiednie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, przysługuje zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. i ewentualnie skarga na bezczynność organu.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.