Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 4 lutego 2008 roku w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Następnie pismem z dnia 15 września 2008 roku A. T. złożył wniosek o wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki jak również niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Powyższego skarżący upatruje w wynikającym z zaskarżonej decyzji obowiązku zbycia broni lub oddania jej do depozytu sądowego. Część posiadanej przez skarżącego broni jest bronią zabytkową i bardzo cenną, więc ewentualne zbycie jej spowoduje utratę kolekcji, natomiast złożenie broni do depozytu grozi zniszczeniem broni z uwagi na niewłaściwe warunki jej przechowywania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Strona może więc wnioskować do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu również w momencie wnoszenia skargi kasacyjnej, czemu odpowiada kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania (na wniosek skarżącego) wykonania zaskarżonej decyzji, w razie oddalenia skargi i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji, oddalającego skargę.
Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę.
Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony.
Podnoszone przez stronę argumenty dotyczące konieczności wyzbycia się broni jako skutku decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną nie mogą zostać uwzględnione. Niewątpliwie konieczność sprzedaży przez skarżącego jego kolekcji wiązałaby się z trudnymi do odwrócenia skutkami. Jednakże zauważyć należy, że stosownie do treści art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. Alternatywnym sposobem uregulowania stanu prawnego broni posiadanej mimo cofnięcia zezwolenia jest zatem złożenie jej w odpowiednim depozycie, co według skarżącego również może doprowadzić do jej zniszczenia. Z taką argumentacją nie sposób się zgodzić. Szczegółowe zasady deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie reguluje wydane z delegacji art. 24 ustawy o broni i amunicji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 roku (Dz.U.
Nr 152, poz. 1609). Zgodnie z przepisami rozporządzenia, z czynności przyjęcia do depozytu broni i amunicji jednostka deponująca sporządza protokół, do którego dołącza opinię dotyczącą stanu technicznego broni sporządzoną przez specjalistę z zakresu rusznikarstwa (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Broń i amunicję przyjętą do depozytu jednostka deponująca przechowuje w odpowiednio przystosowanym do tego celu pomieszczeniu, na zasadach określonych w przepisach dotyczących szczegółowych zasad i warunków przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (§ 3 rozporządzenia) Ponadto jednostka deponująca jest obowiązana do konserwacji broni i przechowywania jej w sposób zapobiegający pogorszeniu jej stanu technicznego (§ 5 rozporządzenia), a nad wykonaniem tego obowiązku czuwa specjalnie do tego powoływana komisja, o której pracach właściciel broni jest powiadamiany i w których może uczestniczyć (§ 6 rozporządzenia).
Kolejnym zabezpieczeniem interesów właściciela broni jest możliwość dostępu do broni czy to w celu okazania osobom zainteresowanym jej nabyciem czy też w celu oceny stanu broni (§ 8 rozporządzenia). W świetle cytowanych wyżej przepisów nie można obaw skarżącego uznać za uzasadnione, czego konsekwencją jest odmowa uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.