Uzasadnienie
II OSK 1957 / 09
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wnosząc skargę A. P. nie uiścił opłaty sądowej, w związku z czym Sąd pismem z dnia 2 września 2009 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 2 września 2009 r., wezwał go do uiszczenia wpisu w kwocie 758 zł w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponieważ powyższe wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 września 2009 r., a wobec tego termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 18 września 2009 r., natomiast A. P., jak stwierdził Sąd, dokonał wpłaty w dniu 22 września 2009 r., tj. po upływie 7 dniowego terminu.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł A. P., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 220 § 3 w zw. z art. 219 § 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez ich niewłaściwe zastosowane i odrzucenie skargi A. P., mimo uiszczenia przez skarżącego wpisu od skargi w terminie wyznaczonym mu przez Przewodniczącego Wydziału, co spowodowało zamknięcie skarżącemu drogi do merytorycznego rozpoznania skargi.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania w łącznej kwocie 2.796 zł, w tym kosztów wpisu od skargi kasacyjnej (379 zł), kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych (2.400 zł) oraz kosztu opłaty skarbowej o pełnomocnictwa (17 zł).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, iż uiścił wpis od skargi na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w placówce Poczty Polskiej nr [...] w [...]w dniu 14 września 2009 r. a zatem w zakreślonym terminie. Na potwierdzenie tego faktu skarżący przedstawił poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię dowodu wpłaty z datą stempla pocztowego z dnia 14 września 2009 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.
Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., którego nie stosowano, bowiem skarga A. P. została odrzucona na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Zasadny natomiast jest zarzut naruszenia art. 220 § 3 w zw. z art. 219 § 2 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W art. 219 § 2 p.p.s.a. wskazano sposoby uiszczania opłaty sądowej tj. gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Przepis ten jednak nie określa trybu regulacji należności pieniężnych, a więc czy ma nastąpić to poprzez uiszczenie osobiste opłaty, czy też za pośrednictwem banku lub polskiej placówki pocztowej.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący dokonał wpłaty kwoty 758 złotych w dniu 14 września 2009 r. (data stempla pocztowego) w placówce Urzędu Pocztowego, wskazując w tytule przekazu prawidłowo sygnaturę akt sprawy. Wpłacona gotówką kwota została następnie przez Pocztę Polską przekazana na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak obciążenie rachunku nastąpiło z uchybieniem wyznaczonego terminu (tj. 18 września 2009 r.), co w konsekwencji spowodowało odrzucenie skargi A. P. Należy wskazać, iż zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym, jeżeli opłata sądowa została uiszczona przez dokonanie wpłaty w jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej, to decydujące znaczenie dla oceny zachowania siedmiodniowego terminu będzie miała data odnotowana na dowodzie potwierdzenie wpłaty (data stempla pocztowego).
Dowód potwierdzenia nadania wpłaty ma moc dokumentu urzędowego (tak też: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 1998 r. sygn. III RN 118/97, OSNAP 1998 Nr 24, poz. 699; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 listopada 2005 r. sygn. I FZ 617/05, niepubl., z dnia 18 stycznia 2008 r. sygn. I FSK 1338/06, niepubl., z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. I OSK 627/08, Lex nr 493704).
Stwierdzić nadto trzeba, iż odmienna interpretacja, stanowiłaby niczym nieuzasadnione ograniczenie prawa do sądu, a w konsekwencji mogłaby stanowić o naruszeniu art. 6 Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284). Jak wskazywał bowiem w swoim orzecznictwie Europejski Trybunał Praw Człowieka, ograniczenie w zakresie możliwości uiszczania opłat, jakie zostały nałożone stanowią czynniki, które są podstawowe dla określenia, czy jednostka mogła skorzystać z prawa dostępu do sądu i czy jej sprawa była rozpatrzona przez sąd (por. wyroki Europejskiego Trybunału Praw Człowieka: z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie Kreuz przeciwko Polsce, skarga nr 28249/95; z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie Podbielski i PPU POLPURE przeciwko Polsce, skarga nr 39199/08).
Konkludując przytoczone wyżej uwagi stwierdzić trzeba, iż w przypadku uiszczenia opłaty sądowej za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej, dla dokonania oceny czy nastąpiło zachowanie terminu, znaczenie będzie miała data odnotowana na dowodzie potwierdzenia wpłaty (data stempla pocztowego).
W tej sytuacji w rozpoznawanej sprawie należało uznać, iż skarżący w wyznaczonym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 września 2009 r. terminie, uiścił opłatę z tytułu wniesionej skargi, co wynika z załączonej do akt sprawy, a potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii przekazu pieniężnego.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
W odniesieniu do wniosku zasądzenia kosztów postępowania brak jest podstaw prawnych wobec niewypełnienia przesłanek z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Przedmiotem uchylenia niniejszym postanowieniem nie był bowiem wyrok Sądu pierwszej instancji, lecz postanowienie o odrzuceniu skargi. Stwierdzić trzeba, iż w tej sytuacji rozliczenie kosztów postępowania winno nastąpić w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, przy uwzględnieniu wniosków stron i wyniku tegoż postępowania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, publ. ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23).