Uzasadnienie
U Z A S A D N I N I E
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 czerwca 2006r. sygn. VII SA/Wa 247/06 rozpoznając skargę I.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na użytkowanie – oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 59 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r, Nr 106, poz. 1126 ze zm.) udzielił A. W. pozwolenia na użytkowanie lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym w zabudowie szeregowej, wybudowanym na działce nr [...] i [...] przy ul. [...] w S. B..
W uzasadnieniu wskazano, że inwestor w dniu [...] złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego lokalu załączając zgodnie z przepisem art. 57 ust 1 prawa budowlanego stosowne dokumenty.
Lokal nr [...] budynku mieszkalnego szeregowego wybudowany został w oparciu o decyzję Nr [...] z dnia [...] i decyzję Nr [...] z dnia [...] Wójta Gminy S. B. o pozwoleniu na budowę oraz decyzję Starosty W. [...] Nr [...] z dnia [...] wyrażającą zgodę na przeniesienie pozwolenia na budowę lokalu nr [...] na A. W..
Podczas obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] stwierdzono nieistotne odstępstwa od decyzji pozwolenia na budowę oraz zalecono wykonanie określonych w załączniku nr 12 do protokołu kontroli robót uzupełniających. Roboty uzupełniające inwestor wykonał co zostało potwierdzone przez inspektorów nadzoru budowlanego w dniu [...].
Dokumenty załączone zgodnie z przepisem art. 57 ust 1 prawa budowlanego oraz wykonanie zaleceń pokontrolnych potwierdziło zdaniem organu pierwszej instancji zgodność inwestycji z obowiązującymi przepisami i zdatność obiektu do użytkowania.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania I. K., decyzją Nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 59 ust 7 prawa budowlanego, stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor czyli A. W..
W związku z powyższym, skoro odwołująca się I. K. w świetle obowiązujących przepisów nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa zasadne jest umorzenie postępowania odwoławczego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła I. K..
Skarżąca podniosła, iż wykonane przez inwestora roboty budowlane są samowolą budowlaną i spowodowały w jej mieszkaniu położonym pod lokalem inwestora, pęknięcia sufitu i ścian.
Ponadto, zdaniem skarżącej inwestor źle wybudował i niedbale wygłuszył stropy co powoduje nadmierne przenikanie hałasu i narusza normy dotyczące wymogów akustycznych w budynkach wielorodzinnych.
Skarżąca podniosła również zniszczenie przez inwestora komina ze stali kwasoodpornej oraz wspólnego dachu poprzez wycięcie murłaty i wstawienie okna. W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest uzasadniona.
W ocenie Sądu I instancji przedmiotem jego kontroli była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa o umorzeniu postępowania odwoławczego wobec stwierdzenia, iż wnosząca odwołanie nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, które to umorzenie znajduje uzasadnienie w świetle uchwały 7 sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999r.(OPS 16/98, opubl. ONSA 1999/4/119).
Sąd I instancji stwierdził, że:
- - stosownie do dyspozycji przepisu art. 59 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003r, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Brzmienie przepisu ustalone zostało ustawą z dnia 27 marca 2003r o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r.
Istotnym jest przy tym wymóg zawarty w art. 7 ust 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003r o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.
W przedmiotowej sprawie wszczęcie postępowania na wniosek inwestora A. W. o wydanie pozwolenia na użytkowanie nastąpiło w dniu [...]..
Decyzja organu pierwszej instancji udzielająca A. W. pozwolenia na użytkowanie, wydana została w dniu [...], natomiast organ drugiej instancji na skutek odwołania wniesionego przez I. K. orzekał w dniu [...].
Zdaniem Sądu I instancji:
- - zestawienie powyższych dat wraz z przedmiotem sprawy i z treścią przepisów wyżej wskazanych, przy uwzględnieniu wymogów przepisów przejściowych wskazuje na to, iż prawidłowo organ drugiej instancji z uwagi na treść art. 59 ust 7 prawa budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze. W świetle art. 59 ust 7 znowelizowanego prawa budowlanego skarżącej nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie dla obiektu, którego nie jest inwestorem. W związku z powyższym Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została zgodnie z prawem i z tych powodów skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła reprezentowana przez radcę prawnego I. K. zaskarżając wyrok w całości i wnosiła o:
- - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania
- - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych
Zaskarżonemu wyrokowi skarga kasacyjna zarzuca naruszenie:
- 1) prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 59 ust. 7 prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa, w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie dla obiektu którego nie jest inwestorem
- 2) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącej prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy i art. 6 i 7 k.p.a. przez naruszenie zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co miało istotny wpływ na wynik postępowania tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że sprawę rozpoznano wyłącznie pod kątem gramatycznego rozumienia treści art. 59 ust 7 ustawy prawo budowlane bez wszechstronnego wyjaśnienia pojęcia strony w rozumieniu art. 28 kpa.
Przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych w tym cytując szeroko wyrok WSA w Warszawie z 14.06.2005 sygn. VII SA/Wa 1178/04 skarżąca wywodziła, że zaskarżone rozstrzygnięcie wpływa istotnie na jej interes, o którym mowa w art. 5 ust 1 pkt 9 i ust 2 prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę uczestniczka postępowania A. W. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Sąd I instancji kontrolując prawidłowość rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi prawidłowo dokonał oceny pod katem tego czy w sprawie ma zastosowanie przepis art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 nr 106, poz. 1126 ze zm.) wprowadzony ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) ze względu na treść art. 7 tej ustawy stanowiący, że "do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2". Analiza dat wszczęcia postępowania i poszczególnych decyzji wskazuje jednoznacznie, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 59 ust 7 prawa budowlanego dodany w wyniku nowelizacji ustawy prawo budowlane z 27 marca 2003 r., które weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r.
Przepis art. 59 ust 7 wprowadza szczególną regulację pojęcia strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego i ma charakter "lex specialis" w stosunku do unormowania Kodeksu postępowania administracyjnego zawartego w art. 28 dotyczącego pojęcia strony. Skoro ustawodawca stanowi, że "stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor" należy uznać, że pojęcie strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie ma źródło w przepisach prawa materialnego – normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia czy to uprawnienia inwestora czy to jego obowiązku.
W związku z powyższym nie można przyznać racji wywodom skargi kasacyjnej, która zarzuca Sądowi I instancji brak rozważań w sprawie dotyczących pojęcia strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Chybionymi są również zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji art. 45 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 i 7 Kpa.
Proces inwestycyjny w RP w szerokim rozumieniu tego słowa zawiera szereg norm materialnoprawnych kształtujących krąg podmiotów, które można uznać za stronę w postępowaniu administracyjnym przy czym dotyczy to zarówno problematyki gospodarowania przestrzenią jak i prawa budowlanego. Skoro ustawodawca, na pewnych etapach tego procesu przymiot strony daje wyłącznie inwestorowi, znaczy to, że na etapie pozwolenia na użytkowanie ocena prawidłowości wykonanych robót należy do kompetentnego organu, który ocenia prawidłowość wykonanego obiektu, a adresatem ograniczeń, nakazów, zakazów, a także pozytywnej decyzji przewidzianych na tym etapie pozostaje tylko inwestor.
Skoro więc organ odwoławczy stwierdził, że wnosząca odwołanie I. K. nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. w związku z art. 59 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 49 lit "c" ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), zasadnie w drodze decyzji umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a, a Sąd I instancji kontrolujący niniejsze rozstrzygnięcie prawidłowo uznał, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do jego zakwestionowania.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną oddalił.