Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2006 r. w sprawie ze skargi M. i C. Ł. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi za niewykonanie wyroku- wymierzył wymienionemu wyżej organowi grzywnę w wysokości 3000 zł za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 3226/03.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
M. i C. Ł. pismem z dnia 13 kwietnia 2006r wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] wraz z wnioskiem o wymierzenie temu organowi grzywny z tytuły niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005r wydanego w sprawie 7/IV S.A. 3226/03.
Jako podstawę prawną wskazali art. 154 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r, nr 153, poz 1270 ze zm.), wnosząc ponadto na podstawie § 2 art. 154 powołanej ustawy o orzeczenie obowiązku rozbiórki samowoli budowlanej znajdującej się na terenie ich nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi wskazali, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005r wydanym w sprawie 7/IV SA 3226/03 uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej T. K. rozbiórkę podwyższenia dachu budynku w którym zamieszkuje oraz części budynku wybudowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w J. gm. S. B..
Zdaniem skarżących, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] zignorował wyrok sądowy nie podejmując w sprawie żadnych czynności i nie prowadząc postępowania zgodnie z wiążącą oceną prawną. Skarżący wskazali, iż pismem z dnia 13 marca 2006r wezwali Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] do wykonania wyroku sądowego.
Skarżący podnieśli również, iż na terenie ich działki S. K. wybudował w [...]r w warunkach samowoli budowlanej drewniany budynek, co do którego wnoszą o orzeczenie rozbiórki z uwagi na niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności stanu faktycznego i prawnego.
W odpowiedzi na skargę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] wyjaśnił, iż nieterminowe załatwienie sprawy wynika z dużej ilości spraw, niewspółmiernej do ilości zatrudnionych osób, a ponadto akta sprawy po wydaniu wyroku sądowego otrzymał dopiero w dniu 18.10.2005r Organ wyjaśnił również, iż w dniu [...] decyzją Nr [...] załatwił sprawę odmawiając wydania decyzji o nakazie rozbiórki podwyższenia dachu budynku w którym zamieszkuje T. K., jak też innych części budynku wzniesionych przez T. K. i S. K. na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w J., gm. S. B..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest uzasadniona.
Zdaniem Sądu sprawie bezspornym jest, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] pozostawał w bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005r wydanym w sprawie 7/IV SA 3226/03 uchylającym decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej T. K. rozbiórkę podwyższenia dachu budynku w którym zamieszkuje oraz części budynku wybudowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w J. gm. S. B..
Organ pomimo wezwania przez skarżących pismem z dnia 13 marca 2006r do wykonania wyroku sądowego nie wykonał wyroku ani też nie załatwił sprawy.
W tej sytuacji zasadnie skarżący wnieśli skargę żądając wymierzenia organowi grzywny.
Zastosowanie środków przewidzianych w art. 154 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może mieć bowiem miejsce w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy co również zostało w niniejszej sprawie dokonane.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] dopiero po otrzymaniu skargi, załatwił sprawę wydając w dniu [...] decyzję Nr [...] odmawiającą wydania decyzji o nakazie rozbiórki podwyższenia dachu budynku.
Skarżący nie zgodzili się z powyższą decyzją i wnieśli od niej odwołanie. Sąd I instancji zasadzie uznał, że zarzut skarżących dotyczący niezastosowania się przez organ do oceny prawnej zawartej w wyroku nie może być przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, a musi być rozpatrywany w toczącym się postępowaniu odwoławczym. Sąd stwierdził również, że organ nie pozostaje w bezczynności ponieważ wydał rozstrzygnięcie w sprawie, chociaż zdaniem skarżących uczynił to wbrew ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu. Natomiast w przedmiocie żądania wymierzenia grzywny Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie, decyzja organu została wydana po wniesieniu skargi.
Zatem późniejsze dopełnienie przez organ obowiązków, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3). Grzywna o której mowa w art. 154 p.p.s.a stanowi bowiem w istocie karę za ignorowanie przez organy administracji publicznej wyroków sądowych, a fakt wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie powinien zdaniem Sądu mieć jedynie wpływ na ustalenie wysokości grzywny.
Na podstawie art. 154 p.p.s.a. w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, sąd wymierza organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Z Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 lutego 2006r w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2005r wynika, iż wynagrodzenie to wynosiło 2.380,29 zł.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o wymierzeniu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Powiatu W. [...] karę grzywny w wysokości 3000 zł.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu W. [...] z siedzibą w O. M. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznawania i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazując jako podstawę art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 nr 153 poz. 1270 ze zm.), skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym zastosowaniu przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż organ pozostawał w bezczynności, podczas gdy opóźnienie w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spowodowane było okolicznościami od organu niezależnymi oraz koniecznością przygotowań do podjęcia czynności w ramach postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaprzeczono temu aby skarżący ignorował wyrok sądowy, bowiem w sprawie prowadzone było postępowanie przygotowawcze i podejmowane były czynności, które jednak nie znalazły żadnego potwierdzenia w formie umożliwiającej przedstawienia ich stronom czy organom nadzorującym. Nie oznacza to zdaniem skarżącego, iż brak uzewnętrznienia działań może być utożsamiany z bezczynnością organu w przedmiotowym postępowaniu gdyż dzięki ustaleniom Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w Powiecie W. [...] mógł wydać rozstrzygnięcie kończące postępowanie przed nim [...]. Wobec wątpliwości co do samego faktu i charakteru dopuszczonych przez organ zaniedbań w ocenie skarżącego wątpliwie prawnie wydaje się zastosowanie wobec niego sankcji w postaci grzywny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie te mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym- zdaniem skarżącego- uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie prawnej wskazanej w treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a, wskazuje na konieczność odniesienia się do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego wyroku i ustalenia czy i jakie normy prawne zostały naruszone przy wydaniu wyroku przez Sąd I instancji oraz czy naruszenie tych norm prawnych miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Poza sporem jest, że wyrok wykonania którego domagali się M. i C. Ł. został wydany 7 czerwca 2005 r., a akta administracyjne zwrócono organowi 18 października 2005 r.
Terminy załatwiania spraw o których mowa w art. 35 § 3 i § 4 K.p.a. to okresy w których sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji i tak załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej- nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Z użytego sformułowania w przepisie "nie później" wynika, że terminy określone w art. 35 § 3 K.p.a należy traktować jako maksymalne. Wynika z powyższego, że w niniejszej sprawie postępowanie winno się zakończyć jeszcze w 2005 roku. Nie można podzielić wywodów skargi, że w sprawie prowadzone było postępowanie przygotowawcze i podejmowane czynności, bowiem skarżący nie wykazał żadnymi środkami aby jakiekolwiek czynności były podejmowane.
Uszło uwadze skarżącego, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na organy administracji publicznej obowiązek informowania strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, również w przypadku zwłoki z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 kpa).
Ustalenie więc przez Sąd I instancji, że po wydaniu 7 czerwca 2005 r. wyroku uchylającym decyzje obu instancji, organ przez sześć miesięcy nie załatwił sprawy i pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi.
Z tych powodów żądanie ukarania organu grzywną, musiało skutkować zastosowaniem art. 154 § 1 p.p.s.a., a wysokość grzywny z uwagi na ostateczne wydanie decyzji przez organ I instancji zasadnie miarkowano.
Podsumowując dotychczasowe rozważania, należało stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące błędnego zastosowania przez Sąd I instancji art. 154 § 1 p.p.s.a okazały się nieuzasadnione.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.