Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 130/11, oddalił skargę P. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w Gdańsku.
Sąd I instancji stwierdził jednocześnie, iż postanowienie wydane w dniu 22 kwietnia 2011 r., wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji upadło.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. S., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w przypadku utrzymania decyzji o wymeldowaniu oraz braku perspektywy przeprowadzenia się do innego lokum, nie będzie w stanie dochować obowiązku meldunkowego w żadnym innym miejscu.
Naczelny Sąd Administracyjny zwarzył co następuje:
Wniosek jest niezasadny.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W świetle powyższego sąd administracyjny związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, których wystąpienie warunkuje możliwość wydania orzeczenia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Do katalogu tych przesłanek należą: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W przedmiotowej sprawie decyzja o wymeldowaniu stwierdza jedynie pewien stan faktyczny. Celem decyzji o wymeldowaniu jest bowiem doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, w związku z czym nie może powodować negatywnych skutków. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas (postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 584/08). W związku z czym nie można przyjąć, iż skarżącemu zostanie wyrządzona znaczna szkoda oraz że istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.