Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 lutego 2018 r., VII SA/Wa 847/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę M. J. na decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Prezydent Miasta [...] (organ I instancji) decyzją z [...] listopada 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, 32, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2016, poz. 290 z późn. zm., uPb), zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. G. (inwestor) pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z rozbiórką istniejącego budynku usługowego, zlokalizowanego w [...] przy ul. [...], na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna miasto [...].
Przywołano w wyroku motywy powyższej decyzji, z których wynika, że organ I instancji sprawdził kompletność wniosku inwestora pod względem formalno-prawnym, ustalił strony postępowania oraz obszar oddziaływania obiektu, obejmujący działki inwestycyjne, tj.: działki nr [...],[...], a także działki sąsiednie nr [...],[...],[...],[...], wraz z rozbiórką istniejącego budynku usługowego bezpośrednio przy granicy z tymi działkami, jednocześnie zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z uprawnienia tego skorzystała M. J. Kolejno wskazano, że organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja spełnia wymogi § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422, rozp. MI 2002), ponieważ została zaprojektowana w granicy z działkami nr: [...],[...],[...],[...], a zapis, zawarty w pkt 7.5 ostatecznej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2015 r. w przedmiocie warunków zabudowy, dopuszcza usytuowanie budynku na działce budowlanej bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy.
Ustalono również, że lokalizacja, od strony działki nr [...] sklasyfikowanej, jako "dr" jest zgodna z przepisami rozp. MI 2002. Organ I instancji stwierdził zgodność projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie: zachowania obowiązującej linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej budynku od ul. [...], szerokości elewacji od strony zachodniej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, kąta nachylenia połaci dachowej, wysokości głównej kalenicy dachu, układu połaci dachowej, kierunku głównej kalenicy dachu oraz pozostałych warunków określonych ww. decyzją o warunkach zabudowy.
Ponadto stwierdzono, że dla przedmiotowych robót budowlanych nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, oraz że dla przedmiotowego projektu został spełniony wymóg z art. 20 ust. 4 uPb.
W wyroku przytoczono dalej, że w swej decyzji Prezydent Miasta [...] szczegółowo odniósł się do pisma M. J. z 4 marca 2016 r. zawierającego szereg uwag do przedmiotowego projektu budowlanego oraz wniosku o odmowę wydania pozwolenia na budowę w zakresie działań rozbiórkowych istniejącej części budynku położonego na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w P. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła M. J. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewoda [...] powołaną na wstępie decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016, poz. 23, K.p.a.) w zw. z art. 82 ust. 3 uPb, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy ocenił, że prowadzone przez organ I instancji postępowanie zostało przeprowadzone poprawnie, podzielił ustalenia tam dokonane, a dotyczące stwierdzenia zgodności projektu budowlanego z wymogami art. 32 ust. 4 uPb, zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, określonymi w rozp. MI 2002. Zdaniem Wojewody prawidłowo określono obszar oddziaływania inwestycji i krąg stron postępowania oraz uznano, że zgromadzona w toku rozpatrywania sprawy dokumentacja spełniła wymogi ujęte w art. 35 ust. 1 uPb. Podzielił również Wojewoda stanowisko Prezydenta Miasta [...], że złożona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi wynikające z art. 32 ust. 4 uPb, zatem nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda [...] ocenił, że planowana inwestycja nie będzie miała ujemnych skutków dla środowiska przyrodniczego, zdrowia ludzi ani też nie wpłynie negatywnie na istniejące w otoczeniu budynki lub inne obiekty oraz jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy.
Odnosząc się do zarzutów odwołującej się organ II instancji stwierdził, że inwestor do projektu budowlanego załączył ekspertyzę techniczną stosownie do wymagań wynikających z § 206 rozp. MI 2002. Wojewoda wskazał, że projekt budowlany (tom I s. 85-97) zawiera ekspertyzę techniczną budynku usługowego zlokalizowanego na działce nr [...] stwierdzającą, że projektowana budowa budynku handlowo-usługowego po zastosowaniu odpowiednich zabezpieczeń nie wpłynie negatywnie na konstrukcję budynku usługowego.
Co do braku zgody odwołującej się na zabudowę i naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 4 uPb, organ II instancji powołał się na: postanowienie Sądu Rejonowego w P. z [...] grudnia 2013 r., [...], oraz postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z [...] października 2014 r., [...], na wypis z rejestru gruntów i budynków oraz na mapę do celów projektowych opracowaną przez uprawnionego geodetę W. R., z których jednoznacznie wynikać ma, że na działce nr [...] zlokalizowany jest odrębny budynek o powierzchni zabudowy 9 m², natomiast na działce nr [...] zlokalizowany jest odrębny budynek o powierzchni zabudowy 17 m². Właścicielką działki nr [...] jest J. G., która wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę dołączyła wniosek o pozwolenie na rozbiórkę, wyrażając tym samym zgodę na rozbiórkę tego budynku. Organ II instancji ocenił, że nie ma podstaw do kwestionowania ostatecznych rozstrzygnięć sądów powszechnych, które stanowiły podstawę podziału poprzednio istniejącej działki na dwie niezależne działki i podziału uprzedniego istniejącego budynku na dwa niezależne budynki.
Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy nie podzielił stanowiska odwołującej się.
M. J. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody [...].
Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego i materialnego, tj: art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, art. 10 § 1-3 w zw. z art. 73 K.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów, art. 7 w zw. z 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a szczególności błędne przyjęcie za organem I instancji, że w sprawie mamy do czynienia z odrębnymi budynkami zlokalizowanymi na działce [...] oraz [...], w sytuacji, gdy w rzeczywistości jest to jeden budynek, w którym zostały wyodrębnione dwie nieruchomości lokalowe, gdyż zgodnie z § 210 rozp. MI 2002 jedynie części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie – od fundamentu do przykrycia dachu – mogą być traktowane, jako odrębne budynki, natomiast w przedmiotowej sprawie lokale oddziela jedynie lekka ściana działowa, a rozebranie części budynku znajdującej się na działce [...] zagraża bezpieczeństwu i narusza prawo własności skarżącej,
4. art. 136 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego i nie uzupełnienie dowodów, a zwłaszcza nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność stanu technicznego przedmiotowego budynku i zgodności przedłożonego projektu budowlanego z przepisami prawa budowlanego w szczególności jego oddziaływania na nieruchomość budynkową skarżącej pomimo zgłoszonych przez nią wątpliwości, art. 138 § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie skarżonej decyzji w mocy, art. 33 ust. 1 pkt 4 uPb poprzez jego niezastosowanie i pominięcie faktu, że do projektu budowlanego nie załączono zgody właściciela obiektu budowlanego na rozbiórkę, art. 34 ust. 1 uPb poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego wraz z udzieleniem pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy, gdyż nie precyzuje działań mających na celu "odpowiednie zabezpieczenie nieruchomości sąsiedniej" i nie chroni interesów osób trzecich, a projektowane rozwiązania powodują zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników lokalu znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie i obniżają jego przydatność do użytkowania, art. 35 ust 1 pkt 2 uPb poprzez zaakceptowanie projektu, który jest sprzeczny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów procesu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Wojewoda słusznie uznał, iż projektowany budynek jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem tegoż sądu organy dostatecznie wyjaśniły okoliczności sprawy i prawidłowo orzeczono o zatwierdzeniu projektu budowlanego dla spornej inwestycji.
W ocenie sądu pierwszej instancji nie był zasadny zarzut naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 1 uPb, z którego wynika konieczność udzielenia zgody na rozbiórkę właściciela obiektu. Obiekt objęty pozwoleniem na rozbiórkę znajdował się na działkach, których jedyną właścicielką jest inwestor, brak było zatem podstaw prawnych do żądania takiej zgody od właścicieli sąsiednich nieruchomości. Zdaniem sądu a quo prawidłowo organy przyjęty, że właścicielem nieruchomości objętej inwestycją jest jedynie inwestor, na dowód czego w aktach sprawy do materiału dowodowego został dołączony odpis z księgi wieczystej. Powyższy stan prawny potwierdzać ma również prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] grudnia 2013 r., [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M. J., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.
Skarżąca kasacyjnie zarzuca:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 136 K.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie w ślad za organem, że nie było konieczne uzupełnienie materiału dowodowego o opinię biegłego z zakresu budownictwa, ewentualnie wezwanie strony do uzupełnienia (zmiany) projektu budowlanego, skoro nie precyzował on jakie działania winny zostać podjęte w celu zabezpieczenia nieruchomości sąsiednich, naruszenie przepisów prawa materialnego, "które miało istotne znaczenie na wynik sprawy", tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 33 ust. 1 "pkt 4" uPb poprzez uznanie, że zgoda skarżącej na rozbiórkę budynku nie była konieczna, chociaż jest ona współwłaścicielką części budynku, która podlegała rozbiórce, naruszenie przepisów prawa materialnego, "które miało istotne znaczenie na wynik sprawy", tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 4 uPb poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo iż projekt budowlany, wbrew decyzji o warunkach zabudowy, nie precyzował jakie działania winny zostać podjęte w celu zabezpieczenia nieruchomości sąsiednich, a pozostawiał tą kwestię do uznania inwestora dając mu w tym zakresie całkowitą dowolność.
Skarżąca kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istotny sprawy, zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, które to koszty nie zostały poniesione przez "skarżącego" ani w całości, ani w części.
Skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem, jakoby w wyniku zniesienia współwłasności na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w P. [...], a następnie postanowienia Sądu Okręgowego w [...][...], budynek zlokalizowany uprzednio na działce [...], z której zostały wydzielone działki [...] i [...], także miał zostać podzielony. Jej zdaniem, jeżeli uważnie wczytać się w plan podziału przygotowany przez biegłego sądowego z zakresu geodezji W. R., to z planu tego jednoznacznie wynika, że granica biegnie środkiem ściany oddzielającej istniejące lokale i dzielącej budynek na dwie części. Z tego podziału nie wynika, aby miały zostać wydzielone dwa oddzielne budynki jak twierdziły organy, ale że każda z uczestniczek postępowania, tj. M. J. i J. G., otrzymała część tego samego budynku poprzez wydzielenie istniejących w nim lokali. Oznacza to, że skarżąca jako współwłaścicielka budynku znajdującego się na uprzednio istniejącej działce [...] winna być zapytana o zgodę na rozbiórkę części tego budynku.
Dalej skarżąca podnosi, że na uwagę zasługuje także fakt, iż w księdze wieczystej [...], na którą powołuje się WSA w Warszawie, nie zostało wskazane, aby na nieruchomościach inwestora znajdował się budynek, a okoliczność ta potwierdza stanowisko skarżącej, że w wyniku zniesienia współwłasności nie został wydzielony odrębny budynek stanowiący własność inwestora.
W odpowiedzi J. G. na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, podważając argumenty w niej wskazywane. J. G. wywodzi, że plan podziału działki nr [...] miał kilka wariantów przygotowanych przez biegłego sądowego, a sąd rejonowy dokonał wyboru jednego z nich, znosząc współwłasność i dokonując podziału na dwie odrębne i zabudowane nieruchomości. Było to możliwe z uwagi na istnienie dwóch, odrębnych wejść do budynku, dwóch osobnych linii energetycznych zasilających oraz przedzielenia ścianą posadowioną na fundamencie. J. G. dołączyła odpis zwykły z księgi wieczystej dla działek inwestycyjnych, z którego wynikać ma, że jest ich jedynym właścicielem, nadto iż są to tereny zabudowane.
Dodatkowo wywodzi, że projektant uwzględnił wytyczne dla inwestora, z uwagi na uprzednią rozbiórkę i budowę nowego budynku. Wszystkie prace zostały pod nadzorem wykonane zgodnie z projektem, nowo posadowiony budynek przy ul. [...] nie opiera się o budynek skarżącej, przestrzeń między budynkami wypełniono ociepleniem z wełny mineralnej.
Zarządzeniem z 5 listopada 2020 r. na podstawie art. 15zzs⁴ ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju pandemii, o czym poinformowano strony postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15zzs⁴ uCOVID-19, wedle którego "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
A. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji.
W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
B. Zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa powiązano z art. 136 K.p.a. argumentując to bezkrytycznym przyjęciem w ślad za organem, że nie było konieczne uzupełnienie materiału dowodowego z zakresu budownictwa ewentualnie wezwanie strony do uzupełnienia/poprawienia projektu budowlanego odnośnie działań, które powinny zostać podjęte w celu zabezpieczenia nieruchomości sąsiednich. Rozwijając ten zarzut w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że części dawnego budynku dzieliła cienka ściana działowa, naprowadzając, że w projekcie budowlanym brak było wskazania w sposób konkretny, jakie czynności należało dokonać, a co pozostawać miało w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy. Tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej nie można uznać za usprawiedliwioną.
W brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji w art. 136 K.p.a. stanowiono, że: "Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję". Bezspornie skarżąca w swym odwołaniu domagała się przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, z treści art. 136 K.p.a. nie wynikało jednakowoż, aby w każdym przypadku organ odwoławczy był takim żądaniem związany, zatem celowość przeprowadzenia takiego dowodu uzupełniającego podlegała ocenie organu II instancji w realiach konkretnej sprawy. Do tego żądania ustosunkował się Wojewoda w motywach swej decyzji wskazując, że inwestor do projektu budowlanego dołączył ekspertyzę techniczną stosownie do § 206 rozp. MI 2002, zgodnie z którą projektowana budowa po zastosowaniu odpowiednich zabezpieczeń nie wpłynie negatywnie na konstrukcję istniejącego na dz. nr [...] budynku usługowego.
Ekspertyzę sporządziła osoba posiadająca stosowne uprawnienia budowlane. W tych okolicznościach zaniechanie powoływania biegłego z zakresu budownictwa na etapie postępowania odwoławczego nie prowadzi do uznania, że doszło w nim do naruszenia art. 136 K.p.a., w konsekwencji chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa wobec sądu pierwszej instancji. Co się tyczy argumentacji odnośnie sprzeczności zaskarżonej decyzji z decyzją o warunkach zabudowy, względnie zagrożenia zdrowia lub życia wielu osób, to nie powiązano jej z zarzutem naruszenia innych przepisów prawa.
C. Nie są skuteczne zarzuty naruszenia prawa materialnego, "które miało istotne znaczenie na wynik sprawy", tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 33 ust. 1 "pkt 4" uPb. Pierwszy z tych przepisów określa jedynie przesłanki uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny, gdy jej przedmiotem jest decyzja lub postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, uwzględnienie skargi polega na uchyleniu zaskarżonej decyzji (postanowienia) w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa nie ma charakteru przepisu "prawa materialnego", zatem skuteczność zarzutu jego niezastosowania w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem w przedmiotowej sprawie sąd wojewódzki skargę oddalił na podstawie art. 151 Ppsa, zależeć będzie od skuteczności naruszenia wskazanego w skardze przepisu uPb. Rzecz w tym, że wskazana w skardze kasacyjnej przez jej autora jednostka uPb nie istnieje.
W uPb art. 33 ust. 1 uPb nie dzieli się na punkty, zatem – niezależnie od braku wskazania, zgodnie z art. 174 pkt 1 Ppsa, z jaką formą naruszenia prawa materialnego w skarżonym orzeczeniu mamy mieć do czynienia (czy z błędną wykładnią czy z niewłaściwym zastosowaniem) – tak skonstruowany zarzut kasacyjny nie poddaje się kontroli.
D. Za nieskuteczny przyjdzie także uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 34 ust. 1 "pkt 1" uPb. W skardze kasacyjnej odnośnie powyższego zarzutu brak jest wskazania, zgodnie z art. 174 pkt 1 Ppsa, z jaką formą naruszenia prawa materialnego w skarżonym orzeczeniu mamy mieć do czynienia (czy z błędną wykładnią, czy z niewłaściwym zastosowaniem?), sposób jego rozwinięcia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że autor skargi kasacyjnej powołuje się na błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego. Rzecz w tym, że art. 34 ust. 1 uPb stanowiący, iż: "Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane", nie dzieli się na punkty.
Z argumentacji skarżącej kasacyjnie wynika, że w ocenie tej strony – wbrew wymaganiom zawartym w decyzji o warunkach zabudowy – wadliwie udzielono pozwolenia na budowę, a sąd pierwszej instancji to nietrafnie zaakceptował, przeto zarzut ten dotyczy art. 34 ust. 1 uPb. Takie stanowisko nie zostało jednak, poza ogólnikowym stwierdzeniem, rozwinięte. Jego trafności przeczy treść projektu budowlanego, a także ekspertyza techniczna, sporządzona przez uprawnioną osobę pod kątem budowy w bezpośrednim sąsiedztwie budynku skarżącej kasacyjnie.
E. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.
F. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 Ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 Ppsa) przyznawane jest przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–261 Ppsa. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018, poz. 265) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.