Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] października 2002 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] nakazującej M. D. rozebrać zlokalizowany na działce nr [...] w G. samowolnie wybudowany obiekt pełniący funkcję letniskową o konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym krytym blachą falistą, nietrwale związany z gruntem o wymiarach 10,10m na 7,60m (wraz z tarasem) i zbiornik na nieczystości wykonany z kręgów betonowych.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku organy administracji prawidłowo ustaliły datę wybudowania przedmiotowego obiektu na lata siedemdziesiąte ubiegłego stulecia. Wynika to z protokołu oględzin podpisanego przez skarżącego bez zastrzeżeń przeprowadzonych w dniu 3 października 2001 r. W protokole tym znajduje się zapis "obiekt budowlany konstrukcji drewnianej o funkcji letniskowej /../ wyposażony w instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną podłączoną do zbiornika na nieczystości /.../ powstał w latach siedemdziesiątych". Tą datę potwierdza zarówno treść odwołania z dnia 20 marca 2002 r., w którym M. D. stwierdził, iż "domki w lesie stoją już ponad 30 lat", jak i treść wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie w dniu 12 października 2005 r.
Okoliczności te dowodzą bezzasadności zarzutów skarżącego dotyczących dowolnego ustalenia przez organ administracji daty wybudowania domku letniskowego oraz zbiornika na nieczystości. Oznacza to, iż organy administracji prawidłowo uznały, że zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w sprawie nie ma zastosowania art. 48 tej ustawy a mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Przepis art. 37 ust. 1 tej ustawy stanowi, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.
Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przedmiotowy obiekt jest obiektem budowlanym co oznacza, że zgodnie z art. 28 ust. 1 cytowanej ustawy jego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którą skarżący nie dysponuje. Takie same zasady wynikały z przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 7, poz. 46 ze zm.). Przepis art. 36 ust. 1 tejże ustawy stanowił, iż przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego tj. każdej budowli posiadającej ściany, filary bądź słupy i pokrycia oraz urządzeń budowlanych związanych z budyniem (patrz art. 1 ust. 4 pkt 1 i 2 cyt. ustawy) niezbędne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę.
Sąd meriti wskazał, że obiekt posadowiony na działce nr [...] w G. narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Kościerzyna zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy z dnia 27 kwietnia 1990 r. nr XIV/59/90 (publ. Dz.Urz Woj. Gdańskiego nr 16 z 15 czerwca 1990 r., poz. 118) oraz zmianami do tego planu zatwierdzonymi uchwałą Rady Gminy Kościerzyna z dnia 18 grudnia 1992 r. nr VII/52/92 (Dz.Urz. Woj. Gdańskiego nr 6 z dnia 19 marca 1993 r. poz. 35). Z treści tego planu wynika, że część przedmiotowej działki należącej do skarżącego przeznaczona jest pod uprawy leśne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił, iż gdyby nawet, jak sugeruje skarżący, organy administracji zastosowały przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. to i tak musiałyby nakazać rozbiórkę, bowiem zgodnie z treścią art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części w przypadku stwierdzenia, iż jest budowany lub został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, było obowiązkowe. W sprawie nie znalazł zastosowania art. 49 tej ustawy albowiem istnienie obiektów należących do skarżącego narusza przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wyrok ten zaskarżyli skargą kasacyjną pełnomocnicy skarżącego z kancelarii Radców Prawnych "G." s.c. w S. Wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnicy skarżącego zarzucali wyrokowi:
- 1. naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. poprzez jego zastosowanie,
- 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane,
- 3. naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane,
- 4. naruszenie przepisów postępowania poprzez nie wyjaśnienie czy istotnie domek letniskowy skarżącego, jak również zbiornik na nieczystości zostały wybudowane przed dniem 1 stycznia 1995 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnicy skarżącego podnieśli, iż z wypowiedzi skarżącego zawarte w odwołaniu z dnia 20 marca 2002 r., że domki w lesie stają już ponad 30 lat oraz z oświadczenia złażonego na rozprawie w dniu 12 października 2005 r., w którym stwierdził, iż zbiornik na nieczystości został wybudowany prawdopodobnie w tym samym czasie co domek, nie można wyprowadzić kategorycznego wniosku, że zostały wybudowane przed 1 stycznia 1995 r. Jest rzeczą oczywistą, iż skarżący nie mógł znać daty wybudowania powyższego obiektu, bowiem nabył go dopiero w 1997 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjne jest niezasadna.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje na to, iż przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany przed 1 stycznia 1995 r. Z protokołu z przeprowadzonego dowodu z oględzin w dniu 3 października 2001 r. a podpisanego przez skarżącego M. D. wynika, iż "obiekt powstał w latach 70-tych a następnie do 1993 roku modernizowany. Obecny właściciel zakupił obiekt od Pana A. M. w 1997 roku. Od poprzedniego właściciela nie otrzymał żadnych dokumentów świadczących o wybudowaniu obiektu na podstawie prawomocnej decyzji". Tę okoliczność potwierdził skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia 20 marca 2002 r. W odwołaniu tym skarżący napisał "Domki w lesie stają już ponad 30 lat, a ja w dniu zakupu wiedziałem tylko tyle, że właścicielem lasu jest Pani M. D.". Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku skarżący zeznał, iż prawdopodobnie domek i zbiornik na nieczystości wybudowane "zostały w tym samym czasie".
Powyższe jednoznacznie wskazuje, że domek i zbiornik na nieczystości wybudowane zostały przed 1 stycznia 1995 r. Próba wykazania w skardze kasacyjnej, iż określenie czasu pobudowania przedmiotowego domku przed 1 stycznia 1995 r. jest nieusprawiedliwiona, bowiem skarżący wypowiadał się w przedmiocie wybudowania jakiś bliżej nieokreślonych domków w lesie nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno protokół z oględzin działki jak również, treść odwołania jednoznacznie wskazują na to, iż skarżący podaje w tych dokumentach czas pobudowania domku będącego przedmiotem niniejszej sprawy, a na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku jedynie potwierdził, że zbiornik na nieczystości pobudowany został w tym samym czasie co domek.
W cytowanym wyżej protokole z oględzin skarżący potwierdza, iż obiekt, a nie obiekty, powstał w latach 70-tych, a następnie do 1993 r. był modernizowany.
Sąd meriti prawidłowo uznał, iż zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 ustaw z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w sprawie miały zastosowanie przepisy art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane.
Powyższe wskazuje, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie naruszył art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.