Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2042/15, Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
W piśmie z 28 listopada 2017 r. skarżąca E., P. Spółka Jawna w G. wniosła o sporządzenie i doręczenie wykładni ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, "w szczególności w zakresie odpowiedzi na pytanie czy Sąd I instancji powinien przyjąć rzeczony wyrok, jako ostatecznie rozstrzygający o istnieniu interesu prawnego wnioskodawcy, czy też powinien rzeczony wyrok przyjąć jako instrukcję w zakresie konieczności zbadania i wykazania istnienia interesu prawnego wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie".
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że na rozprawie, która odbyła się w dniu 21 listopada 2017 r. Sąd I Instancji zobowiązał wnioskodawcę do doręczenia kopii ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej posadowionej na działce o numerze 180 w gm. M. oraz prawomocnej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tejże elektrowni wiatrowej w terminie 14 dni od daty wydania zaskarżonego orzeczenia. Sędzia uzasadnił wydane orzeczenie faktem, iż w jego ocenie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2042/15 "zobowiązał Sąd I instancji do wykazania istnienia interesu prawnego wnioskodawcy do występowania w przedmiotowej sprawie." W ocenie wnioskodawcy, wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązanie nie znajduje podstaw faktycznych, gdyż w sprawie faktem bezspornym było wzniesienie i użytkowanie przez wnioskodawcę elektrowni wiatrowej EW 160 N. posadowionej na działce o numerze 180 w miejscowości S. gm. M., a organ administracji na żadnym etapie postępowania nie kwestionował uprawnienia wnioskodawcy do wybudowania i użytkowania wyżej wymienionej elektrowni.
W ocenie Spółki, stanowisko Sądu I instancji dotyczące badania istnienia interesu prawnego wnioskodawcy jest nieprawidłowe, a wobec wątpliwości, co do interpretacji uzasadnienia wyroku NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 2042/15 wniosek Spółki o sporządzenie wykładni ww. wyroku jest uzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1133/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1287/09 orzeczenia dostępne w bazie CBOSA, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 123/09, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).
W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka, uzasadniając swój wniosek o wykładnię orzeczenia, w istocie kwestionuje postanowienie Sądu I instancji o zobowiązaniu jej do przedłożenia decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej oraz decyzji pozwalającej na użytkowanie tej elektrowni. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania prowadzi do przekonania, że poprzez uzyskanie wykładni wyroku wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny Spółka dąży do zmiany ww. postanowienia WSA. Dokonanie przez NSA wykładni wyroku w oznaczonym przez wnioskodawcę zakresie oznaczałoby wkroczenie w zakres działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wykraczało poza obowiązek nałożony na Sąd w treści art. 158 p.p.s.a. Merytoryczne odniesienie się do wniosku prowadziłoby do nadania wnioskowi charakteru właściwego środkowi zaskarżenia. Z tej przyczyny nie można uwzględnić żądania skarżącej Spółki.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.