Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1574/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z [...] maja 2018 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (PINB) wpłynął wniosek W. S. "o podjęcie czynności kontrolnych i wydanie decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości robót budowlanych" na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...], gm. [...]. Postanowieniem z [...] listopada 2017 r. PINB odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, a w następstwie zażalenia wnioskującej MWINB postanowieniem z [...] lutego 2018 r. uchylił ww. postanowienie organu powiatowego i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W wyroku przytoczono dalej, że decyzją nr [...] z [...] lutego 2019 r. organ powiatowy umorzył postępowania administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na termoizolacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...].
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpoznając odwołanie W. S. od ww. decyzji, MWINB powołaną na wstępie decyzją z [...] maja 2018 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm., K.p.a.) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia decyzji organu wojewódzkiego, przyjmującego za trafne ustalenia organu I instancji wynika, że zarówno wytyczne zawarte w projekcie budowlanym dotyczące wykonania ocieplenia ściany – elewacji zach.-płn. (od strony posesji przy ul. [...] i [...]) przedmiotowego budynku styropianem gr. 12 cm, jak i faktycznie użyty do ocieplenia styropian o grubości 10 cm, nie spełniają wymogów ochrony przeciwpożarowej wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422, rozp. MI z 2002). Z decyzji PINB wynika przy tym, że w dniu 11 października 2017 r. autor projektu budowlanego dokonał zapisu w dzienniku budowy zalecającego zamianę materiału termoizolacyjnego ze styropianu na wełnę mineralną o gr. 12 cm z wyprawą tynkiem cienkowarstwowym na siatce. Zdaniem organu odwoławczego, błąd projektowy nie stanowi istotnego odstępstwa od projektu budowlanego, a ponadto został skorygowany przez projektanta i poparty stosownym zapisem w dzienniku budowy.
MWINB ocenił, że analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie budzi wątpliwości co do prawidłowości wykonanych robót budowlanych pod względem technicznym i prawnym w obecnym stanie budowy. Roboty budowlane nie zostały zakończone. Dokonanie dodatkowego ocieplenia budynku nie jest istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017, poz. 1332, uPb).
Organ II instancji stwierdził ponadto, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w sprawie wynika z faktu braku podstaw do nakładania na inwestora obowiązków z zakresu nadzoru budowlanego dotyczących przedmiotowych robót budowlanych. Nie stwierdzono wykonania robót nielegalnie lub z naruszeniem przepisów prawa, dlatego też postępowanie to należało umorzyć. Odnosząc się do zarzutów odwołania MWINB eksponował, że sprawa legalizacji nadbudowy przedmiotowego budynku oraz jej odległości od działki sąsiedniej została już zakończona wydaniem decyzji przez PINB zatwierdzającej dla K. W. projekt budowlany nadbudowy parterowego budynku mieszkalnego ze schodami żelbetowymi na piętro, utrzymana następnie w mocy decyzją MWINB nr [...] z [...] czerwca 2015 r., a "sądy administracyjne oddaliły skargi W. S.".
Z wyroku sądu pierwszej instancji wynika dalej, że skargę na powyższą decyzję MWINB wniosła W. S., która zarzuciła naruszenie przepisów: art. 105 § 1, 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 50 uPb. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Stanowisko skarżącej znalazło swoje rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że wbrew stanowisku skarżącej postępowanie w tej sprawie nie dotyczyło kwestii legalności budynku przy ul. [...] w [...], zaś prawidłowości robót budowlanych prowadzonych na podstawie zatwierdzonego stosowną decyzją projektu budowlanego.
Zdaniem tegoż sądu wada projektu zatwierdzonego ostateczną decyzją nigdy nie może być podstawą do ingerencji nadzoru budowlanego, póki ta decyzja pozostaje w obrocie prawnym. Tu korektę projektu, w zakresie nieistotnego odstępstwa przy jego wykonaniu, dokonał jego autor. W ocenie sądu pierwszej instancji, w okolicznościach tej sprawy nie było podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb nie było też podstaw do wstrzymania postanowieniem prowadzonych robót budowlanych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła W. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając:
- - naruszenie prawa materialnego, a to:
- 1) przepisu art. 84a ust. 1 pkt 1 uPb poprzez brak zastosowania, podczas gdy nadrzędnym obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest kontrola zgodności robót budowlanych z przepisami, a udzielenie pozwolenia na budowę, zatwierdzenie projektu budowlanego czy inne decyzje nie wyłączają obowiązków organu nadzoru budowlanego w zakresie kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego,
- 2) przepisów art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zastosowanie tych przepisów nie jest możliwe, jeśli nieprawidłowości wynikają z wady projektu, a decyzja zatwierdzająca ten projekt pozostaje w obrocie prawnym, podczas gdy decyzja administracyjna nie może stanowić upoważnienia do naruszenia przepisów powszechnie obowiązujących, skutkującego możliwością spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, zatem nie wyłącza wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb, zaś orzeczenie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb o obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem nie jest wyłączone ani ograniczone poprzez wcześniejsze wydanie decyzji administracyjnej zatwierdzającej projekt budowlany, bowiem dotyczy niezgodności z przepisami powszechnie obowiązującymi, mającego na celu ochronę dóbr o charakterze podstawowym, tj. bezpieczeństwa ludzi lub mienia;
- - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) poprzez oddalenie skargi przez sąd w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym zostały naruszone przepisy:
- a) art. 105 § 1 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego, mimo że istniały podstawy faktyczne i prawne do prowadzenia postępowania i wydania decyzji merytorycznej,
- b) art. 6, 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, że stan niezgodności z prawem może zostać usunięty w sposób nieprzewidziany prawem, zaniechanie działania w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, wydanie decyzji o umorzeniu postępowania bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a zatem bez wyjaśnienia sprawy, brak odniesienia się do zarzutów odwołania, zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia prawnego, ograniczone przedstawienie stanu faktycznego, a naruszenia te powinny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji,
- c) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania 13 dni po wszczęciu postępowania bez umożliwienia wypowiedzenia się skarżącej o dowodach mających stanowić podstawę wydania rozstrzygnięcia sprawy,
- 2) art. 134 § 1 i art. 141 § 4 Ppsa poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w świetle zarzutów i twierdzeń wskazanych w skardze, uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przy całościowym rozpoznaniu sprawy zaskarżona decyzja powinna być uchylona.
Wskazując na powyższe strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Jednocześnie na podstawie art. 182 § 2 Ppsa oświadczono o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwijając jej zarzuty W. S. podnosi, że zaniechanie wykonania nakazów przez PINB prowadzi do sytuacji, w której pozostały na budynku już wykonane elementy ocieplenia z materiału palnego, a zatem do tolerowania stanu stwarzającego zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu powiatowego. Lapidarne mają być argumenty sądu wojewódzkiego odnośnie braku podstaw do wstrzymania wykonywanych robót budowlanych oraz braku przesłanek do wydania merytorycznej decyzji. Wykładnia przepisów przyjętych w zaskarżonym wyroku uniemożliwiać ma wykonywanie przez organy nadzoru budowlanego ich zadań ustawowych. Nie można także przyjąć, że kwestia faktycznego usunięcia nieprawidłowości może być badana dopiero na etapie pozwolenia na użytkowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strony wnoszące skargę kasacyjną zrzekły się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
A. Zarzut naruszenia przepisów art. 134 § 1 i art. 141 § 4 Ppsa mający polegać na zaniechaniu przez sąd wojewódzki wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w świetle zarzutów i twierdzeń wskazanych w skardze, oraz wywodzenie że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przy całościowym rozpoznaniu sprawy zaskarżona decyzja powinna być uchylona, nie jest trafny. Co się tyczy art. 134 § 1 Ppsa, to z przepisu powyższego wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (to ostatnie sformułowanie odnosi się do skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, przeto w przedmiotowej sprawie nie miało znaczenia). Przepisu art. 134 § 1 Ppsa sąd pierwszej instancji nie naruszył, skoro nie wykroczył poza granice sprawy wywołanej skargą W. S. Co się zaś tyczy zarzutu uchybienia przepisu art. 141 § 4 Ppsa, to wynika z niego, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, (ONSAiwsa 2010, Nr 3, poz.
39) podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. Uzasadnienie wyroku winno umożliwiać kontrolę instancyjną rozumowania sądu I instancji, nadto realizować funkcję perswazyjną orzeczenia, skoro ma zawierać m. in. "wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia", na co konsekwentnie zwraca się uwagę w doktrynie (por. W. Kręcisz, Z problematyki uzasadniania orzeczeń przez sądy administracyjne, w: Uzasadnienia decyzji stosowania prawa, red. naukowa I. Rzucidło-Grochowska, M. Grochowski, Warszawa 2015, s. 352).
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, WSA w Warszawie wyjaśnił podstawę prawną swego rozstrzygnięcia, którą był art. 151 Ppsa, naruszenia tego zaś przepisu zresztą w skardze kasacyjnej nie podnoszono. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 Ppsa. Jego treść odzwierciedla przyjętą przez sąd pierwszej instancji argumentację prawną. Uzasadnienie to poddaje się również kontroli instancyjnej. Sąd wojewódzki odniósł się do stanu faktycznego i prawnego sprawy, by następnie stwierdzić o braku zasadności zarzutów skargi.
Nietrafne jest podnoszenie w skardze kasacyjnej, jakoby sąd wojewódzki miał się nie odnieść do zarzutu braku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, lektura kwestionowanego wyroku przeczy temu zarzutowi. WSA w Warszawie wyraźnie wszak stwierdził, że organ II instancji nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność faktycznej realizacji inwestycji w zakresie ocieplania budynku (s. 7 wyroku). Z faktu zatem, że sąd pierwszej instancji podzielił w pełni ustalenia poczynione przez organy administracyjne, inaczej mówiąc zaakceptował prawidłowość ustaleń faktycznych, a skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ani z oceną sądu a quo, nie można skutecznie wywodzić naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Odrębną kwestią jest zaś to, czy stanowisko sądu a quo w realiach sprawy było uzasadnione pod względem merytorycznym.
B. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, skoro przepis ten ma naturę ogólną i wynikową, określając oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono zaskarżonej decyzji, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji.
W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
C. Uchybienie przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa wskutek oddalenia skargi powiązano z zarzutem naruszenia w postępowaniu administracyjnym m. in. przepisów art. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu Naczelnego nie są to zarzuty skuteczne w realiach kontrolowanej sprawy.
Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że w postępowaniu odwoławczym nie przeprowadzono takich dowodów, które pozwoliłyby ustalić stan faktyczny sprawy na dzień orzekania przez MWINB, zaś organ I instancji wydając swą decyzję o umorzeniu postępowania opierał się wyłącznie na dowodach zebranych przed formalnym wszczęciem postępowania, uniemożliwiając także skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. W skardze kasacyjnej deprecjonowano przydatność jako dowodu w postępowaniu administracyjnym oświadczenia kierownika budowy odnośnie zmiany wprowadzonej przez projektanta co do rodzaju materiału dociepleniowego – ze styropianu na niepalną wełnę mineralną. Stanowisko to – w ocenie Sądu Naczelnego – nie jest trafne. W myśl art. 75 § 1 K.p.a. dowodem w postępowaniu może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, byleby nie było sprzeczne z prawem. Kierownik budowy jest uczestnikiem procesu budowlanego (art. 17 pkt 4 uPb), podobnie jak projektant.
Do zadań projektanta należy m. in. w ramach sprawowania nadzoru autorskiego, uzgadnianie możliwości wprowadzania rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych także m. in. przez kierownika budowy (por. art. 20 ust. 1 pkt 4 lit. b uPb).
Nie zostało przez skarżącą kasacyjnie skutecznie podważone, że wskutek wstrzymania robót budowlanych przez kierownika budowy, nastąpiła zmiana wprowadzona w projekcie budowlanym przez jego autora, polegająca na zastąpieniu styropianu, jako materiału dociepleniowego, na niepalną wełnę mineralną, czego dowodem ma być wpis w dzienniku budowy. Okoliczności te, aczkolwiek wystąpiły przed formalnym wszczęciem postępowania w sprawie, to zostały ustalone przez organ powiatowy wskutek jego czynności procesowych, zostały one odzwierciedlone w aktach administracyjnych i miały – jak to słusznie co do zasady stwierdził sąd pierwszej instancji – przesądzające znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Kluczowym argumentem dla niepodejmowania przez organ nadzoru budowlanego władczego działania w postaci wstrzymania robót budowlanych, była konstatacja, że brak jest przyczyn, dla których można było skutecznie wywodzić, że zachodziłaby przesłanka uzasadniająca wstrzymania robót budowlanych realizowanych na podstawie pozwolenia na budowę. Skoro bowiem – uwzględniając treść przepisów § 271 i § 232 ust. 4 i 5 rozp. MI z 2002 – docieplenie przedmiotowego budynku styropianem nie pozwalałoby uznać, że zachowane zostały warunki odnośnie odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędących ścianami oddzielenia ppoż. (uwzględniając budynek skarżącej – uwaga Sądu), a materiał ten został wymieniony na niepalną wełnę mineralną, w aspekcie zasugerowanej przez kierownika budowy zmiany wprowadzonej przez autora projektu do dziennika budowy, to zniknął zasadniczy powód do działania organu nadzoru budowlanego.
W tych okolicznościach uniemożliwienie stronie skarżącej kasacyjnie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego (art. 10 § 1 K.p.a.), przy jednoczesnym braku wskazania jakich to jeszcze dowodów strona ta chciałaby przeprowadzenia, nie niweczy przydatności dokonanych ustaleń na potrzeby wydanego rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej meriti.
Nie jest skuteczny zarzut braku dostrzeżenia przez sąd wojewódzki naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., w zaskarżonej decyzji znajduje się uzasadnienie prawne, MWINB wyjaśnił, z przytoczeniem przepisów, swą argumentację prawną odnośnie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.
D. Nie są skuteczne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, gdy idzie o zarzut błędnej wykładni art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb. Strona skarżąca kasacyjnie eksponuje wadliwą wykładnię tych przepisów w kontekście stwierdzenia zawartego w zaskarżonym wyroku, a wedle którego zastosowanie tych przepisów nie jest możliwe, mimo nieprawidłowości wynikającej z wad projektu, dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja zatwierdzająca ów projekt. Autor skargi kasacyjnej eksponuje, że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji zatwierdzającej projekt budowlany nie stanowi przeszkody do ziszczenia się przesłanki wydania decyzji przez organ nadzoru budowlanego w razie zaistnienia zagrożenia – w wyniku wykonywania robót budowlanych – dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia.
Art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb stanowi podstawę prawną decyzji wydawanej w ramach tzw. postępowania naprawczego. W decyzji tej organ nadzoru budowlanego nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w określonym terminie. Decyzję taką można wydać w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 uPb, wstrzymującego wykonywanie robót budowlanych, jedną z przesłanek wydania takiego postanowienia jest uznanie, że roboty budowlane są wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (por. art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb). W przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego nie wydawał postanowienia o wstrzymaniu wykonywanych robót budowlanych, uznając że brak jest ku temu stosownych przesłanek.
Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonego wyroku w tej części, w której sąd pierwszej instancji sformułował pogląd odnośnie niedopuszczalności ingerencji organu nadzoru budowlanego (s. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) z powodu wady projektu, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja zatwierdzająca ten projekt, nie jest prawidłowe. W tym tylko zakresie strona skarżąca kasacyjnie trafnie wywodzi, że przyjęcie takiego poglądu uniemożliwiałoby organowi nadzoru budowlanego podjęcie stosownej czynności, mimo zagrożenia wykonywanymi robotami budowlanymi dóbr, objętych ochroną z mocy art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb. Rzecz jednak w tym, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. W ocenie Sądu w tym składzie, taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie.
Poddając analizie zaskarżony wyrok oraz podstawę kasacyjną, w której sformułowano zarzut błędnej wykładni przepisów art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb dostrzec wypadnie, że w istocie W.S. wywodzi o wadliwym ich zastosowaniu, ściślej braku zastosowania w warunkach rozpoznawanej sprawy cyt. przepisów przez organ nadzoru budowlanego i niedostrzeżeniu tego przez sąd pierwszej instancji. Trafnie jednak ocenił sąd wojewódzki, że wskutek interwencji kierownika budowy, zmiany projektu – gdy idzie o materiał dociepleniowy – dokonanej stosownym wpisem przez projektanta, nie ziścił się stan, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb, a prawidłowość wykonanych robót finalnie podlegać będzie kontroli podczas ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na użytkowanie.
E. W następstwie powyższych uwag nie jest trafny zarzut naruszenia art. 84a ust. 1 pkt 1 uPb wskutek jego niezastosowania. Z cyt. przepisu wynika, że kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmuje "kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę". Skoro wskutek działania uczestników procesu budowlanego doprowadzono do zmiany materiału okładzinowego ścian realizowanego przez inwestora budynku na zgodny z przepisami prawa, a organy nadzoru budowlanego oceniły zasadność takiego działania w aspekcie zasadności podjęcia oznaczonych orzeczeń, to nie jest uzasadniony zarzut art. 84a ust. 1 pkt 1 uPb, z którego wynikają kryteria kontroli zgodności wykonywania robót budowlanych, prowadzonej przez organ nadzoru budowlanego.
F. W konsekwencji nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. wskutek oddalenia skargi, mimo wadliwego umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie, podczas gdy zachodzić miały przesłanki do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Skoro wskutek interwencji kierownika budowy i projektanta zmieniono rodzaj materiału dociepleniowego ścian na materiał niepalny, to usunięto faktyczne przesłanki dające podstawę do podjęcia merytorycznych rozstrzygnięć przez organ nadzoru budowlanego. Stanowisko sądu wojewódzkiego w tym względzie jest zatem prawidłowe.
G. Z powyższych względów i uznając, że zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, skargę kasacyjną oddalono po myśli art. 184 Ppsa.