Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 21 maja 2013r., II SA/Ol 246/13 oddalił skargę A. B. na akt Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2012r. Nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie zalesienia.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że A. B. pismem z dnia [...] czerwca 2011r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie o wydanie opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia działki rolnej nr [...] obręb [...], położonej w gminie [...], z planem ochrony albo planem zadań ochronnych obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie w dniu [...] grudnia 2012r. odmówił wydania wnioskowanej opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia ww. działki rolnej nr [...], obręb [...] ze wspomnianym planem ochrony albo planem zadań ochronnych. Podkreślono, że w czasie kiedy wnioskodawca złożył wniosek do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Olsztynie, dla obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 [...] nie został sporządzony plan zadań ochronnych ani plan ochrony.
A. B. pismem z dnia [...] stycznia 2013r. wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wydanie opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia na działce nr [...]. Natomiast pismem z dnia [...] stycznia 2013r. strona wniosła zażalenie od ww. postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2012r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. uchylił ww. postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie I instancji. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw prawnych do zastosowania trybu postępowania właściwego w sprawach wydawania zaświadczeń. Opinia, o której mowa w § 6 ust. 2 pkt 7 lit. b ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, nie stanowi w ocenie organu zaświadczenia w rozumieniu art. 217 Kpa, tym samym odmowa jej wydania nie może być wydana w trybie postanowienia, o którym mowa w art. 219 Kpa.
Wobec powyższego zaskarżone postanowienie organu I instancji należy uchylić, a samo postępowanie umorzyć wobec braku podstaw prawnych do jego prowadzania. W przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie ze względu na brak planu zadań ochronnych albo planu ochrony, a co za tym idzie brak możliwości oceny czy planowane zalesienie nie jest sprzeczne z przedmiotowymi dokumentami powinien "zwykłym pismem" odmówić wnioskującemu wydania przedmiotowej opinii wraz ze stosownymi wyjaśnieniami. Wskazana odmowa wydania opinii będzie zatem aktem z zakresu administracji publicznej, który po stosownym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, będzie mógł zostać poddany ocenie sądu administracyjnego.
Przed rozpoznaniem sprawy przez GDOŚ, jeszcze w dniu [...] marca 2013r. A. B. wywiódł skargę na odmowę wydania opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie zawartą w piśmie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2012r., określonym jako postanowienie oraz podtrzymaną w piśmie tego organu z dnia [...] stycznia 2013r. Skarżący zarzucił naruszenie § 6 ust. 2 pkt 7 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, poprzez błędne uznanie, iż brak jest podstaw do wydania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia na działce nr [...], położnej w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...] z celami ochrony, planami ochrony albo planami zadań ochronnych obszaru, podczas gdy opinia taka winna zostać wydana, albowiem brak jest podstaw do stwierdzenia, iż planowane zalesianie jest sprzeczne z planami ochrony lub planami zadań ochronnych obszarów.
Skarżący wskazując na art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z [...] grudnia 2012r. w całości, ewentualnie na zasadzie art. 146 § 2 ww. ustawy o uznanie w wyroku, iż skarżącemu A.i B. winna zostać wydana opinia o braku sprzeczności planowanego zalesienia na działce nr [...], położnej w miejscowości [...] z celami ochrony, planami ochrony albo planami zadań ochronnych obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 [...]. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 7 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi do gruntów położonych poza obszarami Natura 2000 lub obszarami znajdującymi się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, chyba że planowane zalesienie jest sprzeczne z planami ochrony lub planami zadań ochronnych tych obszarów.
Z powyższego przepisu jasno wynika, iż pomoc na zalesienie zostanie przyznana, chyba że planowane jest sprzeczne z istniejącymi planami ochrony lub planami zadań ochronnych tych obszarów. Powyższe winno zostać wykazane stosowną opinią regionalnego dyrektora ochrony środowiska. W ocenie skarżącego skoro nie istnieje plan ochrony to planowane zalesianie nie może być z nim sprzeczne. Jeżeli więc nie wprowadzono ograniczenia korzystania z własności w postaci takiego planu, to nie można właścicielowi uniemożliwiać zalesiania, w szczególności z powołaniem się na samą tylko okoliczność ustanowienia obszaru [...] i na bliżej nieskonkretyzowane hipotetyczne zagrożenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. Organ opisał przebieg całego postępowania w sprawie i wskazał, że w dniu [...] marca 2013r., biorąc pod uwagę orzeczenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wysłał wnioskodawcy pismo odmawiające wydania opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia z planem ochrony albo planem zadań ochronnych wskazanego obszaru Natura 2000 z powodu braku przedmiotowych planów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargę oddalił. Sąd wskazał, że chybione jest stwierdzenie, iż opinia określona w § 6 ust. 2 pkt 7 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. powinna być wyrażona w trybie wydawania zaświadczeń przewidzianym w k.p.a. Opinia ta jest aktem o charakterze ocennym. W ramach postępowania wywołanego wnioskiem o jej wydanie właściwy RDOŚ dokonuje oceny (wartościuje), czy planowane zalesienie nieruchomości, która położona jest na obszarze Natura 2000 lub obszarze objętym ochroną na podstawie art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, nie jest sprzeczne z planami ochrony albo planami zadań ochronnych danego obszaru. Opinia taka, uzależniona od porównania i oceny planu zalesienia z planami ochrony albo planami zadań ochronnych, nie mieści się więc w definicji zaświadczenia. Niewątpliwie opinia wydawana na podstawie § 6 ust. 2 pkt 7 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. jest wymagana do złożenia wniosku o sporządzenie planu zalesienia.
To zatem osoba ubiegająca się o pomoc finansową przeznaczoną na zalesienie gruntu musi taką opinię uzyskać i ją przedłożyć wraz z wnioskiem o sporządzenia planu zalesienia, a następnie z wnioskiem o przyznanie pomocy na ten cel. Uzyskanie opinii nie następuje więc z samoistnej inicjatywy organu, prowadzącego sprawę o przyznanie dofinansowania na zalesienie (w ramach pozyskania opinii w toku postępowania), lecz na skutek działania osoby zainteresowanej - potencjalnego beneficjenta pomocy, przed wszczęciem postępowania o dofinansowanie. Nie znajduje tu więc zastosowania tryb określony w art. 106 § 1 k.p.a., w ramach którego organ prowadzący sprawę występuje do innych organów o opinie bądź uzgodnienia. W razie braku właściwego planu (ochrony lub zadań ochronnych), RDOŚ ma obowiązek odmówić wydania opinii właśnie z uwagi na wskazany brak odpowiedniego planu, nie zaś informować o niemożności wydania opinii.
Wskazana odmowa wydania opinii będzie zatem aktem z zakresu administracji publicznej, który po stosownym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, będzie mógł zostać poddany ocenie sądu administracyjnego. Takie działanie organu zapewni osobie niezadowolonej prawo kontroli sądowej rozstrzygnięcia, chociażby w zakresie tego, czy prawidłowo stwierdzono, iż dla danego obszaru nie jest sporządzony plan ochrony bądź plan zadań ochronnych. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie odmawiając w dniu [...] grudnia 2012r. w formie postanowienia wydania wnioskowanej opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia ww. działki rolnej ze wspomnianym planem ochrony albo planem zadań ochronnych, de facto wydał akt z zakresu administracji publicznej, podlegający kontroli sądowoadministracyjnej, odmawiający wydania opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia działki rolnej skarżących z planem ochrony lub planem zadań ochronnych obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. uchylił postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie co do formy, jednakże akt organu odmawiający wydania opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia, pozostał w obrocie prawnym.
Taki tok rozumowania prawnego był przyjęty także przez stronę i umożliwił on kontrolę merytoryczną zaskarżonego aktu. Strona skarżąca od początku działała dwutorowo w rozpoznawanej sprawie. Pismem z dnia [...] stycznia 2013r. wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wydanie opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia na działce nr [...]. W tym samym dniu strona wywiodła zażalenie od postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2012r. W ocenie Sądu odmowa wydania przedmiotowej opinii jest jak najbardziej zasadna. Organ nie mógł bowiem wydać opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia na działce nr [...] z planem ochrony albo planem zadań ochronnych obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 [...], ponieważ plany te jeszcze nie istnieją, a nie minął jeszcze okres wyznaczony dla ich przyjęcia. Stosownie bowiem do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2009r. 151.1220) dla obszaru Natura 2000 sprawujący nadzór nad obszarem sporządza projekt planu zadań ochronnych na okres 10 lat; pierwszy projekt sporządza się w terminie 6 lat od dnia zatwierdzenia obszaru przez Komisję Europejską jako obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty lub od dnia wyznaczenia obszaru specjalnej ochrony ptaków.
Przedmiotowy obszar zaś został zatwierdzony przez Komisję Europejską na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 2011r. w sprawie przyjęcia na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG piątego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na kontynentalny region biogeograficzny.
Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie:
- - § 6 ust.2 pkt 7 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 48 poz. 390 z późniejszymi zmianami) poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w błędnym uznaniu, iż w rozumieniu tego przepisu w razie braku właściwego planu (ochrony lub zadań ochronnych) obszaru Natura 2000 regionalny dyrektor ochrony środowiska ma obowiązek odmówić wydania opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia z planem (ochrony lub zadań ochronnych) obszaru Natura 2000 z uwagi na brak odpowiedniego planu. Wykładnia taka jest błędna, bowiem powołany przepis należy rozumieć w ten sposób, iż w przypadku braku właściwego planu (ochrony lub zadań ochronnych) obszaru Natura 2000 właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska winien wydać opinię o braku sprzeczności planowanego zalesienia z planem (ochrony lub zadań ochronnych) obszaru Natura 2000 właśnie z uwagi na brak takiego planu. W oparciu o powołany przepis regionalny dyrektor ochrony środowiska winien bowiem wydać albo opinię, iż planowane zalesienie jest sprzeczne z właściwym planem (ochrony lub zadań ochronnych) albo, że planowane zalesienie nie jest sprzeczne z właściwym planem (ochrony lub zadań ochronnych) nie zaś wydawać opinię o braku sprzeczności lub odmawiać jej wydania. Sprzeczność planowanego zalesienia z planem (ochrony lub zadań ochronnych) należy przy tym na gruncie powołanego przepisu rozumieć jako naruszanie przez planowane zalesianie postanowień właściwego planu (ochrony lub zadań ochronnych). Brak sprzeczności planowanego zalesiania z właściwym planem (ochrony lub zadań ochronnych) oznacza zatem sytuację, gdy planowane zalesianie nie narusza postanowień właściwego planu. W sytuacji zatem, gdy właściwy plan nie istnieje (nie został jeszcze ustanowiony) nie można zasadnie twierdzić, iż planowane zalesienie narusza postanowienia takiego planu, a w konsekwencji, że jest sprzeczne z takim planem. Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że regionalny dyrektor ochrony środowiska winien wówczas wydać opinię o braku sprzeczności planowanego zalesiania z takim właściwym planem (ochrony lub zadań ochronnych);
- - § 6 ust.2 pkt 7 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 48 poz. 390 z późniejszymi zmianami) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, iż w oparciu o powołany przepis Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie prawidłowo odmówił wydania opinii o braku sprzeczności planowanego zalesienia na działce nr [...], położnej w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...] z. celami ochrony, planami ochrony albo planami zadań ochronnych obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 [...] albowiem plany te jeszcze nie istnieją. Tymczasem skoro nie został ustanowiony ani plan ochrony ani plan zadań ochronnych obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 [...], w którym to obszarze położona jest działka, na której skarżący planował zalesianie, to zgodnie z powołanym wyżej § 6 ust.2 pkt 7 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie winien wydać opinię o braku sprzeczności planowanego zalesiania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie winien zatem uznać, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie pozwala w oparciu o wspomniany przepis na odmówienie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie wydania opinii o braku sprzeczności planowanego zalesiania z planami ochrony albo planami zadań ochronnych obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 [...]. Tymczasem w konsekwencji wskazanej wyżej w pkt. 1 błędnej wykładni § 6 ust.2 pkt 7 lit, b wspomnianego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zastosował wskazany przepis i błędnie uznał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie prawidłowo odmówił wydania przedmiotowej opinii.
Wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że w braku właściwego planu obszaru Natura 2000 regionalny dyrektor ochrony środowiska winien wydać opinię o braku sprzeczności planowanego zalesienia z planem obszaru Natura 2000 właśnie z uwagi na brak takiego planu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Skarga oparta została o zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 6 ust. 2 pkt 7 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, polegający na jego błędnej wykładni, a w konsekwencji nieprawidłowym zastosowaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni wskazanego przepisu. Powołany § 6 ust.1 rozporządzenia określa co powinien zawierać plan zalesienia, w tym zgodnie z pkt 1 lit. c dokumenty dołączane przez rolnika do wniosku o sporządzenie tego planu.
Z kolei w § 6 ust.2 rozporządzenia reguluje, co stanowi dokumenty, o których mowa w ust.1 pkt 1 lit. c wymieniając je w pkt 1 do 8. Jednym z takich dokumentów wskazanych w pkt 7 lit. b jest opinia regionalnego dyrektora ochrony środowiska o braku sprzeczności planowanego zalesienia z planami ochrony albo planami zadań ochronnych danego obszaru – jeżeli grunt przeznaczony do zalesienia jest położony na obszarze Natura 2000 lub obszarach znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, jak ma zachować się organ, do którego wpłynął wniosek skarżącego o wydanie opinii, w sytuacji gdy planowana przez skarżącego do zalesienia działka położona jest na obszarze Natura 2000, a dla tego obszaru nie został opracowany plan ochrony. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany § 6 rozporządzenia, który reguluje co powinien zawierać plan zalesienia należy interpretować zgodnie z podstawowymi zasadami dotyczącymi zalesienia, które są określone w powołanym rozporządzeniu.
Wskazane rozporządzenie określa między innymi do jakich gruntów może być przyznana pomoc na zalesienie. W § 4 ust. 2 rozporządzenia określono, że pomoc na zalesienie jest przyznawana do gruntów stanowiących pkt 1) grunty orne lub sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku tego planu, gdy zalesienie tych gruntów nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;
2) stanowiących własność lub współwłasność tego rolnika albo własność jego małżonka, 3) o powierzchni większej niż 0,5 ha i szerokości większej niż 20m, przy czym wymagań tych nie stosuje się, jeżeli grunty graniczą z lasem, a ich powierzchnia wynosi co najmniej 0,1ha;
4) położonych poza: a) obszarami Natura 2000 lub obszarami znajdującymi się na liście, o której mowa w art.27 ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, chyba że planowane zalesienie nie jest sprzeczne z planami ochrony albo planami zadań ochronnych tych obszarów. Natomiast § 5 ust.1 rozporządzenia reguluje zasady otrzymania pomocy na zalesienie gruntów innych te o których mowa w §4 ust.2 pkt 1, zwanych dalej "gruntami innymi niż rolne", jednym z warunków określonych w pkt 2 lit. a jest to, że grunty te położone są poza obszarami Natura 2000 lub obszarami znajdującymi się na liście, o której mowa w art. 27 ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, chyba że planowane zalesienie nie jest sprzeczne z planami ochrony albo planami zadań ochronnych tych obszarów. Z wskazanych przepisów § 4 ust. 2 pkt 4 lit. a i § 5 ust.2 pkt 2 lit. a rozporządzenia wynika podstawowa zasada, że pomoc na zalesienie nie jest przyznawana jeżeli grunty położone są obszarze Natura 2000, chyba że planowane zalesienie nie jest sprzeczne z planami ochrony. Jednym słowem zalesienie gruntów położonych na obszarze Natura 2000 może mieć miejsce tylko wówczas gdy dla tego obszaru zostały opracowane plany ochrony, a planowane zalesie nie będzie sprzeczne z tymi planami. W sytuacji gdy dla obszaru Natura 2000 nie zostały jeszcze sporządzone plany, zalesienie gruntu położonego na obszarze Natura 2000 nie jest możliwe. Konsekwencją powyższej zasady jest rozwiązanie zawarte w § 6 pkt 7 lit. b rozporządzenia, zgodnie z którym do planu zalesienia lasu należy przedłożyć opinie regionalnego dyrektora ochrony środowiska o braku sprzeczności planowanego zalesienia z planami ochrony, jeżeli grunt przeznaczony do zalesienia jest położony na obszarze Natura 2000. Czyli obowiązek wydania opinii pojawia się tylko wówczas, gdy dla obszaru Natura 2000 zostały opracowane plany ochrony, brak planów ochrony powodował, że obowiązywała bezwzględna zasada zgodnie z którą pomoc na zalesienie nie może być przyznana do gruntów położonych na obszarze Natura 2000. W sytuacji zatem, gdy wniosek o zalesienie dotyczył gruntów położonych na obszarze Natura 2000, a plany ochrony dla tego obszaru nie zostały opracowane, organ zobowiązany był odmówić wydania opinii. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię jest niezasadny, a w konsekwencji niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a..