Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 17 grudnia 2001 r. E. S. i S. S. wystąpili o przeniesienie na ich rzecz wydanego w dniu 13 października 1992 r. dla Lokatorsko-Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "O." w G. pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-biurowego przy ul. S. w G. Decyzją z dnia 25 stycznia 2002 r. Prezydent Miasta G. umorzył postępowanie wywołane tym wnioskiem po stwierdzeniu, że wnioskodawcy nie załączyli dowodu stwierdzającego ich prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgody inwestora na przeniesienie uprawnienia z decyzji, a nadto, że wobec udzielenia wnioskodawcom pozwolenia na użytkowanie pawilonu przy ul. S. w G. postępowanie o przeniesienie pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe.
Od wymienionej decyzji wnioskodawcy wnieśli odwołanie. Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił przeniesienia pozwolenia na budowę z dnia 13 października 1992 r. na rzecz E. S. i S. S. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji, że wnioskodawcy nie wykazali istnienia wynikających z art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) przesłanek do przeniesienia pozwolenia na budowę na ich rzecz, a nadto uwzględnieniu wniosku przeciwstawia się fakt ukończenia budowy i uzyskanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku.
Wymienioną decyzję zaskarżyli do sądu administracyjnego E. S. i S. S., zarzucając naruszenie prawa i wnosząc o jej uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r. skargę oddalił. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu a skarga nie podnosi żadnych uzasadnionych zarzutów. Zgodnie bowiem z przepisem art. 40 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, stanowiącym prawną podstawę rozstrzygnięcia, organ, który wydał decyzję określoną w art. 28 tej ustawy jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przejmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu wydania zaskarżonej decyzji wnioskodawcy nie spełnili żadnego z wymienionych wyżej warunków a nadto budowa została prawnie zakończona poprzez wydanie ostatecznej decyzji Prezydenta G. z 13 września 1999 r. o pozwoleniu na użytkowanie obiektu.
Sąd stwierdził, iż wnioskodawcy nabyli umową pisemną z dnia 8 czerwca 1992 r. będący w budowie budynek przy ul. S. w G., nie uzyskali jednak prawa do znajdującego się pod nim gruntu i w świetle prawa służy im wyłącznie roszczenie o zwrot nakładów dokonanych na dalszą budowę i wykończenie tego budynku, lecz nie jest to równoznaczne z istnieniem przesłanek z art. 40 prawa budowlanego.
Wymieniony wyrok zaskarżyli skargą kasacyjną E. i S. S. Zarzucili mu naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:
- a) art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. przez zaniechanie wezwania skarżących do usunięcia braku podania o wszczęcie postępowania polegającego na nieprzedłożeniu dokumentów potwierdzających istnienie warunków do uwzględnienia żądania z wniosku;
- b) art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego przez przyjęcie, iż budowa została ukończona;
- c) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia naruszającego wymogi tego przepisu.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione.
Zarówno organy administracyjne prowadzące niniejszą sprawę jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r. dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowiącego materialnoprawną podstawę do przeniesienia warunków z pozwolenia na budowę na rzecz innego podmiotu. Zgodnie z tym przepisem organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przejmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odmawiając uwzględnienia wniosku E. S. i S. S. organy wskazały, iż wnioskodawcy nie wykazali istnienia żadnej z obu pozytywnych przesłanek z tego przepisu a nadto żądanie ich jest nieuzasadnione z powodu ukończenia budowy i oddania budynku do użytkowania.
Skarżący zarzucili, iż Sąd I instancji naruszył przepisy art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. na skutek oddalenia skargi, mimo iż organy zaniechały wezwania ich do uzupełnienia podania o wszczęcie postępowania przez przedłożenie dokumentów potwierdzających ich tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgody Lokatorsko-Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "O." w G. na przeniesienie wydanego na jej rzecz pozwolenia na budowę. Zarzuty te nie są słuszne. Art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, iż w sytuacji, gdy podanie nie czyni zadość innym (niż wymienione w § 1 tegoż artykułu) wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis ten dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, innych niż wskazane przepisem art. 64 § 1 k.p.a., których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu biegu.
Brakami takimi nie jest niezałączenie do wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego dowodów lub wniosków dowodowych. Brak takich wniosków nie uzasadnia pozostawienia podania bez rozpoznania i nie stanowi żadnej przeszkody do rozpoznania sprawy. Może natomiast spowodować, iż organ uzna za nieudowodnione fakty i twierdzenia, na których oparte jest żądanie zawarte w tym piśmie. Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Organy na podstawie znanego im materiału dowodowego ustaliły, iż w sprawie nie zaistniały ustawowe przesłanki do uwzględnienia żądania z art. 40 prawa budowlanego a strona nie zakwestionowała zasadności tych ustaleń, gdyż nie przedstawiła żadnych dowodów prowadzących do ustaleń odmiennych, niż dokonane przez organy.
Nie są również uzasadnione pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Wbrew stanowisku skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie naruszył przepisów art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz wadliwe uzasadnienie wyroku. Z bogatego materiału dowodowego zebranego w sprawie sygn. akt IISA/Gd 1253/02, którymi WSA w Gdańsku dysponował przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, wynika, że Prezydent G. udzielił w dniu 13 września 1999 r. skarżącym pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku, z zastrzeżeniem ukończenia prowadzonych na piętrze robót wykończeniowych. Z akt tych wynika również, że LWSM "O." stanowczo przeciwstawia się przeniesieniu na rzecz skarżących uprawnień z tytułu udzielonego jej w dniu 13 października 1992 r. pozwolenia na budowę. Świadczy o tym, między innymi, stanowisko tej Spółdzielni zajęte w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G. zakończonej wyrokiem z dnia 14 sierpnia 1998 r. oddalającym powództwo p. S. o przeniesienie własności przedmiotu sporu na podstawie art. 231 § 1 k.c. oraz skarga tej Spółdzielni na decyzję Wojewody Pomorskiego z 13 lipca 2000 r. udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu, rozpoznana wyrokiem NSA z dnia 5 grudnia 2001 r. (sygn. akt II SA/Gd 1926/00). Skarga kasacyjna nie podważa więc wniosków Sądu I instancji i nie przedstawiając żadnego materiału dowodowego nie daje podstaw do ich kwestionowania.
Dlatego na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.