Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1407/14 oddalił skargę J.J. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...]r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wójt Gminy P. decyzja z [...]r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego drewnianego ganku osłaniającego drzwi wejściowe od strony wschodniej, na części działki nr ewid. [...], obręb [...], w obszarze oznaczonym w części graficznej decyzji.
Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzja z [...]r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium orzekając w tej sprawie było związane oceną prawną wyrażoną w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1190/12 oraz z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 753/13.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium powołując się na treść art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 1 i 2, art. 52 ust. 3, art. 56 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej "upzp") podało, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i obowiązujące przepisy prawa. Zaznaczono, że celem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest wytyczenie podstawowych ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie potwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania wskazało, że budynek na działce nr [...] pełni funkcję budynku mieszkalnego a oznaczenie na mapie jest wynikiem błędu, który został skorygowany. Kolegium wyjaśniło również, że wątpliwości dotyczące przebiegu granicy działki nr [...] (własności inwestora) i nr [...] (własności odwołującego się) oraz toczące się postępowanie w sprawie rozgraniczenia ww. nieruchomości, pozostają bez wpływu na ustalenia warunków zabudowy dla budowy drewnianego ganku.
Skargę na powołaną decyzję Kolegium wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mianowicie: art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: "Kpa"), art. 6-9 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 10 § 1 w zw. z art. 81 Kpa. Kwestionowanej decyzji zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 upzp; art. 52 ust. 1 pkt 1 upzp oraz naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "Ppsa") przez niezastosowanie się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym na wstępie wyrokiem z 16 kwietnia 2015 r. powyższą skargę oddalił.
Jak wskazał Sąd I instancji sprawa była już dwukrotnie przedmiotem kontroli tego sądu, który prawomocnym wyrokiem z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1190/12, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...]r., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji, natomiast prawomocnym wyrokiem z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 753/13 stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] r., która uchylała decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i przekazywała sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Zdaniem Sądu I instancji zaskarżona decyzja nie narusza art. 153 Ppsa, ponieważ Kolegium zrealizowało wytyczne zawarte w powołanych wyrokach, czemu dało wyraz w uzasadnieniu decyzji.
W szczególności w toku postępowania z zachowaniem warunków określonych przepisami art. 53 ust. 3 upzp oraz § 3 i 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 – zwanego dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury) przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1–5 upzp – wyznaczając granice obszaru analizowanego na kopii mapy w skali 1:500 – a wyniki tej analizy (zawierające część tekstową i graficzną) stanowią załącznik nr 1 i 2 decyzji. Warunki zabudowy wynikają z powyższej analizy, uzyskano wymagane prawem uzgodnienia. Skoro więc, w świetle materiału zebranego w sprawie, zostały łącznie spełnione warunki określone przepisami art. 61 ust. 1 upzp, to ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji było prawidłowe i nie narusza prawa.
Z pisma Starosty P. z 26 maja 2014 r. (k. 33 – akt administracyjnych organu II instancji) wynika, że w 2012 r. przeprowadzona była modernizacja operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu N.. Budynek stanowiący część składową działki nr [...] w N. został wykazany w operacie ewidencyjnym po 26 listopada 2012 r., przed tą datą budynek ten nie był ujawniony. Budynek ten posiada funkcję mieszkalną i taka pozostaje niezmieniona od chwili jego wykazania w operacie ewidencyjnym.
Odnośnie zaś rodzaju mapy, na którym oznaczono obszar analizowany, prawidłowo Kolegium wywiodło, że wyznaczenie obszaru analizowanego na mapie do celów projektowych pozostaje bez wpływu na treść analizy i treść samej decyzji, bowiem mapa do celów projektowych zawiera więcej informacji niż mapa zasadnicza.
Również jako prawidłowe należało ocenić stanowisko SKO w P. odnośnie braku wpływu toczącego się postępowania o rozgraniczenie pomiędzy działką nr [...] (stanowiącą własność inwestora), a działką nr [...] (stanowiącą własność skarżącego) na postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy. Przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa ganku drewnianego, który usytuowany ma być po wschodniej stronie budynku. Spór zaś dotyczy przebiegu granicy położonej po zachodniej stronie budynku.
Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- 1) art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp w związku z § 14 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75, poz.690) - przez niewłaściwe i błędne przyjęcie, że wyrażona w tym przepisie zasada wolności wykonywania prawa własności nie doznaje ograniczeń określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego w kontekście chronionego interesu osób trzecich przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób oraz nie narusza zasady zachowania kontynuacji zabudowy - funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w pkt. 1-5 art. 61 ust. 1 upzp, gdyż nie narusza prawa materialnego jak też przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo wymagały stosowania określonych w Ppsa środków,
- - pomimo, iż zaskarżoną decyzją w sposób rażący naruszono prawa skarżącego do ochrony własności zgodnie z przepisami szczególnymi, w tym m. in. ograniczenia dostępu do drogi publicznej, a także naruszona została zasada tzw. "dobrego sąsiedztwa" jako przesłanka niezbędna do wydania decyzji o warunkach zabudowy wobec błędnego ustalenia, że należycie zostały przeprowadzone analizy (cz. tekstowa i graficzna kopii mapy) w szczególności w zakresie ustalenia mieszkalnej funkcji budynku, ustalenia szerokości frontu działki, ustalenia obszaru analizowanego dla inwestycji, ustalenia dostępu do drogi publicznej, uzbrojenia terenu;
- 2) art. 61 ust. 1 upzp - poprzez nieusprawiedliwione uznanie, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zasady tzw. dobrego sąsiedztwa przy ustalaniu warunków zabudowy dla nowej inwestycji, w szczególności, że dokonana analiza urbanistyczna dot. działek sąsiednich w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników oraz zagospodarowania terenu została wykonana prawidłowo i zgodnie z cyt. przepisem art. 61 ust. 1 ww. ustawy, że zatem jest pełną analizą umożliwiającą skonkretyzowanie wymagań dla nowej zabudowy, tak w zakresie szerokości frontu działki, zapewnienia właściwego dojścia i dojazdu do drogi publicznej, uzbrojenia terenu, nadto uwzględniającą wątpliwości w zakresie granic działki inwestora nr [...] z działką sąsiednią nr [...],
- - pomimo, ze granice te są sporne wobec trwającego od 2007 r. postępowania rozgraniczeniowego oraz toczącego się od 2009 r. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PPRN w P. z 23 września 1970 r. w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi N., a co ma istotne znaczenie dla prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, szerokości frontu działki, dostępności do drogi publicznej oraz określenia jej szerokości i minimalnego uzbrojenia terenu (chodzi o drogę, a także jej szerokość), albowiem są to parametry obligatoryjne dla planowania zamierzenia inwestycyjnego, które na etapie późniejszym będą wiązały wszystkie strony, w tym co najważniejsze organ architektoniczno-budowlany przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, dlatego nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu I instancji, że wątpliwości dotyczące prawidłowości przebiegu granicy działki inwestora nr [...] i sąsiedniej nr [...] pozostają bez wpływu na ustalenie warunków zabudowy dla ganku, pomimo iż położony on jest od strony wschodniej budynku, a spór dotyczy granicy po stronie zachodniej budynku, bowiem przesądzają one o szerokości drogi dojazdowej do działki nr [...], o "uzbrojeniu terenu", oraz o szerokości frontu działki;
- 3) § 2 pkt 2 i pkt 5, § 3 ust. 1 i ust. 2, § 9 ust. 3 w zw. z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 i art. 52 ust. 2 pkt. 1 upzp - przez błędne i niewłaściwe uznanie, że organ prawidłowo ustalił w zaskarżonej decyzji obszar analizowany terenu inwestycji oraz szerokość frontu działki a także, że uzbrojenie terenu w postaci dostępu do drogi publicznej z działki inwestora jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego i nie narusza wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś rodzaj mapy, na którym oznaczono obszar analizowany zasadnie został uznany, przez SKO jako pozostający bez wpływu na treść analizy,
- - pomimo, że skarżący wykazał ponad wszelką wątpliwość, że niewłaściwie, niezgodnie z § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury został wyznaczony obszar analizowany wokół działki inwestora jedynie jako jej części, a także, że został ustalony w granicach większych niż minimum ale bez stosownego uzasadnienia i wykazania racjonalności takiego postępowania, nadto w sytuacji, gdy obszar analizowany przechodzi przez budynki na działkach sąsiednich, błędnie ustalona jest funkcja budynku na działce inwestora, szerokość frontu działki, a mapa przyjęta do analizy jest niezgodna z ustawowym wymogiem przewidzianym wart. 52 ust. 2 upzp;
- II. przepisów postępowania:
- 1) art. 153 Ppsa poprzez niezastosowanie się przez SKO do wiążących wskazań WSĄ w Rzeszowie m. in. w wyroku z 10 stycznia 2014 r. i nie wyjaśnienie zasadności i legalności przyjęcia zmiany funkcji budynku, ustalenia szerokości frontu działki, prawidłowości ustalenia (wyznaczenia) obszaru analizowanego, przyjęcia do analizy kopii mapy projektowej zamiast zasadniczej ew. katastralnej, wyjaśnienia wątpliwości w zakresie przebiegu granicy działki objętej inwestycją o nr [...] a działką sąsiednią, skarżącego o nr [...];
- 2) art. 135 w zw. z art. 134 Ppsa. - poprzez nie usunięcie naruszenia prawa w zakresie wadliwej decyzji Starosty P. z [...]r. i nie zastosowanie środków przewidzianych ustawą - pomimo, iż skarżący wykazał rażące naruszenie przepisów prawa organu w tej sprawie poprzez dokonanie przez ten organ zmiany funkcji budynku bez uwzględniania dokumentów źródłowych zalegających powiatowy zasób geodezyjny (np. akt notarialny), uprzedniej decyzji organu administracji budowlane} w sprawie zmiany funkcji budynku, a jedynie tylko w oparciu o mapę uzupełniającą, która nie uprawnia do takiej zmiany kategorii budynku;
- 3) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a Ppsa - poprzez jego nie zastosowanie, w sytuacji, gdy ustalony stan faktyczny oraz przedstawione przez skarżącego oraz zalegające w aktach sprawy dowody na poparcie zarzutu naruszenia prawa w sprawie dokonania zmiany funkcji budynku dawał podstawę do jego zastosowania i uchylenie zaskarżonej decyzji;
- 4) art. 6-9 Kpa, w związku z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, _ poprzez zaniechanie przez organ oraz Sąd I instancji podjęcia wszystkich celowych i niezbędnych kroków w celu należytego i wszechstronnego, a co za tym idzie pełnego wyjaśnienia i oceny stanu faktycznego sprawy, umożliwiającej dopiero po takim rozpoznaniu należyte i zgodne z przepisami prawa materialnego - m. in. art, 61 ust. 1 pkt. 1-5 upzp, § 2 pkt 2 i 5, § 3 powołanego rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. wydanie decyzji o warunkach zabudowy;
- 5) art. 10 § 1 Kpa, w zw. z art. 81 Kpa, poprzez ich rażące naruszenie - przez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, uniemożliwienia dalszego złożenia wniosków dowodowych mających znaczenie w sprawie.
Powyższe zarzuty zostały w skardze kasacyjnej szczegółowo uzasadnione.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
W przedmiotowej sprawie skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego. Stąd też w pierwszej kolejności wymaga rozważenia zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, tj. wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie są podnoszone lub okażą się nieuzasadnione.
Pierwszy z zarzutów procesowych dotyczący naruszenia art. 153 Ppsa jest całkowicie bezpodstawny. Wskazania co do dalszego postępowania, które wiązały organ w przedmiotowej sprawie odnosiły się do konieczności merytorycznego zbadania w ramach postępowania odwoławczego 5 kwestii: ustalenia funkcji obiektu, szerokości frontu działki, prawidłowości obszaru analizowanego, mapy na które ten obszar został wyznaczony oraz wątpliwości w zakresie przebiegu granicy działki objętej inwestycją. Wszystkie te okoliczności zostały zbadane przez organ odwoławczy i szczegółowo skontrolowane przez Sąd I instancji, więc w ogóle nie może być mowy w przedmiotowej sprawie o naruszeniu art. 153 Ppsa.
Drugi z zarzutów procesowych dotyczący naruszenia art. 135 w zw. z art. 134 Ppsa jest również całkowicie chybiony, ponieważ w ramach oceny legalności decyzji o warunkach zabudowy nie było w ogóle dopuszczalne badania legalności decyzji Starosty P. z [...]r. nr [...]w przedmiocie zmian w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany danych ewidencyjnych w odniesieniu do funkcji użytkowej budynku. Decyzja ta nie mieści się ona w ogóle w granicach niniejszej sprawy sądowo-administracyjnej dotyczącej oceny legalności decyzji o warunkach zabudowy.
Trzeci z zarzutów naruszenia prawa procesowego został błędnie sformułowany w skardze kasacyjnej, ponieważ skarżący zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa – który to przepis stanowi podstawę uchylenia decyzji z uwagi na naruszenie prawa materialnego i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej jako naruszenia prawa procesowego.
Wreszcie czwarty i piaty zarzut procesowy pomijając zarzucanie Sądowi I instancji przepisów Kpa poprzez nie podjęcie niezbędnych kroków do załatwienia sprawy są chybione. Stan sprawy wskutek jej trzykrotnego rozpatrywania przez Kolegium został wyczerpująco wyjaśniony i został ustalony przez Sąd I instancji w sposób jednoznaczny. W żadnym razie nie doszło do naruszenia art. 6-9 Kpa, w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa.
Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 10 § 1 oraz art. 81 Kpa. Skarżący uczestniczył aktywnie przez kilka lat w postępowaniu, składając odwołania oraz skargi do Sądu. Można postawić pytanie jakie środki dowodowe zebrane przez Kolegium w postępowaniu odwoławczym nie były znane skarżącemu. W ogóle nie zostało wykazane w skardze kasacyjnej aby domniemane naruszenie art. 10 § 1 i art. 81 Kpa miało jakikolwiek wpływ na wynik postępowania. Zwłaszcza, że podstawowymi dowodami w sprawie były akta organu I instancji, w szczególności zaś analiza urbanistyczna oraz powoływana przez samego skarżącego wielokrotnie decyzja Starosty P. w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów.
Przechodząc do oceny zarzutów prawa materialnego warto w tym miejscu wskazać, że decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej pojęcia jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Jednakże zgodnie z art. 56 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 64 ust. 1 upzp nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, gdy wniosek spełnia ustawowe wymogi, w wyniku czego trzeba przyjąć, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami. Prawo do zabudowy nieruchomości przez właściciela jest emanacją jego konstytucyjnie chronionego prawa do własności.
W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z decyzją dotyczącą warunków zabudowy ganku osłaniającego drzwi wejściowe od strony wschodniej, tym samym trudno zrozumieć na czym miałoby polegać naruszenie chronionego interesu osób trzecich oraz zasady zachowania kontynuacji zabudowy, funkcji czy cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Subiektywne i sprzeczne z obiektywnym porządkiem prawnym przekonanie skarżącego o niemieszkalnym charakterze nieruchomości, do której ma być dobudowany ganek pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. Ostateczną decyzją z [...] r. Starosta P. dokonał w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu N. zmiany danych ewidencyjnych w odniesieniu do funkcji użytkowej budynku [...] poprzez zmianę funkcji "produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa" na "mieszkalne", zgodnie z mapą uzupełniającą przyjętą w dniu września 2013 r. pod numerem ewidencyjnym [...] do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Przy takim charakterze inwestycji jako dobudowanie ganku uznanie przez organ odwoławczy, że szerokość frontu działki wynosi ok. 5 m nie miało jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego. Obszar analizowany został bowiem wyznaczony prostokątem o wym. 97m i 110m i takie parametr nie naruszają § 3 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W obszarze analizowanym występują m.in. tereny zabudowy mieszkaniowej. a zatem nie może być mowy o nie zachowaniu zasady kontynuacji funkcji. Analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowiąca podstawę ustalenia warunków zabudowy została przeprowadzona przez uprawnioną osobę - mgr inż. arch. M. P..
Z uwagi na charakter inwestycji tj. dobudowanie ganku - dostęp do drogi publicznej oraz zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej pozostawiono w stanie istniejącym, dodatkowo nakazując zagospodarować wody opadowe na własnej działce. Również wyznaczenie obszaru analizowanego na mapie do celów projektowych pozostaje bez wpływu na treść analizy, co szczegółowo wykazał Sąd I instancji.
W świetle powyższego zarzuty naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp w związku z § 14 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie jak również § 2 pkt 2 i pkt 5, § 3 ust. 1 i ust. 2, § 9 ust. 3 w zw. z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 i art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp jest całkowicie chybiony.
W okolicznościach niniejszej sprawy również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 upzp - poprzez nieusprawiedliwione uznanie, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, pomimo, ze granice działki są sporne wobec trwającego od 2007 r. postępowania rozgraniczeniowego oraz toczącego się od 2009 r. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PPRN w P. z [...]r. w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi N., jest całkowicie chybiony. Okoliczność wieloletnich sporów sąsiedzkich o ustalenie przebiegu granicy nie miała jakiegokolwiek wpływu na dopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy, który nie odnosi się w żaden sposób do kwestii ustalenia prawnej granicy pomiędzy skarżącym, a właścicielem działki [...]. W przedmiotowej sprawie nie miało to też znaczenia dla prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, szerokości frontu działki, dostępności do drogi publicznej oraz określenia jej szerokości i minimalnego uzbrojenia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł, jak w sentencji.