Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 483/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 18 marca 2015 r., doręczonym w dniu 31 marca 2015 r., przesłano W. C., reprezentowanemu przez pełnomocnika, odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 10 marca 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin na uiszczenie wpisu sądowego od skargi upływał w dniu 7 kwietnia 2015 r. W dniu 1 kwietnia 2015 r. (data nadania w UP) wpłynęło do Sądu pismo skarżącego, w którym wskazano, iż wymagany wpis sądowy w kwocie 200 zł, został uiszczony na konto bankowe Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaznaczono, iż wystąpiono o jego przeksięgowanie. W dniu 10 kwietnia 2015 r. wpłynęła do Sądu kwota 200 zł, przekazana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalono, że do dnia 26 czerwca 2015 r. poza w/w kwotą, nie została zidentyfikowana żadna inna wpłata w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze fakt, że wpłata została dokonana przez skarżącego na zupełnie inny rachunek, który nie był rachunkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przeksięgowanie wpłaty nastąpiło już po upływie terminu, określonego w zarządzeniu z dnia 10 marca 2015 r., Sąd uznał, że skarga nie została prawidłowo opłacona i postanowił o jej odrzuceniu, na podstawie 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a.
Zażalenie (które należy potraktować jako skargę kasacyjną) na powyższe postanowienie wniósł W. C., zarzucając mu naruszenie przepisu art. 230 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż skarga została opłacona w terminie późniejszym, skoro opłata 200 zł wpłynęła w ustawowym terminie na konto Skarbu Państwa, jakim jest konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przyjęcie skargi do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Konsekwencją braku wykonania zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi jest zatem jej odrzucenie.
Art. 219 § 2 p.p.s.a. stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Dla prawidłowego zrozumienia treści omawianego przepisu, w kontekście okoliczności niniejszej sprawy, istotne znaczenie ma posłużenie się w nim pojęciem "właściwego sądu administracyjnego". Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, zgodnie z którym za właściwy w sprawie sąd administracyjny nie można uznać sądu, który nie rozpoznawał sprawy i nie miał jej rozpoznawać (post. NSA z 16 maja 2007 r., I OSK 647/07). Wymaga podkreślenia, że przy opłacie od skargi na decyzję nie można twierdzić, iż inny niż właściwy miejscowo sąd administracyjny jest również właściwym sądem administracyjnym w rozumieniu art. 219 § 2 p.p.s.a., skoro rozpoznanie skargi należy do właściwości sądu właściwego ze względu na siedzibę organu wydającego decyzję (por. post.
NSA z 16 marca 2011 r., I GSK 311/11). Doktryna oraz judykatura stoi na stanowisko, iż nie można uznać za skuteczne uiszczenia opłaty sądowej na rachunek niewłaściwego WSA, bowiem w takiej sytuacji termin do uiszczenia opłaty jest zachowany tylko wówczas, gdy niewłaściwy WSA dokona w terminie przeznaczonym dla strony (uczestnika) na uiszczenie opłaty sądowej przelania wpłaconej kwoty na rachunek właściwego sądu administracyjnego (tak trafnie H. Knysiak-Molaczyk, w: T.Woś(red.), Prawo o postępowaniu, s. 718; por. post. NSA z 17 lipca 2009 r., II FSK 1492/08).
W świetle powyższego, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę z powodu jej nieprawidłowego opłacenia. Wpis od skargi nie został bowiem uiszczony w sposób wskazany w art. 219 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie w pełni podziela ugruntowany w orzecznictwie tego Sądu pogląd, iż uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma może polegać nie tylko na uiszczeniu opłaty sądowej w niewłaściwej wysokości, czy też po upływie przewidzianego w ustawie terminu, lecz również na uiszczeniu opłaty na niewłaściwy rachunek bankowy, tj. inny rachunek niż rachunek wojewódzkiego sądu administracyjnego, który jest właściwy do rozpoznania sprawy, np. na rachunek innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, sądu powszechnego, czy też organu administracji (zob. post. NSA z dnia 19 czerwca 2008 r., II OSK 825/08, z dnia 28 kwietnia 2010 r., II OSK 767/10, z dnia 18 lipca 2011 r., II FZ 328/11, z dnia 16 marca 2011 r., I GSK 311/11, z dnia 18 grudnia 2008 r., I OSK 1451/08).
Należy zaznaczyć, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 31 marca 2015 r. Oznacza to, że siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia upływał z dniem 7 kwietnia 2015 r. W przedmiotowym wezwaniu Sąd poinformował o sposobie uiszczenia wpisu oraz podał, na jaki numer rachunku należy uiścić wymagany wpis, informując jednocześnie, że nieuiszczenie wpisu we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Skarżący natomiast, zamiast uiścić wymagany wpis sądowy od skargi na numer rachunku bankowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazany w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 marca 2015 r., w dniu 1 kwietnia 2015 r. (data nadania w UP) wniósł do Sądu pismo, w którym poinformował, że w dniu 4 lutego 2015 r. dokonał przelewu wpisu w wysokości 200 zł. na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Należy podkreślić, że Sąd ten bez wątpienia nie jest sądem właściwym w rozumieniu art. 219 § 2 p.p.s.a. Istotną okolicznością pozostaje, że niewłaściwy w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonał przelania mylnie wpłaconej kwoty po terminie przewidzianym do uiszczenia wpisu. Nie jest jednak możliwe, jak chce tego pełnomocnik skarżącego, czynienie z tego tytułu zarzutu pod adresem tego Sądu. Wymaga podkreślenia, że Sąd nie jest zobowiązany do przestrzegania terminów ustanowionych dla strony, a uiszczenie wpisu od skargi w zakreślonym terminie niewątpliwie należy do wyłącznych obowiązków skarżącego.
Odnosząc się do treści zarzutu podniesionego przez skarżącego wskazać należy, że zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, oraz skarga o wznowienie postępowania. Wymaga podkreślenia, że w niniejszej sprawie Sąd właściwie zastosował ten przepis, prawidłowo ustalając charakter i wysokość wpisu od skargi, posiłkując się § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Wobec tego, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.