Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1215/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. G. i Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
W piśmie z dnia 11 czerwca 2014 r. skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji. Nie przedstawiono uzasadnienia powyższego wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - dalej "p.p.s.a."). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 61 § 3 dotyczy jednak wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będącym przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania wyroku, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Brak jest również innych przepisów w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W odniesieniu do zgłoszonego przez skarżących żądania wstrzymania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że z konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Jednakże skarżący nie zawarli w skardze kasacyjnej jakiegokolwiek uzasadnienia swojego stanowiska co do potrzeby udzielenia im ochrony tymczasowej. Oczekiwanie, że to Sąd z urzędu będzie poszukiwał okoliczności, które umożliwią skarżącemu skorzystanie z instytucji określonej art. 61 § 3 p.p.s.a., zwłaszcza w sytuacji gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, pozbawione jest podstawy prawnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musi być odpowiednio uzasadniony. Za niewystarczające uznawane jest jednolicie samo powoływanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Występuje także pogląd, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jednakże jedynie wówczas, gdy uprawdopodobnione zostanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca nie uzasadniła w żaden sposób zawartego we wniosku o wstrzymanie stanowiska w związku z czym wniosek podlegał oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.