Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r. (sygn. akt IV SA/Wa 223/17) po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. P.-C. i E. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o zwrocie skarżącym kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Na wniosek K. P.-C. oraz E. P. Prezydent m. st. [...] wszczął postępowanie w sprawie wymeldowania M. D. z pobytu stałego w lokalu nr [...] w budynku znajdującym się przy ul. [...] w [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. organ I instancji orzekł o odmowie wymeldowania M. D. spod wyżej wskazanego adresu.
Odwołania od tej decyzji wniesione zostały przez K. P.-C., E. P. a także przez M. D..
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2914/15) uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Wskazał, że organ odwoławczy nie ustalił, czy M. D. faktycznie zamieszkuje w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]i koncentruje tam swoje centrum życiowe, czy jedynie pozoruje zamieszkiwanie w tym miejscu.
W toku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego M. D. zwrócił się o ustalenie, czy nieruchomość przy ul. [...] w [...] kiedykolwiek podzielona była na odrębne lokale, a jeśli tak, to przedstawienie stosownego dokumentu potwierdzającego ten fakt. Wojewoda [...] otrzymał informację Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy Bielany z dnia 14 września 2016 r., z której wynika, że ten organ administracji nie posiada w zasobach archiwalnych dokumentacji potwierdzającej podział budynku przy ul. [...] w [...] na lokale oraz że nie wydawał zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych w tej nieruchomości.
M. D. oświadczył do protokołu w dniu 10 października 2016 r., że K. P.-C. w 1999 r. samowolnie dokonała podziału budynku przy ul. [...] w [...] przegradzając korytarz schodowy na parterze ceglaną ścianą i samodzielnie nadała wydzielonym częściom numery 1 i 2. K. P.-C., odpowiadając na wezwanie o wyjaśnienie i udokumentowanie podziału budynku przy ul. [...] w [...] na lokale wskazała, że przedmiotowy budynek nie został sądowo podzielony na samodzielne lokale. Dokonany został natomiast podział administracyjny, po przejęciu tego budynku na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. [...]. Celem tego podziału administracyjnego było wyodrębnienie lokali mieszkalnych, do których ówczesne władze wkwaterowały szereg osób. W 1998 r. budynek przy ul [...] w [...] wraz z gruntem zwrócony został właścicielom. Organ administracji ustalił, że z danych figurujących w rejestrze PESEL dotyczących M. D. wynika, że od 20 lutego 1979 r. do chwili obecnej, nieprzerwanie zameldowany jest w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].
Następnie Wojewoda [...] powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i stwierdził, że postępowanie w sprawie wymeldowania M. D. stało się bezprzedmiotowe. Wydał w dniu [...] listopada 2016 r. decyzję o uchyleniu decyzji Prezydenta m.st. [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. odmawiającej wymeldowania M. D. z pobytu stałego w lokalu nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w [...] i orzekł o umorzeniu postępowania pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności w gminach, które uzyskały status miasta, adres zameldowania określa się przez podanie: nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu - jeżeli jest wydzielony, nazwy województwa oraz kodu pocztowego. Podkreślił organ administracji, że istotą ewidencji ludności jest odzwierciedlanie stanu faktycznego i dostarczania organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela.
Zwrócił uwagę organ II instancji, że z akt sprawy wynika, że M. D. zameldowany jest na pobyt stały w lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] od dnia 20 lutego 1979 r. Jednakże w przedmiotowym budynku brak jest wyodrębnionego lokalu nr [...]. Wojewoda [...] przeprowadził analizę ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892) w zakresie rozumienia samodzielności lokalu. Według ustaleń Wojewody w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] nie występują samodzielne lokale i nie zostały wydane zaświadczenia o samodzielności takich lokali. Zdaniem Wojewody, nawet gdyby dokonano umownego podziału budynku na dwa lokale to nie miałoby to charakteru formalnoprawnego. Niemniej, podział ten znajdywał odzwierciedlenie w prowadzonej wówczas ewidencji ludności, która często nie była później korygowana. Zgodnie natomiast z obecnie obowiązującymi przepisami zameldowanie w określonym lokalu może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy lokal jest wyodrębniony, a samodzielność lokalu potwierdza stosowne zaświadczenie, wydane przez starostę.
W archiwach urzędu brak dokumentów potwierdzających podział przedmiotowego budynku na lokale ani nie zostały wydane zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]. Stwierdził organ II instancji, że sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, tj. zameldowanie M. D. pod nieistniejącym adresem jest sprzeczna z podstawową funkcją ewidencji ludności, jaką jest zgodność jej stanu ze stanem faktycznym. Za niedopuszczalne należy uznać zameldowanie osoby w określonym lokalu, jeżeli brak jest dokumentów wskazujących na jego wyodrębnienie z nieruchomości.
W ocenie organu odwoławczego, Prezydent m. st. [...] powinien podjąć działania (w drodze czynności materialno-technicznej) prowadzące do wprowadzenia prawidłowego adresu zameldowania M. D. w rejestrach ewidencji ludności, postępując zgodnie z art. 11 ustawy o ewidencji ludności. Po przeprowadzeniu stosownej korekty w rejestrach państwowych,
Prezydent m.st. [...] może z urzędu podjąć działania zmierzające do ustalenia, czy M. D. zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] i w zależności od poczynionych ustaleń, wydać stosowne rozstrzygnięcie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję
Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016r. uchylającą decyzję Prezydenta m.st. [...] z dnia [...] czerwca 2015r. orzekającą o odmowie wymeldowania M. D. z pobytu stałego w lokalu nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w [...] i orzekającą o umorzeniu postępowania pierwszej instancji - wniosły K. P.-C. i E. P.. Skarga zarzucała naruszenie:
- - art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, które doprowadziło do błędnego ustalenia, że M. D. nie mógł opuścić definitywnie lokalu nr [...] (a dokładnie jego części oznaczonej jako 1A) w budynku przy ul. [...] w [...] wobec braku numeru tego lokalu. Obowiązkiem organu było usunięcie fikcji meldunkowej i orzeczenie o wymeldowaniu M. D. z uwagi na spełnienie wszystkich przesłanek, tj. trwałego i dobrowolnego opuszczenia lokalu (nr 1) w budynku przy ul. [...] w [...];
- - art. 105 k.p.a. poprzez nieuzasadnione umorzenie postępowania podczas gdy brak formalnoprawnego wyodrębnienia lokali wewnątrz budynku przy ul. [...] w [...], nie mógł przesądzać o braku przedmiotu postępowania i być przeszkodą do wydania decyzji o wymeldowaniu;
- - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez dokonanie pobieżnej oceny materiału dowodowego, która doprowadziła do nieuzasadnionego przyjęcia, iż M. D. nie może być wymeldowany z miejsca pobytu stałego, podczas gdy wszystkie potwierdzone materiałem dowodowym okoliczności sprawy pozwalają w sposób bezsporny stwierdzić, że M. D. opuścił tę posesję jako miejsce jego stałego pobytu. Z materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy lokal - parter budynku nie nadaje się do zamieszkania, nie można tam zaspokajać żadnych potrzeb mieszkaniowych z uwagi na stan techniczny tej części nieruchomości;
- - art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ odwoławczy do zaleceń - wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2914/15), w zakresie poczynienia ustaleń, czy M. D. faktycznie mieszka w przedmiotowym lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W ocenie sądu I instancji organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie jako bezprzedmiotowe. Przesłanką tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że nie nastąpiło wyodrębnienie samodzielnego lokalu pod adresem którego został zameldowany M. D. na pobyt stały w 1979r. Podkreślił WSA w Warszawie, że organ odwoławczy nie prowadził postępowania według wskazań wyrażonych przez uprzednio w sprawie orzekający sąd administracyjny, lecz skoncentrował się na wyjaśnieniu kwestii dotyczących wyodrębnienia prawnego lokalu w budynku przy ul. [...]. Powyższe nie było objęte wskazaniami sądu administracyjnego kontrolującego poprzednio wydaną w sprawie decyzję. Zdaniem aktualnie orzekającego sądu I instancji, Wojewoda [...] naruszył tym samym art. 153 p.p.s.a. uznając, że nowe ustalenia dotyczące statusu lokalu przy ul. [...] mają pierwszeństwo przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy, gdyż doprowadzą one do umorzenia – jako bezprzedmiotowego – postępowania w sprawie wymeldowania.
Zauważył sąd I instancji, że organ odwoławczy może podjąć w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania tylko wówczas, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 105 k.p.a. (bezprzedmiotowość postępowania). Zdaniem sądu I instancji, organ odwoławczy wadliwie przyjął, że postępowanie w sprawie wymeldowania jest bezprzedmiotowe. Wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, mimo ustalenia, że M. D. jest zameldowany na pobyt stały w niewyodrębnionym pod względem prawa cywilnego lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...], sprawa wymeldowania nie przestała być aktualna. WSA w Warszawie nie podzielił wykładni prawa zaprezentowanej przez Wojewodę [...]. Nie uznał za trafne stwierdzenia, że uprzednio należy dokonać zmiany adresu zameldowania M. D., dostosowując ten adres do obecnych standardów prawnych. Podkreślił sąd I instancji, że w dacie dokonania meldunku obowiązywała ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 14, poz. 85), która w art. 6 ust. 1 określała, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
W ustawie nie zawarto definicji prawnej "adresu". Definicja taka została wprowadzona do wymienionej ustawy dopiero w 2001 r. ustawą z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2001 r., nr 43, poz. 476). Dodano wówczas art. 9b, który stanowił, że adres zameldowania określa się poprzez podanie - w gminach, które uzyskały status miasta: nazwę miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu (pomieszczenia) oraz nazwę województwa. Oznacza to, że w świetle znowelizowanej ustawy i zdefiniowania adresu, adres pod którym M. D. został zameldowany pod względem wymogów ustawy o ewidencji - był prawidłowy. Obecna ustawa natomiast w art. 25 ust. 1 stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
Natomiast stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy adres w gminach, które uzyskały status miasta określa się przez podanie - nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu - jeżeli jest wydzielony, nazwy województwa oraz kodu pocztowego. Akcentował WSA w Warszawie, że obecna ustawa, jak i poprzednio obowiązująca (art. 9b ustawy z 1974r.) nie posługują się pojęciem wyodrębnionego lokalu czy też samodzielnego lokalu. Ponadto, w chwili dokonania meldunku przepisy nie wymagały stwierdzenia samodzielności lokalu w formie zaświadczenia wydawanego przez właściwego starostę. Nie było bowiem legalnej definicji pojęcia "adres" na potrzeby postępowań ewidencyjnych. Obecne regulacje natomiast przewidują jedynie "wydzielenie" lokalu, bez odniesienia do kwestii własnościowych. Zdaniem sądu I instancji, użyte w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności pojęcie wydzielonego lokalu nie może być utożsamiane z pojęciem samodzielnego lokalu mieszkalnego, w rozumieniu ustawy o własności lokali, bowiem nie są to równoznaczne pojęcia.
Z art. 2 ustawy o własności lokali wynika, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Oznacza to, że lokal samodzielny nie musi stanowić odrębnej własności. Jeżeli w związku z obowiązującymi aktualnie przepisami organ właściwy do dokonania zameldowania stwierdziłby niezgodność danych adresowych ze stanem faktycznym, to stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy powinien podjąć działania w celu usunięcia tej niezgodności. Jednak w dalszym ciągu nie stanowi to przeszkody do ustalenia czy istnieją przesłanki do wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego, którego oznaczenie byłoby nieprawidłowe. W postępowaniu o wymeldowanie badane jest bowiem jedynie to, czy nastąpiło opuszczenie miejsca pobytu i czy osoba zameldowana dopełniła obowiązku wymeldowania. Jeżeli dana osoba jest zameldowana na pobyt stały pod wskazanym adresem w wydzielonym lokalu, postępowanie o wymeldowanie winno dotyczyć badania przesłanki zamieszkiwania pod tym adresem, a postępowanie nie staje się bezprzedmiotowe z tego powodu, że lokal wydzielony pod którym nastąpiło zameldowanie - nie ma charakteru lokalu samodzielnego w rozumieniu ustawy o własności lokali. Dopóki w ewidencji nie zostanie adres zmieniony dopóty wymeldowanie dotyczyć będzie wyłącznie tego adresu, pod którym dana osoba jest zameldowana.
Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Warszawie 8 lutego 2018 r. wniósł Wojewoda [...].
W zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazał na naruszenie:
- 1. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że brak formalnego wyodrębnienia lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] nie powodował bezprzedmiotowości postępowania, w sytuacji gdy żądanie wnioskodawcy dotyczyło wymeldowania M. D. z pobytu stałego pod wymienionym adresem;
- 2. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 par. 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasady związania organu żądaniem strony w przypadku wszczęcia postępowania na jej wniosek;
- 3. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem tego przepisu.
W zakresie podstawy naruszenia prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ustawy z dnia 24.09.2010 r. o ewidencji ludności poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakres dyspozycji powołanego przepisu obejmuje lokale wyodrębnione w sposób nieformalny.
Skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
W uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej wskazano m.in., że WSA w Warszawie nie wziął pod uwagę tego, że organ I instancji po otrzymaniu uchylonej obecnie przez sąd decyzji Wojewody [...] dokonał usunięcia niezgodności w rejestrze ewidencji mieszkańców, poprzez określenie adresu zameldowania M. D. jako budynku przy ul. [...] w [...]. Adres zameldowania został więc zmieniony, a więc zmianie uległ przedmiot postępowania. W ocenie skargi kasacyjnej, Wojewoda nie może obecnie wykonać zaskarżonego orzeczenia WSA w Warszawie i rozpatrzeć odwołania K. P.-C. i E. P. od decyzji organu I instancji orzekającej o wymeldowaniu M. D. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].
Nadto – zauważała skarga kasacyjna - WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 5.07.2017 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1115/17) oddalił skargę K. P.-C. na postanowienie Wojewody [...] z [...].02.2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m.st [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania M. D. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. W wyroku tym
WSA w Warszawie wskazał, ze organ I instancji słusznie usunął lokal nr [...] z adresu zameldowania M. D. z uwagi na fakt, że lokal ten nie jest formalnie wyodrębniony.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła K. P.-C., żądając oddalenia tej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, w związku z czym podlegała oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że jako niemające żadnego związku z kontrolowaną przez sąd I instancji sprawą ocenić należy cytowane powyżej uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej, a wskazujące na zaniechanie WSA w Warszawie uwzględnienia czynności zdziałanych przez organ administracji po wydaniu zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że sąd I instancji kontrolował decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji. Wszelkie zatem kwestie i zagadnienia, które powstały po wydaniu przedmiotowej decyzji, siłą rzeczy pozostawały poza zakresem ocen i kontroli orzekającego WSA w Warszawie, i nie mogły mieć żadnego znaczenia dla przyjętego przez sąd I instancji kierunku rozstrzygnięcia sprawy. Akty i czynności organu administracji zdziałane po wydaniu zaskarżonej decyzji, nie współtworzyły bowiem stanu tej sprawy, co oznacza, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie mogły być przedmiotem ocen orzekającego sądu administracyjnego.
Dotyczyło to w zarówno zagadnienia wprowadzenia zmian w rejestrze mieszkańców w zakresie miejsca zameldowania M. D., jak też kwestii uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania M. D. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].
Przedstawione zaś podstawy skargi kasacyjnej uznać należało za nietrafne.
Brak było podstaw do przyjmowania, że sąd I instancji naruszył art. 26 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ustawy z dnia 24.09.2010 r. o ewidencji ludności (aktualny publikator Dz. U. 2019, poz. 1397) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakres dyspozycji tych przepisów obejmuje lokale wyodrębnione w sposób nieformalny.
Należy zauważyć, że stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy, adres pobytu stałego lub czasowego, w gminach o statusie miasta, określa się przez podanie: nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu - jeżeli jest wydzielony, nazwy województwa oraz kodu pocztowego. Trafnie sąd I instancji dostrzegł, iż zawarte w cytowanym przepisie pojęcie "wydzielenia lokalu" nie ma związku z kwestiami własnościowymi.
Nie można bowiem powyższego terminu utożsamiać z zagadnieniem ustanowienia odrębnej własności lokalu. Zauważyć trzeba, że istotą tzw. postępowania meldunkowego nie jest ewidencja lokali, lecz ewidencja ludności. Dla celów ewidencji ludności wystarczające jest przy tym aby lokal mógł być traktowany jako miejsce pobytu osoby (stałego lub czasowego) bez konieczności powiązania tego miejsca z odrębną własnością lokalu w rozumieniu cywilnoprawnym. NSA w wyroku z dnia 23.05.2013 r. (sygn. akt II OSK 238/12) wskazał przy tym, że celem postępowania o wymeldowanie nie jest usunięcie nieprawidłowości w danych adresowych nieruchomości, czy zmiana nadanego przez właściwy organ w innym trybie jej numeru porządkowego.
Brak było też podstaw do uznania za uzasadnione zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Zarzut dotyczący naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a., jest wyłącznie odmiennym ujęciem ocenionego już wyżej - w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego - zagadnienia dotyczącego wpływu braku formalnego wyodrębnienia lokalu na prowadzenie postępowania o wymeldowanie.
W ocenie NSA zasadnie przyjął sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W kontrolowanej przez sąd I instancji sprawie Wojewoda [...] związany był wcześniej wydanym w ramach tej sprawy wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8.01.2016 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2914/15). Sąd ten zaś wyraźnie akcentował kwestię konieczności zbadania tego, czy skarżący faktycznie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Wbrew wiążącej Wojewodę [...] ocenie sądu administracyjnego, organ ten nie przeprowadził postępowania we wskazanym zakresie. Nie było więc wadliwe stwierdzenie aktualnie orzekającego sądu I instancji, iż w sprawie naruszony został art. 153 p.p.s.a.
Nie był też trafny zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 par. 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasady związania organu żądaniem strony w przypadku wszczęcia na jej wniosek postępowania. W tej bowiem sprawie, skarżące określając żądanie sformułowane do organu administracji, domagały się wymeldowania M. D. z pobytu stałego z lokalu nr [...] w budynku znajdującym się przy ul. [...] w [...]. Zakres koniecznych ustaleń faktycznych w tej sprawie wskazany został także powołanym wyżej wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 8.01.2016 r. W tych okolicznościach argument Wojewody [...] dotyczący nieuwzględnienia wniosku strony uznać należało za pozbawiony podstaw.
Mając zatem powyższe na uwadze, należało przyjąć, iż skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, co nakazywało orzec o jej oddaleniu, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.