Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 557/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Łodzi oddalił skargę A. S. i L. S. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej ŁWINB) z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku.
W treści skargi kasacyjnej A. S. i L. S. od wyroku WSA w Łodzi z dnia 19 października 2016 r. pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ŁWINB z dnia [...] maja 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) w Łodzi z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], którą nakazano L. S. rozbiórkę budynku przy ul. [...] w Łodzi o wymiarach ścian zewnętrznych 5 x 5 m i wymiarach dachu 7,8 x 9 m, usytuowanego bliżej północno – zachodniej granicy nieruchomości (po lewej stronie, patrząc od ul [...]) wraz z zewnętrznymi instalacjami, tj. elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną oraz zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości ciekłe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Tak więc argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 Ppsa (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zw. dalej CBOSA).
We wniosku skarżący ograniczyli się jedynie do powołania ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jednak nie popierając swoich twierdzeń konkretnymi argumentami.
Zauważyć należy, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, iż podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest jego prawidłowe uzasadnienie oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie NSA z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 (dostępne w CBOSA). Samo wskazanie na art. 61 § 3 Ppsa bez wskazania konkretnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, grożącego skarżącemu, a wynikającego z wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Oceny tej nie zmienia fakt, że proces budowlany jest działalnością, która z zasady może łączyć się z możliwością wystąpienia okoliczności i skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z nakazem rozbiórki (por. postanowienia NSA: z 12 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 232/13; z 17 września 2013 r., sygn. akt II OZ 746/13; z 8 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 70/13 - CBOSA). W okolicznościach niniejszej sprawy, jak wyżej wskazano, skarżący jednak w żaden sposób nie uzasadnili swojego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a samego faktu egzekwowania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.