Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r. VII SA/Wa 1668/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiodła Gmina [...]. W treści tego pisma skarżąca Gmina zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji, albowiem wykonanie przedmiotowej decyzji pozbawi Gminę możliwości realizacji swoich interesów i praw jako strony niniejszego postępowania, co w sposób oczywisty doprowadzi do powstania po jej stronie szkody. Zdaniem Gminy posadowienie masztu na działce nr [...] na dziesięciolecia zniszczy tworzony przez wieki krajobraz kulturowy i przyrodniczy miejscowości, a nawet jego ewentualna rozbiórka nie pozwoli na przywrócenie stanu poprzedniego oraz naprawienie wszelkich szkód. Wykonanie przedmiotowej inwestycji doprowadzi do ingerencji w substancję gruntu, nawiezienie piasku i utwardzenie go tłuczniem, a w konsekwencji powstanie znacznej szkody w środowisku burzącej dotychczasowy ład i porządek. Dotychczasowe warstwy ziemi zostaną wymieszane w taki sposób, że przywrócenie poprzedniego stanu będzie niemożliwe.
Dodatkowo ciężki sprzęt może uszkodzić drogę gminną podczas manewrów nawożenia/wywożenia ciężkich materiałów budowlanych, zwłaszcza gdy przedmiotowa droga nie jest przystosowana do wywożenia ciężkich materiałów budowlanych.
W piśmie z dnia 30 sierpnia 2017 r. zatytułowanym "odpowiedź na skargę kasacyjną" uczestnik postępowania - [...] S.A. z siedzibą w W. odniósł się do wniosku skarżącej Gminy o zastosowanie ochrony tymczasowej podnosząc, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", wynika, iż sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i doktrynie prezentowany jest pogląd, że przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r. II FZ 358/12, LEX nr 1166138; zobacz B. Dauter, komentarz do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 6).
W niniejszej sprawie wniosek strony skarżącej obejmuje decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę. Przyczyną umorzenia postępowania odwoławczego było przyjęcie, że podmiot wnoszący odwołanie nie mógł być stroną postępowania. Charakter takiej decyzji (umarzającej postępowanie odwoławcze) zasadniczo wyklucza możliwość jej wykonania, gdyż tego typu akty nie mają przedmiotu wykonania. Decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze nie wywołuje skutków materialnoprawnych, a tym samym skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. A zatem w odniesieniu do tego typu aktu trudno mówić o zaistnieniu niebezpieczeństw wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (porównaj: postanowienie NSA z 5.09.2017 r. II OZ 110/13). Argumentacja skarżącej w tym zakresie nie przekonuje.
Reasumując, zdaniem Sądu, w sprawie tej brak jest podstaw by twierdzić, że niezastosowanie wobec zaskarżonej decyzji ochrony tymczasowej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego może doprowadzić do powstania niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.