Uzasadnienie
Prezydent Miasta Bielsko-Biała postanowieniem z 15 września 2009 r. na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z zm.) z urzędu zawiesił postępowanie na okres 12 miesięcy poczynając od dnia wpłynięcia wniosku T. T. do dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu mieszkaniowego wielorodzinnego na działce nr [...], obręb Mikuszowice Śląskie przy ul. O. w B.-B.. W uzasadnieniu organ podał, że działka objęta wnioskiem jest na terenie, w którym zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Bielsku-Białej nr XXXVII/896/2009 z 17 lutego 2009 r. przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto organ podał, że z informacji Biura Rozwoju Miasta (autora projektu planu miejscowego) wynika, że projektowana inwestycja koliduje z przewidywanym w projekcie planu przeznaczeniem terenu.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył T.T. podnosząc, że czynności planistyczne znajdują się na wstępnym etapie, co w ocenie odwołującego się nie uzasadnia zawieszenia postępowania w sprawie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 26 października 2009 r., w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie. Kolegium wyraziło pogląd, że decyzja oparta na art. 62 ust. 1 ustawy jest decyzją uznaniową, a w związku z tym nie może być arbitralna powołująca się jedynie na fakt przystąpienia do opracowywania planu zagospodarowania terenu, na którym znajduje się objęta wnioskiem o ustalenie warunków działka. Zdaniem Kolegium, niezależnie od wykazania, że została wszczęta procedura związana z uchwaleniem planu, należy wykazać stopień jej zaawansowania uzasadniający zawieszenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 2 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 1164/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. L. i J. L. oraz R. K. i R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielski-Białej z [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu, uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten upoważnia organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia) w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Jest oczywiste, że postępowanie wyjaśniające, które w myśl art. 138 § 2 k.p.a. uprawnia organ odwoławczy do uchylenia kontrolowanego rozstrzygnięcia I instancji musi dotyczyć elementów uzasadniających podjęcie kontrolowanego rozstrzygnięcia, co oznacza w rozpoznawanej sprawie obowiązek ustalenia okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy.
Artykuł ten przewiduje, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wójt, burmistrz lub prezydent miasta może zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Przepis ten, obok przepisów dotyczących zawieszenia postępowania na zasadach ogólnych (k.p.a.), przewiduje specyficzne uregulowanie dotyczące procesu gospodarowania terenami nieobjętymi planem miejscowym. Poszerza on zakres fakultatywnego zawieszenia postępowania, ponieważ – co jest istotne w świetle stanowiska organu odwoławczego – skorzystanie z tej możliwości zależy od uznania organu. Podzielając stanowisko organu odwoławczego co do wykazania przesłanek fakultatywnego zawieszenia, Sąd stwierdził, że zawieszenie, o którym mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy zależy jedynie od uznania organu, do którego obowiązków należy także gospodarowanie przestrzenią, a poza tym służy ono interesowi publicznemu.
Jeżeli więc organ orzekający stwierdzi, że w sprawie dotyczącej wnioskowanych warunków podjęto prace planistyczne jest uprawniony do zawieszenia postępowania bez względu na stopień zaawansowania tych prac. Taką wykładnię potwierdza brzmienie art. 62 ust. 1 pkt 1. Skoro zatem w sytuacji, w której nastąpiło wszczęcie procedury planistycznej, organ odwoławczy uznał, że należy wykazać inne przyczyny (poza występującymi w art. 62 ust.
- 1) zawieszenia postępowania to jego rozstrzygnięcie narusza art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy, jak i art. 138 § 2 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.) Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku Białej wniosło od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparło na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez nietrafne przyjęcie, że przepis ten daje organowi prawo do zawieszenia postępowania w razie stwierdzenia podjęcia prac planistycznych bez względu na stopień zaawansowania tych prac.
Na tych podstawach wnosiło o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach,
- 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Według art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) "Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany".
W uzasadnieniu wyroku Sąd przeprowadził prawidłową wykładnię art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, wykładnię mającą w pełni oparcie w pierwszeństwie porządku przestrzennego wyznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przed państwowym porządkiem prawnym. To pierwszeństwo jest ograniczone czasowo wyznaczonym terminem zawieszenia postępowania (nie dłużej niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku) oraz terminem podjęcia postępowania (w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego).
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.