Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi J.K. i [...] Sp. z o.o. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki drogi dojazdowej do budynku wielorodzinnego przy ul. D. w Przeworsku usytuowanej na działce ewidencyjnej nr 1, na odcinku od km 0+50 do km 1+27,10.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] września 1999 r. Starosta Przeworski po rozpatrzeniu wniosku inwestora – [...] Sp. z o.o. w Przeworsku zatwierdził projekt budowlany i orzekł o wydaniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr 1, zjazdu z drogi powiatowej wraz z drogą dojazdową prowadzącą do tego budynku i murem oporowym na działce nr 1, przyłącza kanalizacji sanitarnej, przyłącza wodociągowego, kanalizacji deszczowej, przyłącza energetycznego kablowego, przebudowę kabla SN 15 KV, przyłącza gazowego i wewnętrznej instalacji gazowej.
Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność powyższej decyzji w części dotyczącej drogi dojazdowej i odmówił stwierdzenia jej nieważności w pozostałej części, wskazując na sprzeczność projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja i [...] sierpnia 1999 r. polegającą na usytuowaniu drogi poza linią rozgraniczającą teren inwestycji. W związku z tym zostało wszczęte postępowanie naprawcze dotyczące tej drogi.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Przeworsku, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie drogi dojazdowej w części objętej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r.
Kolejną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Przeworsku, na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), orzekł o braku podstaw do wydania decyzji w trybie art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego w postępowaniu prowadzonym w sprawie ustalenia charakteru wykonanych robót budowlanych przy budowie przedmiotowej drogi dojazdowej.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r., wydaną po rozpoznaniu odwołania J.K., Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie uchylił decyzję organu I instancji i nakazał inwestorowi rozbiórkę drogi dojazdowej na odcinku od km 0+50 do km 1+27,10 oznaczonym kolorem pomarańczowym na mapce stanowiącej załącznik do tej decyzji. Organ ustalił, że przedmiotową drogę wykonano w latach 1999 – 2000. W skazał, że inwestor posiadał pozwolenie na budowę budynku wraz z drogą dojazdową i murem oporowym oraz towarzyszącym uzbrojeniem terenu wydane przez Starostę Przeworskiego w dnia [...] września 1999 r. Skoro więc inwestor nie realizował inwestycji w warunkach samowoli budowlanej, gdyż pozwolenie na budowę został wyeliminowane z obrotu prawnego już po zakończeniu inwestycji, to w sprawie ma zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.
Organ podkreślił także, że w okresie realizacji inwestycji obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego zabudowy mieszkaniowej "Dworcowa" w Przeworsku zatwierdzony Uchwałą Nr IX/51 Rady Miasta Przeworska z dnia 27 maja 1999 r. (Dz.Urz. Województwa Podkarpackiego z 1999 r. Nr 18, poz. 1024). Ponadto w czasie opracowywania projektu budowlanego na przedmiotową inwestycję obowiązywała też decyzja Burmistrza Miasta Przeworska z dnia 14 maja 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z terminem ważności do 31 grudnia 1999 r. W załączniku graficznym nr 1 do niej wrysowano usytuowanie jezdni drogi bez podania jakichkolwiek parametrów. Wrysowany w załączniku fragment drogi i linie rozgraniczające pasa drogowego pokrywają się z przebiegiem tych linii na załączniku graficznym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy uznał, że odcinek przedmiotowej drogi od km 0+50,00 do km 1+27,10 jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Nie był on też objęty decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wybudowana na tym odcinku droga tylko częściowo, od strony północnej, mieści się w przestrzeni wyznaczonej liniami rozgraniczającymi dla drogi 4KD w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, natomiast od strony południowej droga wraz z dwoma zatokami postojowymi na całym odcinku wykracza poza te linie. Doprowadzenie tego odcinka drogi do stanu zgodnego z przepisami wymaga rozebrania istniejącej drogi i wybudowania jej w innym miejscu na podstawie odrębnego projektu budowlanego. Zarówno miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzja o warunkach zagospodarowania, nie uwzględniają miejsc postojowych i zatok postojowych. Taki zakres robót przekracza, zdaniem organu, dyspozycje art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ dodał, że nałożenie na inwestora obowiązku opracowania nowego projektu budowlanego wykracza poza właściwość organów nadzoru budowlanego w związku z czym odcinek ten nie może zostać zalegalizowany, a droga na tym odcinku musi zostać rozebrana. Jednocześnie organ uznał, że przedmiotowa droga na odcinku od km 0+00 do km 0+14 oraz na odcinku do km 0+14 do km 0+50 została wykonana zgodnie z przepisami i żądanie jej rozebrania jest niezasadne.
Skargi do Wojewódzkie Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnieśli [...] sp. z o.o. oraz J.K.
Inwestor zarzucił organom naruszenie art. 7, art. 77 §1, art. 107 §3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy, rozpoznania wszelkich dowodów zgromadzonych w sprawie, niewskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na jakich dowodach organ oparł rozstrzygnięcie, a jakim nie dał wiary oraz naruszenie art. 51 ust. 7 w związku z art. 51 ust. 1 i w związku z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 50 ust. 1 cytowanej ustawy, przy jednoczesnym niewskazaniu, o którą przesłankę chodzi i w konsekwencji błędne zastosowanie art. 51 ust. 1 i 7 tej ustawy przez nakazanie inwestorowi rozbiórki drogi. Ponadto w ocenie skarżącego decyzja wydana została po upływie 2 miesięcznego terminu o którym mowa wart. 51 ust. 1 Prawa budowlanego.
J.K. zarzuciła zaś organowi II instancji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy i błędne ustalenia oraz naruszenie reguł oceny dowodów, naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego oraz naruszenie art. 35 w związku z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).
W odpowiedzi na skargi Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie wniósł o ich oddalenie w pozostałym zakresie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Oddalając skargi wymienionym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż w trakcie prowadzenia postępowania miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organ II instancji właściwie, w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, zbadał stan techniczny drogi (zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) oraz zgodność zrealizowanej inwestycji z przepisami prawa (stosownie do art. 50 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy). W toku rozpoznawania sprawy organ ustalił, że droga jest w dobrym stanie technicznym i jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.140) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków, jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe (Dz.U.
Nr 7, poz. 64). Jednocześnie organ ustalił, że odcinek drogi od km 0+50 do km 1+27,10 oznaczony na załączniku do decyzji kolorem pomarańczowym nie odpowiada lokalizacji drogi 4KD, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Na odcinku tym droga tylko częściowo, od strony północnej, mieści się w przestrzeni wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla drogi 4KD, natomiast od strony południowej droga wraz z dwiema zatoczkami postojowymi na całym odcinku wykracza poza te linie. Ponadto przedmiotowy odcinek drogi nie był objęty decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Sąd stwierdził, że w świetle ustaleń faktycznych dokonanych przez organ odwoławczy, trafne jest stanowisko tego organu, iż w sprawie zachodzą przesłanki pozwalające na zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego wobec braku możliwości doprowadzenia tej części drogi do stanu zgodnego z prawem ze względu na sprzeczność zrealizowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie jej realizacji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J.K., domagając się jego uchylenia w części oddalającej je skargę oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono: naruszenie przepisów procesowych, tj. art. art. 134 p.p.s.a. w związku art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż odcinek drogi od km 0+14 do km 0+50 jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłącznie dlatego, iż mieści się w przestrzeni wyznaczonej liniami rozgraniczającymi zarezerwowanymi dla planowanej drogi publicznej 4KD, z pominięciem iż droga zrealizowana ma inne parametry niż droga przewidziana w tym planie; naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 134 p.p.s.a., art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 p.u.s.a. poprzez przytoczenie ustaleń faktycznych organu II instancji, a następnie uznaniu tak zniekształconych ustaleń za podstawę faktyczną wyroku; naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz 77 §1 k.p.a. poprzez bezpodstawne oddalenie skargi, zamiast uchylenia wadliwej decyzji; naruszenie art. 134 p.p.s.a poprzez nierozpoznanie sprawy w jej granicach na skutek bezpodstawnego zawężenia zakresu kontroli sądu wyłącznie do tej części inwestycji drogowej, w stosunku do której zostało wyeliminowane pozwolenie na budowę, z pominięciem tej części inwestycji w stosunku do której pozwolenie na budowę obowiązuje oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie wyjaśnia należycie jakie ustalenia faktyczne i jakie materiały dowodowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyjął jako podstawę wyroku.
W skardze zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 51 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 51 ust. 7 w związku z art. 3 pkt 3a oraz art. 2 pkt 1 lit b Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie zaskarżonej decyzji, naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego w związku z art. 28 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz w związku z § 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 97 ust. 3 w zw. z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomością (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, naruszenie § 14 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 11 ust 1 rozporządzenia w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków, jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe poprzez uznanie w oparciu o te przepisy legalność inwestycji zakresie odcinka od km 0+00 do km 0+14 oraz odcinka od km 0+14 do km 0+50 oraz naruszenie art. 35 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku. z § 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.
Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie utraciła mocy wiążącej w związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Bezsporna w sprawie jest okoliczność, iż stanowiąca dojazd do budynku [...] Sp. z o.o. wybudowanego na działce nr 1 przy ul. D. w Przeworsku droga dojazdowa została zrealizowana w latach 1999-2000, na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę z [...] września 1999 r. Pozwolenie to zostało następnie, decyzją GINB z [...] listopada 2008 r., uznane za nieważne, lecz tylko w części dotyczącej drogi dojazdowej na działce nr 1. Stwierdzenie nieważności części pozwolenia na budowę, na podstawie którego został już zrealizowany obiekt budowlany, powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania naprawczego określonego w art. 50 i 51 prawa budowlanego, lecz wyłącznie do tej części zrealizowanej inwestycji, której dotyczyła nieważna część pozwolenia na budowę.
Powszechnie akceptowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie (por. wyrok NSA z 5 września 2001 r., SA/Sz 2652/00, OSP 2002, z. 12, poz. 155, wyrok NSA z 13 marca 2008 r., II OSK 228/07, uchwała NSA z 10 stycznia 2011 r., II OPS 2/10, ONSAiWSA 2011, nr 2, poz.
22) pogląd, zgodnie z którym nie można uznać robót budowlanych prowadzonych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie po wykonaniu tych robót, została wyeliminowana z obrotu prawnego, za samowolę budowlaną podlegającą sankcji rozbiórki na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Roboty takie należy uznać za "inny przypadek" w rozumieniu art. 50 ust. 1 i art. 51 tej ustawy. W tej sytuacji do usunięcia skutków prawnych zaistniałych nieprawidłowości ma zastosowanie szczególny tryb wskazany w art. 51 prawa budowlanego.
Treść przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego jednoznacznie wskazuje, że w razie ustalenia, iż inwestor wykonuje roboty budowlane w sposób określony w art. 50 ust. 1 w wypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, właściwy organ administracji publicznej, decyzją administracyjną nakłada obowiązek wykonania pewnych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, chyba że stwierdzi, iż zachodzą podstawy do nakazania zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 1 pkt 1), albo gdy inwestor dopuścił się istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, co zobowiązuje organ do nałożenia decyzją obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 3).
Należy podkreślić, że przepis art. 51 prawa budowlanego, przez nawiązanie do art. 50, wyraźnie wyodrębnia te działania inwestora, które nie stanowią zjawisk samowoli budowlanej objętych art. 48 i 49b, a więc realizacji inwestycji budowlanej bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Obejmuje jednak swoim zakresem również takie sytuacje, kiedy inwestor realizował budowę na podstawie akceptacji właściwego organu administracji publicznej (pozwolenia na budowę), jednakże w różnym trybie (np. nieważnościowym, wznowieniowym) akt administracyjnej akceptacji został usunięty z obrotu prawnego. Unormowania art. 51 znajdują zastosowanie również do robót zakończonych. Przepis art. 51 ust. 7 zobowiązuje właściwy organ do wydania nakazów i obowiązków określonych w ust. 1 pkt 1-3 tego artykułu, które należy stosować odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 lub 49b – zostały wykonane (zakończone) w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1) lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2), lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (pkt 3), lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (pkt 4).
Przeprowadzone w kontrolowanej sprawie postępowanie dotyczyło wyłącznie dojazdu do budynku wybudowanego przy ulicy D. w Przeworsku, bowiem tylko w tej części organ nadzoru stwierdził nieważność pozwolenia na budowę z dnia [...] września 1999 r. Odmawiając stwierdzenia nieważności tego pozwolenia w pozostałej części, zgodnie z którym została zrealizowana inwestycja, organ nie otworzył prawnej drogi do postępowania naprawczego, które nie mogło obejmować całej inwestycji. W stosunku do tej części inwestycji nie zaistniała bowiem żadna z przesłanek wymienionych w art. 50 ust. 1 prawa budowlanego. Dlatego za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż granice rozpoznawanej sprawy nie obejmują tej części inwestycji, w stosunku do której nie zostało wyeliminowane pozwolenie na budowę.
Zarzuty skargi kasacyjnej zostały uzasadnione tym, iż droga dojazdowa do budynku przy ulicy D., w części nieobjętej nakazem rozbiórki, to jest na odcinkach określonych w decyzji numerami I i II o łącznej długości 50 m, nie odpowiada wymogom technicznym określonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Dworcowa" uchwalonym 27 maja 1999 r. i ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego z dnia 20 sierpnia 1999 r., który obowiązywał od dnia 4 września 1999 r., to jest również w dacie realizowania inwestycji. Tym też zostało uzasadnione żądanie rozbiórki również tej części drogi dojazdowej. Strona skarżąca trafnie też podniosła, iż w dacie wydania pozwolenia na budowę obowiązywał przepis art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) stanowiący, iż z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego sprzeczne z ustaleniami tego planu, Fakt ten powinna jednak stwierdzać deklaratoryjna decyzja odpowiedniego organu.
W stosunku do decyzji o warunkach zabudowy będącej podstawą do wydania pozwolenia na budowę spornego dojazdu, wydanej przed wejściem w życie m.p.z.p., została wydana dopiero w dniu 27 kwietnia 2011 r. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu stwierdzająca jej nieważność. W toku obecnie prowadzonego postępowania organy miały obowiązek ustalenia, czy wybudowany dojazd odpowiada wymogom określonym przez przepisy prawa i w zależności od tego ustalenia nałożyć obowiązki prowadzące do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem lub nawet nałożyć obowiązek rozbiórki całości lub części obiektu (art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 pr.bud.). Doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem oznacza doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym i innymi warunkami pozwolenia na budowę lub z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, przede wszystkim określającymi techniczne wymogi dla tego rodzaju obiektów budowlanych.
Nie można jednak wymagać od inwestora, by wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę obiekt budowlany spełniał wszystkie wymogi obowiązującego wprawdzie m.p.z.p., które nie zostały jednak uwzględnione ani w wydanej przed jego uchwaleniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani w wydanym na jej podstawie pozwoleniu na budowę. Na podstawie tego pozwolenia inwestor powinien był wybudować dojazd do budynku przy ul. D. o określonych parametrach technicznych. W obecnie prowadzonym postępowaniu organ miał więc obowiązek ustalić, czy ten zrealizowany dojazd odpowiada tym wymogom technicznym i, ewentualnie, nałożyć na inwestora obowiązki służące doprowadzeniu go do stanu zgodnego z tymi wymogami.
Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że odcinki spornego dojazdu oznaczone w załączniku do decyzji nr I i II znajdują się w granicach rozgraniczających w m.p.z.p. teren oznaczony symbolem 4 KD przeznaczony pod drogę publiczną o określonych parametrach technicznych i, w mniejszej części, w terenie nieujętym w tym m.p.z.p. Wybudowana droga nie jest, co do zasady, sprzeczna z ustaleniami tego planu.
Uwzględnienie żądania J.K. prowadziłoby do nałożenia na inwestora obowiązku przebudowy wybudowanej zgodnie z pozwoleniem na budowę o mniejszej szerokości drogi dojazdowej na drogę szerszą, o wymogach wynikających z m.p.z.p., których nie miał on obowiązku uwzględniać przy realizacji istniejącego dojazdu. Doszłoby więc do nałożenia obowiązku budowy drogi publicznej przez prywatny podmiot, wbrew obowiązującemu prawu. Wybudowany dojazd odpowiada bowiem, jak to ustalił WSA, warunkom technicznym obowiązującym dla tego rodzaju obiektów. Nie ma też żadnych przeszkód do tego by w przyszłości droga ta została przebudowana i dostosowana do wymogów technicznych określonych dla dróg publicznych w przepisach i m.p.z.p. Plan miejscowy określił bowiem tylko przeznaczenie terenu 4 KD a realizacja przewidzianej w tym miejscu drogi publicznej może nastąpić dopiero w przyszłości. Nie można więc postawić inwestorowi zarzutu, że w miejscu wybudowanego dojazdu nie wybudował drogi publicznej.
Należy więc uznać, iż wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Dlatego skarga ta podlega oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.