Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 337/13 oddalił skargę M. P. i A. P. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Postępowanie przed organami nadzoru budowlanego dotyczące robót budowlanych prowadzonych na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...], należących do A. P., położonych w miejscowości M., przy ul. P. [...], było prowadzone od 2005 r. W toku postępowania organy nadzoru budowlanego obu instancji wydawały kolejne postanowienia i decyzje, które jednak zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. W rezultacie sprawa ponownie trafiła do PINB w L., który w dniu [...] października 2010 r. przeprowadził kontrolę budynku na działkach nr [...] i [...]. W wyniku kontroli ustalono, że na przedmiotowych działkach znajduje się budynek o konstrukcji murowanej, dachu dwuspadowym o pokryciu niepalnym, o wymiarach rzutu poziomego 15,75 x 9,70 m. W dniu przeprowadzanych czynności kontrolnych w budynku znajdowały się samochody osobowe. Stwierdzono też, że obiekt wyposażony jest w kanał samochodowy oraz jeden podnośnik mechaniczny wraz z urządzeniami do wyważania kół, zaś w ścianie przedmiotowego budynku od strony wschodniej zamontowano trzy bramy wjazdowe.
Sporną kwestią była kwalifikacja przedmiotowego budynku. W wyniku czynności wyjaśniających podjętych przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji ostatecznie przyjęto, że budynek stanowi garaż powyżej dwóch stanowisk.
W rezultacie przeprowadzonej procedury legalizacyjnej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) i art. 123 K.p.a., nałożył na M. i A. P. opłatę legalizacyjną w wysokości 375.000 zł tytułem samowolnie wybudowanego budynku garażu trzystanowiskowego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że warsztat samochodowy oraz garaż powyżej dwóch stanowisk są obiektami należącymi do tej samej XVII kategorii obiektu budowlanego według załącznika do Prawa budowlanego, a organ przychylił się do wniosku inwestora w zakresie zmiany przedmiotu postępowania z budynku warsztatu samochodowego na garaż trzystanowiskowy. Organ pierwszej instancji podkreślił, że zastosowana sankcja wobec prowadzonych robót budowlanych, jak również nałożony obowiązek, wynikał z faktu przystąpienia przez inwestora do robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie w sposób określony w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, czyli bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Skoro zaś inwestor przedłożył wymagane dokumenty i opracowania, a więc wykonał nałożony na niego obowiązek, to w sprawie miał zastosowanie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, a obliczona zgodnie z tym przepisem stawka opłaty podlegała pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Wobec powyższego wysokość opłaty legalizacyjnej wyniosła 375.000 zł = 50 x 500,00 (stawka opłaty "s") x 15,0 (współczynnik kategorii obiektu "k") x 1,0 (współczynnik wielkości obiektu "w").
Po rozpoznaniu zażalenia M. P. i A. P., Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 123 § 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 49 ust. 1 i art. 2, a także art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Zdaniem organu odwoławczego PINB w L. prawidłowo zakwalifikował przedmiotowe roboty budowlane jako budowę wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, ponieważ materiał dowodowy, w tym zgromadzona dokumentacja fotograficzna jednoznacznie określa zakres prowadzonych robót budowlanych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że klasyfikacji przeznaczenia danego budynku dokonuje właściwy organ, nie zaś inwestor, a PINB w L. prawidłowo określił przedmiotowy budynek jako garaż trzystanowiskowy. W ocenie organu odwoławczego wysokość wymaganej opłaty legalizacyjnej została obliczona prawidłowo.
Skargę na postanowienie MWINB w Krakowie wnieśli M. i A. P., zarzucając mu naruszenie art. 49 ust. 1 i 2 w związku z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich przedwczesne zastosowanie. Ponadto zarzucili naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107, art. 124 § 2 i art. 136 K.p.a. Zdaniem skarżących przedmiotowy budynek jest garażem dwustanowiskowym, a nie, jak przyjął organ pierwszej instancji, trzystanowiskowym. Ponadto skarżący zakwestionowali prowadzenie przedmiotowego postępowania w zakresie budowy obiektu jako całości. Skarżący domagali się uchylenia postanowień organów obu instancji oraz wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia MWINB.
W odpowiedzi na skargę MWINB w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w powołanym na wstępie wyroku oddalającym skargę wskazał, że niezasadne są zarzuty wadliwego ustalenia stanu faktycznego. W ocenie Sądu, ustalenia poczynione przez organy nadzoru budowlanego wskazują jednoznacznie, że inwestor w rzeczywistości wzniósł nowy budynek szerszy i wyższy od pierwotnego, zmieniając elementy konstrukcyjne. Przeprowadzone roboty budowlane nie były zatem remontem - jak twierdzą skarżący podkreślający że zachowany został dotychczasowy obrys obiektu - lecz budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił w tym zakresie stanowisko wyrażone przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 901/08, który to wyrok został wydany w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych. Stan faktyczny oceniany przez WSA w Warszawie dotyczył tych samych robót budowlanych. Zdaniem Sądu, nie jest zatem zasadny zarzut skargi, że organy nadzoru budowlanego błędnie określiły przedmiot postępowania, gdyż materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowe roboty budowlane nie były remontem, lecz budową. W takiej sytuacji wykonanie robót budowlanych bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a ta okoliczność jest bezsporna, zobowiązywało organy nadzoru budowlanego do podjęcia próby legalizacji robót budowlanych na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, a nie, jak postulowali skarżący, w trybie opisanym w art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Prowadziłoby to bowiem do błędnej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych i w rezultacie do zastosowania niewłaściwego trybu naprawczego. W kontrolowanym postępowaniu skarżący jako inwestorzy podjęli działania w celu legalizacji przedmiotowego budynku, a organy nadzoru budowlanego, w ocenie Sądu, prawidłowo zastosowały odpowiednie przepisy prawa.
Sąd za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że legalizowany budynek jest garażem trzystanowiskowym. Potwierdzają to chociażby fotografie znajdujące się w aktach administracyjnych oraz przedłożony przez inwestora projekt budowlany. Zatem organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej kwalifikacji legalizowanego budynku, a następnie obliczyły wysokość opłaty legalizacyjnej z uwzględnieniem odpowiednich współczynników z art. 59f ust. 1 oraz przepisu art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego.
Podsumowując, w ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów opisanych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego postanowienia pozwala zapoznać się z dokonanymi przez organ ustaleniami faktycznymi, mającymi zastosowanie przepisami prawa, a także motywami podjętego przez organ rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że w kontrolowanym postępowaniu nie miały miejsca naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego i w rezultacie skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Od powyższego wyroku A. P. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucając Sądowi pierwszej instancji:
- 1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwą wykładnię, tj.:
- - art. 48 Prawa budowlanego jako, że Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z L. decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nałożył na A. P. obowiązek wykonania przy przedmiotowym obiekcie brakującej części więźby dachowej wraz z pokryciem i ścianami szczytowymi oraz ścian osłonowych od strony zachodniej budynku, na istniejących ławach fundamentowych i następnie w dniu [...] stycznia 2006 r. PINB wydał decyzję, w której stwierdził wykonanie nałożonego obowiązku. Pomimo wyeliminowania z obiegu prawnego ww. decyzji, nie jest do zaakceptowania pogląd, aby wykonane roboty budowlane, podyktowane m.in. ostateczną decyzją PINB, traktować jako samowolę budowlaną w myśl art. 48 Prawa budowlanego;
- 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 49 ust. 1 i 2 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego czego skutkiem jest błędne przyjęcie i zakwalifikowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, za organem, przedmiotowego obiektu budowlanego do XVII kategorii obiektów budowlanych, traktując go jako budynek garażu powyżej dwóch stanowisk. Żaden z nich nie wziął pod uwagę, iż przyjęcie garażu za trzystanowiskowy będzie niezgodne z § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), określającym minimalne wymiary miejsc postojowych. Podmioty rozpatrujące sprawę naruszyły w tym względzie zasadę prawdy materialnej nieprawidłowo ustalając stan faktyczny z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności;
- - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 28, art. 30 § 4 i 5 oraz art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że w postępowaniu administracyjnym biorą udział osoby, którym w sposób niewłaściwy przyznano status stron postępowania, i które organy administracyjne własnowolnie uznały jako spadkobierców po zmarłym sąsiedzie K. B., tj. bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania spadkowego. Tak przyjęte działanie organów jest nie do zaakceptowania w świetle obowiązujących przepisów prawa, natomiast Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, pomimo wykazania w uzasadnieniu skierowanej do niego skargi, że ustalony krąg stron budzi umotywowane wątpliwości;
- - art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Sąd I instancji weryfikacji prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów postępowania, ograniczając się jedynie do zaakceptowania niepełnych ustaleń faktycznych poczynionych na etapie postępowania administracyjnego.
Wobec powyższych zarzutów, A. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w podstawach skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności należało ustosunkować się do podniesionego w podstawach skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 48 Prawa budowlanego, który reguluje zagadnienie rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym względzie zasadnie Sąd pierwszej instancji powołał się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 901/08, w którym Sąd ten, dokonując oceny tego samego obiektu, wyraźnie wskazał, że przeprowadzone roboty budowlane nie były remontem - jak utrzymywał skarżący – lecz były budową wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę.
W konsekwencji Sąd ten uznał, że do legalizacji przedmiotowych robót budowlanych miał zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie natomiast z art. 153 P.p.s.a. – "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Ocena prawna może dotyczyć w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego lub kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, tj. z uwagi na związanie oceną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 901/08, we wskazanym wyżej zakresie – podniesiony w skardze kasacyjnej, wniesionej w sprawie niniejszej przez A. P., zarzut naruszenia art. 48 Prawa budowlanego nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia przepisów art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 28, art. 30 § 4 i 5 oraz art. 97 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. uzasadniony tym, że jak wskazał wnoszący skargę kasacyjną, w postępowaniu administracyjnym mogły brać udział osoby, którym w sposób niewłaściwy przyznano status stron postępowania. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie uzależniają generalnie możliwości wstąpienia do postępowania następców prawnych zmarłej strony od konieczności przeprowadzenia postępowania spadkowego. Za nieuzasadnione uznać należy obawy skarżącego kasacyjnie, że skoro brak jest pewności co do prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, to może nastąpić sytuacja, w której decyzja (tu postanowienie) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, a co stanowi przesłankę nieważności (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.), a ponadto ewentualnie przesłankę wznowienia z tego powodu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.).
Przez użyte w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. sformułowanie przesłanki nieważności decyzji (postanowienia) jako: "została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie" należy bowiem rozumieć określenie w drodze decyzji (postanowienia) praw i obowiązków błędnie oznaczonego podmiotu. Wydane w sprawie niniejszej postanowienie PINB w L. z dnia [...] lipca 2012 r., utrzymane następnie w mocy przez MWINB w Krakowie zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., zostało tymczasem skierowane prawidłowo do M. P. i A. P. jako tych, na których została nałożona opłata legalizacyjna. Podniesione przez wnoszącego skargę kasacyjną wątpliwości w zakresie właściwego określenia stron postępowania dotyczą natomiast następców prawnych właściciela nieruchomości sąsiedniej.
Ponadto zasadą jest, że prawami procesowymi rozporządza strona postępowania. Do jej wyłącznej oceny ustawodawca zostawił też podjęcie obrony w sytuacji pozbawienia jej – bez własnej winy – udziału w postępowaniu administracyjnym, gdyż zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje na wyłączne żądanie strony. Także zatem z tej ostatniej przyczyny, podniesione przez wnoszącego skargę kasacyjną, który uczestniczył w postępowaniu administracyjnym, zarzuty naruszenia przepisów tego postępowania uzasadnione przez niego w rozpoznawanej sprawie brakiem prawidłowego ustalenia pozostałych stron postępowania – nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Tak samo za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Pomijając kwestię adekwatności uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej do wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu P.p.s.a., zauważyć wypada, że wbrew twierdzeniom wnoszącego tę skargę, Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia MWINB w Krakowie z dnia [...] stycznia 2013 r. wydanego w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, przeprowadził ocenę prawidłowości ustalenia przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy i zajął własne stanowisko co do przyjętego, jako podstawa wyrokowania, stanu faktycznego, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Poza tym Sąd rozstrzygnął prawidłowo w granicach sprawy, tak jak przewiduje to art. 134 § 1 P.p.s.a.
Za oparte na usprawiedliwionych podstawach uznać natomiast należało podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 49 ust. 1 i 2 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 104 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które przez wnoszącego skargę kasacyjną w rozpoznawanej sprawie zostały powiązane z zarzutami naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (K.p.a.) i sądowoadministracyjnego (P.p.s.a.). Trafnie podniesiono bowiem w skardze kasacyjnej, że kwalifikacja przez organy nadzoru budowlanego przedmiotowego obiektu jako garażu o trzech stanowiskach jest niezgodna z § 104 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem, stanowiska postojowe w garażu powinny mieć co najmniej 2,3 m szerokości i 5.0 m długości, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem - co najmniej 0,5 m. A zatem szerokość stanowiska powinna łącznie wynosić 3,30 m (2,30 + 0,5 + 0,5).
Tymczasem jak wynika ze złożonego przez inwestora w PINB w L. projektu budowlanego budynku garażu, jedno ze stanowisk garażowych nie spełnia pod względem wymiarów (szerokości) warunku technicznego określonego w § 104 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., gdyż szerokość pomieszczenia miedzy ścianą a słupem wynosi w tym miejscu jedynie 3,15 m.
Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 48 ust. 2 właściwy organ odstępuje od wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Powyższe oznacza, że obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dokonanie oceny zgodności samowolnie realizowanego obiektu z obowiązującymi przepisami, a przede wszystkim pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego). Pozytywna ocena w powyższej kwestii stanowi podstawę do nałożenia obowiązku przedstawienia przez inwestora dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz 3, a w tym projektu architektoniczno-budowlanego.
W projekcie tym to inwestor przedstawia propozycję doprowadzenia obiektu, który zamierza zrealizować, do stanu zgodnego z prawem. Organ nadzoru budowlanego nie może zatem narzucić inwestorowi rodzaju obiektu, który ma on wybudować. Ma natomiast obowiązek dokonać oceny zgodności realizacji tego obiektu z obowiązującymi przepisami.
Wprawdzie w art. 49 ust. 1, określając zakres badania przez organ nadzoru budowlanego przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, nie wskazano na uprawnienie organu nadzoru budowlanego do badania zgodności zawartych w nim rozwiązań z obowiązującymi przepisami, należy mieć jednak na uwadze, że obowiązek taki, jak już wyżej podniesiono wynika z art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. W przepisie tym zawarto bowiem nie tylko obowiązek dokonania oceny zgodności prowadzonej samowolnie budowy z przepisami, ale także doprowadzenie jej w efekcie końcowym do stanu zgodnego z przepisami. Trudno w takim przypadku przyjąć, że organ ten mógłby zatwierdzić projekt budowlany niezgodny z obowiązującymi przepisami, a zwłaszcza przepisami techniczno budowlanymi.
Tym samym możliwa jest więc również sytuacja, w której organ nadzoru budowlanego będzie mógł nakazać wykonanie określonych robót czy usunięcie nieprawidłowości w projekcie budowlanym, które mogłyby zagwarantować, że legalizowany obiekt będzie wykorzystywany zgodnie z przepisami i deklarowanym zamierzeniem inwestora oraz ustalonym w taki sposób przeznaczeniem obiektu budowlanego (art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego).
Skoro zatem zamiarem inwestora jest wybudowanie garażu dwustanowiskowego, a obiekt ten nie spełnia wymogów do wydzielenia w nim trzech stanowisk zgodnie z wymogami § 104 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to nie można przyjąć tak jak to uczynił organ nadzoru budowlanego, że przedmiotowy budynek jest garażem trzystanowiskowym. Powyższe uchybienie organów nadzoru budowlanego nie mogło zatem pozostawać bez wpływu na kwalifikację obiektu budowlanego jako garażu powyżej dwóch stanowisk (kat. XVII według załącznika do Prawa budowlanego), a w dalszej konsekwencji na wysokość opłaty legalizacyjnej obliczonej zgodnie z art. 59f ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Z tego względu za nieuzasadnioną należało uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej kwalifikacji legalizowanego budynku.
Z powyższych względów, wobec stwierdzenia w rozpoznawanej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, a na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. i art. 200 P.p.s.a.