Uzasadnienie
Wyrokiem z 8 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 48/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę [...] (dalej skarżący albo zobowiązany) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej [...]WINB) z [...] października 2018 r., nr [...], wydane w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
W skardze kasacyjnej zobowiązany, reprezentowany przez adwokata, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia organu egzekucyjnego w całości, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że zastosowanie względem niego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia byłoby niczym nieuzasadnione, a poza tym zbyt dolegliwe, biorąc pod uwagę zarówno wysokość grzywny, jak i jego realną stopę życiową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09). Skutków takich nie wywołuje postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [...]WINB z [...] października 2018 r., utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] września 2018 r., nr [...], o oddaleniu zgłoszonych zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym obowiązku wyłączenia z użytkowania w trybie natychmiastowym budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego w [...] przy ul. [...]. Przedmiotem sprawy jest zatem uznanie za bezzasadne zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego. Uznanie zarzutów za bezzasadne nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na skarżącego nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Nieuwzględnienie zarzutów wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego nie wykreowało zatem nowej sytuacji skarżącego w sferze jego obowiązków.
Skoro zaskarżone postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, a zatem nie wymaga również wykonania, to nie podlega instytucji ochrony tymczasowej. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W takiej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania podlegał oddaleniu (por. postanowienia NSA z dnia: 8 stycznia 2014 r., II OZ 1208/13, 6 kwietnia 2016 r., II OZ 334/16, 28 kwietnia 2017 r., II OZ 424/17, 9 kwietnia 2019 r., II OZ 278/19).
Ponadto, postanowienie objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania, jest orzeczeniem o charakterze procesowym, formalnym - dotyczącym określonych czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego. Postanowienie takie reguluje jedynie sytuację strony w toku wskazanego postępowania, tj. wyraża stanowisko organu co do zasadności zgłoszonych przez stronę zarzutów, zaś jedynym jego bezpośrednim następstwem jest ewentualne oddalenie albo uwzględnienie tych zarzutów i dalsze prowadzenie bądź zaniechanie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.