Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2244/14, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. K., S. K., E. P., D. P., E. T.-K., K. B., L. B., H. A., zw. dalej skarżącymi, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1832/13, w sprawie ze skarg M. K., S. K., E. P., D. P., E. T.-K., K. B., L. B., H. A. i G. D. D. K. i A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 sierpnia 2012 r., nr..., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie, zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. K., S. K., E. P., D. P., E. T.-K., K. B., L. B. i H. A. solidarnie kwotę 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z dnia 25 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżących – radca prawny, złożył wniosek o uzupełnienie punktu 2 ww. wyroku poprzez orzeczenie o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w zakresie obejmującym całość kwoty należnej z tego tytułu, tj. łącznie 1 717 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne od chwili ich wydania, bowiem nie przysługuje na nie żaden środek odwoławczy. Jednakże na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu (a gdy wyroku nie doręcza się z urzędu – od dnia jego ogłoszenia) zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku służy zatem temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym. Z art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika zatem, że uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w przypadku gdy sąd w ogóle nie orzekł o kosztach, mimo że na podstawie art. 209 p.p.s.a. był do tego zobligowany (tak B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 342). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 2. przedmiotowego wyroku zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Małgorzaty Kościelniak, Sławomira Kościelniaka, Elżbiety Pebal, Dariusza Polewanego, Elżbiety Turzyńskiej-Kijek, Kazimiery Boguckiej, Longina Boguckiego i Henryki Andrzejewskiej solidarnie kwotę 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Tym samym, zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z 193, należy odmówić uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2244/14 (punkt 1 sentencji postanowienia).
Jednakże zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z akt sprawy wynika, że wysokość zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego powinna w rozpoznawanej sprawie wynosić nie 1 000 zł, a 1 717 zł. Na kwotę tę składa się wysokość uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, wynagrodzenie za sporządzenie, wniesienie skargi kasacyjnej i uczestnictwo w rozprawie oraz zwrot opłaty skarbowej za pełnomocnictwo. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że w uzasadnieniu wyroku wskazał jako podstawę do orzeczenia o kosztach postępowania "art. 203 pkt 2" p.p.s.a., zamiast prawidłowo "203 pkt 1" p.p.s.a.
W związku z powyższym, wymienioną wyżej oczywistą omyłkę oraz omyłkę rachunkową, Naczelny Sąd Administracyjny sprostował na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., w sposób wskazany w punkcie 2 i 3 sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2