Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/GL 200/11, oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia 17 stycznia 2011 r., nr 02/2011 w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej.
W motywach wyroku Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:
W wyniku przeprowadzonej kontroli Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Świętochłowicach decyzją z dnia 16 grudnia 2010 r., nr MOK-0321/ 153/ MZ/33/10, na podstawie art. 11a ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2009 r., Nr 12, poz. 68 ze zm.), zw. dalej p.s.p., oraz rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109, poz. 719), zw. dalej rozporządzeniem, zobowiązał Spółdzielnię Mieszkaniową w Ś. przy ulicy... do wykonania w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w Ś. przy ulicy... w terminie do 30 czerwca 2012 r. obowiązków, tj.: zastosować na wszystkich kondygnacjach budynku zawory hydrantowe 52 umieszczone na pionach nawodnionych instalacji wodociągowej przeciwpożarowej, wykonanej zgodnie z projektem technicznym uzgodnionym przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz oznakować, znakami zgodnymi z Polską Normą, miejsca usytuowania nasad umożliwiających zasilanie instalacji wodociągowej i kurków głównych instalacji gazowej.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że wyniki przeprowadzonej kontroli potwierdziły stan niezgodny z obowiązującymi przepisami, co powoduje obniżenie poziomu bezpieczeństwa pożarowego osób przebywających w kontrolowanym budynku mieszkalnym i może powodować utrudnienie prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych w wypadku powstania pożaru. Podstawową instalacją zabezpieczającą właściwą ochronę przeciwpożarową jest przeciwpożarowa instalacja wodociągowa. Obecnie zabudowana w budynku instalacja suchego pionu jest niezgodna z obowiązującymi przepisami. Obecne przepisy przewidują na każdej kondygnacji budynku wielorodzinnego wysokiego, a takim budynkiem jest budynek kontrolowany, zawory hydrantowe 52 na pionie nawodnionym (z dodatkowymi wymogami na kondygnacji podziemnej i kondygnacjach powyżej 25 m – po dwa hydranty). Szczegółowe warunki umieszczenia i eksploatacji tych hydrantów, niezbędne zasilanie w wodę określają przepisy cytowanego rozporządzenia.
Organ wskazał przy tym na możliwość przewidzianą w § 1 ust. 2 rozporządzenia, a mianowicie dopuszczenie w szczególnie uzasadnionych uwarunkowaniami lokalnymi i rozwiązaniami wskazanymi w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w uzgodnieniu ze Śląskim Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach, stosowania rozwiązań zamiennych, w stosunku do obowiązku określonego w pkt 1 decyzji, jeżeli zapewnią one niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej budynku. W odniesieniu do drugiego obowiązku organ wyjaśnił, że brak oznakowania wymienionych miejsc – m.in. kurków głównych instalacji gazowej może spowodować trudności w ich lokalizacji i użyciu w razie powstania pożaru. Organ stwierdził, że realizacja wskazanych obowiązków wyeliminuje istniejące w tym zakresie nieprawidłowości i poprawi w istotny sposób bezpieczeństwo ludzi przebywających w obiekcie.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś., ograniczając je do pkt 1 decyzji odnoszącego się do obowiązku zabezpieczenia w budynku zaworów hydrantowych 52 na pionach nawodnionych.
Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach decyzją z dnia 17 stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Świętochłowicach, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2002 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.Nr 30, poz. 168 ze zm.), zw. dalej k.p.a., oraz art. 27 p.s.p. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżoną decyzją Komendant Miejski prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy i nałożył obowiązki stosownie do postanowień cytowanego rozporządzenia, nadto wyczerpująco i właściwie je uzasadnił. Podkreślił, że wymagania określone w przywołanym powyżej akcie wykonawczym odnoszą się do wszystkich budynków, także od istniejących wysokich budynków mieszkalnych. Powołując się na stanowisko Rządowego Centrum Legislacji wyjaśnił, że w oparciu o konieczność równego traktowania wszystkich podmiotów, wymagania bezpieczeństwa pożarowego obowiązujące w stosunku do istniejących budynków nie mogą być inne, niż dla budynków nowo wznoszonych.
Mając to na względzie, ustawodawca wprowadził odpowiednie przepisy w cytowanym rozporządzeniu umożliwiające w przypadkach szczególnie uzasadnionych lokalnymi uwarunkowaniami, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, zastosowanie rozwiązań zamiennych, jeżeli zapewnione niepogorszenie ochrony przeciwpożarowej danego obiektu. W przypadku przedłożenia odpowiednich propozycji i uzyskania pozytywnej opinii komendanta wojewódzkiego, zrealizowanie wynikających z niej zadań może być uznane za wykonanie zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił nadto, że od kilkunastu lat stopniowo zostały wprowadzane nowe przepisy przeciwpożarowe i techniczno-budowlane, które zobowiązały organy Państwowej Straży Pożarnej do prowadzania czynności kontrolno-rozpoznawczych, także w istniejących budynkach mieszkalnych, celem uzyskania niezbędnej poprawy stanu bezpieczeństwa pożarowego w tej bardzo istotnej grupie obiektów, w tym również w przedmiotowym budynku.
Stwierdzając, że nałożone obowiązki są prawidłowe, podkreślił, iż rozpatrując złożone odwołanie nie może brać pod uwagę zgłoszonych przez odwołującą się Spółdzielnię argumentów dotyczących "wysokich strat materialnych". Odwołując się do orzecznictwa administracyjnego stwierdził, że utrwalony jest pogląd, że nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji, ani względy ekonomiczne, ani trudności techniczne związane z wykonaniem decyzji. Oznacza to, że sygnalizowany brak środków finansowych nie może być traktowany jako wystarczające usprawiedliwienie dla zaniechania działań, zmierzających do poprawy warunków bezpieczeństwa w zagrożonym obiekcie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś. zarzuciła naruszenie zasady nieretroakcji, wyrażonej w art. 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zw. dalej k.c., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w zakresie punktu 1 i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółdzielnia podniosła, że stawianie społeczności mieszkaniowej w sytuacji radykalnej zmiany przepisów przeciwpożarowych jest zaprzeczeniem dla pewności i spokoju członków spółdzielni, którzy zamieszkują budynki w przeświadczeniu, że przepisy przeciwpożarowe obowiązujące w chwili oddania ich budynku do użytku zapewniają nadal niezbędne bezpieczeństwo. Budynek przy ulicy... oddany do użytku w 1978 r. spełniał wszystkie obowiązujące wówczas wymagania zgodnie z ówczesnymi przepisami.
Mając zaś na uwadze przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, zwłaszcza jej art. 4, na członków spółdzielni został nałożony obowiązek uczestniczenia m.in. w wydatkach związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale a także eksploatację i utrzymanie nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni. Stąd też cały obowiązek ponoszenia kosztów z tytułu przeprowadzonych prac w zakresie dostosowania budynku do nowych przepisów przeciwpożarowych będzie spoczywał na członkach spółdzielni. Spółdzielnia wskazała też na obowiązujące ją zasady gospodarki finansowej, które powodują konieczność zwiększenia funduszu remontowego, który następnie rozliczony będzie na każdego członka Spółdzielni. Zdaniem Spółdzielni obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie przesądzają o tym, że do budynków, których wiek przekracza 30 lat nie mają zastosowania powołane w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisy.
Nadto, powołując się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wskazała, że zastosowanie w sprawie konkretnych przepisów powinno mieć także na względzie skutki, jakie za sobą pociąga ich zastosowanie, gdyż nie ogranicza się w zasadzie możliwości wstecznego działania przepisów, które nie pogarszają sytuacji obywateli.
W odpowiedzi na skargę Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Oddając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, są zgodne z prawem.
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.jedn. Dz.U. z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 ze zm.), zw. dalej o.p., zobowiązuje w art. 3 osoby fizyczne, osoby prawne, organizacje lub instytucje korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu do zabezpieczenia ich przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem, przesądzając jednocześnie, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych ponoszą: właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu czy terenu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 o.p. oraz ust. 1a tej ustawy, właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając jego ochronę przeciwpożarową jest m.in. obowiązany wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice, oraz przygotować budynek, obiekt lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej. Sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, obiektów budowlanych i terenów, na podstawie delegacji zawartej w art. 13 ust.1 o.p. pozostawiono do określenia i uregulowania właściwemu ministrowi.
Z kolei, na mocy art. 26 ust. 1 pkt 1 p.s.p. komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania ich usunięcia w określonym ustalonym terminie.
W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych w budynku przy ulicy..., a zakres stwierdzonych naruszeń potwierdza sporządzony protokół z ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia 29 listopada 2010 r. Konsekwencją stwierdzonych naruszeń są nakazy ich usunięcia zawarte w zaskarżonej decyzji. Podstawą prawną ich nałożenia są przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. O ile nie budzi sprzeciwu Spółdzielni obowiązek oznaczony w pkt 2 decyzji organu pierwszej instancji, o tyle nie do przyjęcia dla zobowiązanej jest obowiązek nałożony na nią w pkt 1 tej decyzji.
Sąd stwierdził, że znajduje on potwierdzenie w przepisach wskazanych w podstawie prawnej nałożonych obowiązków. Przedmiotowy budynek zalicza się do budynków wysokich. Zgodnie z przywołanym powyżej rozporządzeniem w budynkach stosuje się określone instalacje wodociągowe do poboru wody, w tym zawory hydrantowe, zw. hydrantami 52. Zgodnie zaś z § 20 ust. 2 hydranty te powinny się znajdować na każdej kondygnacji, przy czym w budynkach wysokich i wysokościowych należy stosować po dwa zawory na kondygnacji podziemnej i na kondygnacji położonej na wysokości powyżej 25 m. Oznacza to, że nałożone kwestionowaną decyzją obowiązki mają umocowanie w obowiązującym stanie prawnym.
Sąd Wojewódzki nie podzielił twierdzenia Spółdzielni, że powyższe przepisy naruszają zasadę lex retro non agit. Zakres zastosowania wyżej wymienionych przepisów nie został w żadnym akcie normatywnym w żaden sposób ograniczony w odniesieniu do budynków powstałych w okresie przed wejściem w życie tych przepisów. W przypadku ochrony przeciwpożarowej mamy do czynienia ze stosunkiem prawnym, którego realizacja nie kończy się wraz z oddaniem obiektu do użytkowania, ale trwa on nadal przez cały okres użytkowania obiektu. Przypadek ten dotyczy zatem regulacji intertemporalnej, nazywanej retrospektywnością, polegającej na nakazie stosowania nowego prawa do stosunków prawnych, które wprawdzie zostały nawiązane pod rządami dawnych przepisów, ale nie zostały jeszcze zrealizowane wszystkie istotne elementy tych stosunków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1253/06).
Nadto zasada niedziałania prawa wstecz nie ma charakteru absolutnego. Odstępstwo od niej jest w wyjątkowych sytuacjach dopuszczalne, gdy jest to konieczne dla realizacji wartości konstytucyjnej, ocenianej jako ważniejsza od wartości chronionej zakazem retroakcji (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2001 r., sygn.. akt K 27/01). W celu zapewnienia bezpieczeństwa obywateli chronionego art. 5 Konstytucji R.P., uzasadnione jest wprowadzanie nowych, skuteczniejszych środków ochrony przeciwpożarowej umożliwiających ochronę zdrowia i życia ludzkiego, a ustawodawca musi mieć możliwość dostosowania do nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej, także istniejących budynków mieszkalnych.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś., reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok w całości wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi Spółdzielnia zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie zasady nieretroakcji, wyrażonej w art. 3 Kodeksu cywilnego łacińską paremią lex retro non agit przez przyjęcie, że przepis ten nie odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółdzielnia podniosła, że odstępstwo od wartości chronionej zakazem retroakcji nie powinno być dopuszczalne w świetle art. 2 Konstytucji R.P. Wprowadzenie nowych skuteczniejszych środków ochrony przeciwpożarowej, uniemożliwiające ochronę zdrowia i życia ludzkiego kosztem obywateli bez jakiegokolwiek wsparcia finansowego jest zaprzeczeniem prowadzenia prawidłowej gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Realizacja aktualnie obowiązujących przepisów przeciwpożarowych naraża zarządców budynków na utratę środków finansowych przeznaczonych na bieżące remonty.
Z kolei podwyższenie kwot na funduszu remontowego poszczególnych budynków dla realizacji nowych zadań, związanych z wdrażaniem przepisów przeciwpożarowych, będzie skutkowało wzrostem napięć społecznych. Zdaniem Spółdzielni bezwzględne wprowadzenie w życie nowego uciążliwego prawa w imię bezpieczeństwa obywateli chronionego art. 5 Konstytucji R.P. jest zaprzeczeniem takich wartości konstytucyjnych jak zaufanie obywateli do państwa, bezpieczeństwo i pewność obrotu, stabilność stosunków przez prawo regulowanych, czy ochrony praw nabytych. Nowe przepisy w przedmiocie skuteczniejszych środków ochrony przeciwpożarowej nie mogą kolidować z wartościami konstytucyjnymi, albowiem kwestia bezpieczeństwa obywateli wynikająca z art. 5 Konstytucji R.P. powinna korespondować z art. 2 Konstytucji R.P.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów uwzględniających uchylenie wyroku.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozważył zasadność wniesionego środka zaskarżenia w świetle postawionego w nim zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie zasady nieretroakcji. W tej sytuacji stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji należy uznać za miarodajny jako podstawę kontroli legalności zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej. Oceniając w takim stanie rzeczy zasadność zarzutów odnoszących się do prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo bowiem zinterpretował i właściwie zastosował wskazane w skardze kasacyjnej przepisy materialne.
Sąd Wojewódzki powołał się na przepisy ustawy o ochronie przeciwpożarowej, które stanowią podstawę do nałożenia na właścicieli budynków i obiektów budowlanych obowiązku zakładania i utrzymywania urządzeń służących gaszeniu pożarów. W art. 4 ust. 1 tej ustawy stanowi się, iż właściciel budynku i obiektu budowlanego jest obowiązany przygotować budynek lub obiekt budowlany do prowadzenia akcji ratowniczej. W tym obowiązku mieści się też obowiązek przygotowania odpowiednio wyposażonej instalacji wodociągowej. Z kolei w art. 13 ust. 1 upoważniono ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia sposobów i warunków ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów. Określając zakres spraw przekazanych do uregulowania, wskazano m.in. wymagania, jakie powinny spełniać instalacje wodociągowe przeciwpożarowe (art. 13 ust. 2 pkt 5). Wykonując to upoważnienie, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał 7 czerwca 2010 r. rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, zawierające w rozdziale 5 wymagania odnoszące się do przeciwpożarowych instalacji wodociągowych. Rozporządzenie to obowiązywało w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji. Organy administracji, podejmując zaskarżoną decyzję działały zatem na podstawie i w granicach prawa.
Wskazane akty prawne mogły być też przez organy administracji publicznej stosowane do budynku, który został wybudowany, zanim weszło w życie powołane rozporządzenie oraz powołana ustawa. Ustawa o ochronie przeciwpożarowej nie reguluje stosowania jej do budynków wybudowanych przed wejściem ustawy w życie. Wobec tego należy stosować zasadę bezpośredniego działania nowego prawa. Podobnie jest z przepisami powołanego rozporządzenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka regulacja nie narusza zasady niedziałania prawa wstecz. Przede wszystkim należy zauważyć, iż sytuacja, która występuje w niniejszej sprawie nie jest przykładem retroaktywnego działania prawa, lecz przypadkiem jego retrospektywnego działania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż o retroaktywnym działaniu prawa mówimy wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń "zamkniętych w przeszłości", zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów. Z retrospektywnością prawa zaś mamy do czynienia wtedy, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", ciągłym, takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy. (Tak przyjęto w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2006 r. w sprawie I OPS 1/06, opublikowanej w ONSAiWSA nr 3 z 2006 r., poz. 71).
Podobnie ujmuje się to w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Przyjmuje się bowiem, że naruszenie zasady nieretroaktywności następuje wtedy, gdy aktowi normatywnemu nadano moc obowiązującą wobec stosunków prawnych zaistniałych i trwających w czasie do wejścia tego aktu w życie. Retrospektywność prawa polega zaś na tym, że prawodawca stanowi akty normatywne mające zastosowanie do sytuacji trwających po wejściu w życie tych aktów (tak w uzasadnieniu wyroku TK z 18 października 2006 r. w sprawie P 27/05, opublikowanego w OTK-A nr 9 z 2006 r., poz. 124). Z retrospektywnym działaniem prawa wiąże się zasada bezpośredniego stosowania prawa. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się nadto, iż ustawodawca może stanowić normy retrospektywne, jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki. Zwraca się też uwagę, iż nie można nadmiernie ograniczać ustawodawcy w dostosowaniu prawa do zmian społecznych (tak w uzasadnieniu wyroku TK z 4 kwietnia 2006 r. w sprawie K 11/04, opublikowanym w OTK-A nr 4 z 2006 r., poz. 40).
W związku z tymi uwagami o ogólniejszym charakterze, należy zauważyć, iż istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowej ustawy.
Zasady właściwego użytkowania obiektów budowlanych muszą być zatem dostosowane do wymagań zmieniających się warunków zewnętrznych, m.in. związanych z takimi czynnikami, jak zmiana proporcji przestrzeni zabudowanych w stosunku do istniejącej infrastruktury, w tym istniejących instalacji wodociągowych, będących ciągle podstawą zapewnienia ochrony przeciwpożarowej. Nie można zatem zarzucić niezgodności przepisów mających w sprawie zastosowanie z zasadami konstytucyjnymi, trudno bowiem zaprzeczyć istnieniu ważkiego interesu publicznego we wprowadzeniu nowych, skuteczniejszych środków ochrony przeciwpożarowej. Ustawodawca musi mieć w tej sytuacji swobodę w dostosowaniu ochrony przeciwpożarowej, także istniejących budynków do postępów w nauce (nowe, skuteczniejsze środki ochrony przeciwpożarowej), czy zwiększenia się zagrożeń związanych z pożarami (wzrost zaludnienia, zagęszczenie zabudowy).
Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zastosowanie nowych wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej do budynków wybudowanych przed wejściem w życie tych przepisów nie narusza, ani zakazu lex retro non agit, ani też zasad wyrażonych w art. 5 Konstytucji RP. Pamiętać bowiem trzeba, że ochrona wymienionych tam wartości ma się odbywać z uwzględnieniem zasady zrównoważonego rozwoju. Konieczność równoważenia przez ustawodawcę zmieniających się warunków społecznych usprawiedliwia zatem wprowadzenie nowych wymagań, związanych z ochroną wartości wyrażonych w tym przepisie.
Ubocznie tylko można dodać, że trudności w dostosowaniu do wymagań prawnych, w zależności od konkretnej sytuacji, mogą i powinny być usuwane przez szersze wykorzystywanie § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów. Zastosowanie rozwiązań zamiennych, o których mowa w tym przepisie, w odniesieniu do wymienionych tam sytuacji, możliwe jest zarówno przed podjęciem działań kontrolnych, w toku postępowania prowadzonego przez organy straży pożarnej, jak i w odrębnym postępowaniu zmierzającym do zmiany już wydanej decyzji ostatecznej. Inicjatywa w tym względzie leży po stronie właścicieli obiektów. Z treści przywołanego przepisu rozporządzenia wynika, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych uwarunkowaniami lokalnymi, wskazanymi w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych może dojść, za zgodą właściwego organu, do zastosowania innych rozwiązań zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego względu na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.