Uzasadnienie
Wyrokiem z 19 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2611/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E.W. i innych (dalej jako "skarżący") na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie nakazu doprowadzenia zabytku do stanu poprzedniego.
Od powyższego wyroku skarżący wnieśli skargę kasacyjną.
W treści skargi kasacyjnej skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podali między innymi, że wykonanie zaskarżonej decyzji polega na rozbiórce wrót zamontowanych w przejeździe budynku. Ich demontaż z natury rzeczy wywoła trudne do odwrócenia skutki, ponieważ będzie to równoznaczne z rozbiórką. Ponadto może umożliwić akty wandalizmu w zabytkowym budynku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego wniosek skarżący wykazali, że w sprawie zachodzą przesłanki wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji był nakaz doprowadzenia zabytku do stanu poprzedniego przez usunięcie wrót drewnianych zamontowanych w przejeździe bramnym budynku, a więc w istocie rozbiórka tego obiektu. Wyegzekwowanie obowiązku rozbiórki ze swojej istoty wiąże się z trudnymi do odwrócenia skutkami.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.