Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 2266/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 836/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] Wójt Gminy D. ustalił na wniosek A. sp. z o.o. z siedzibą w W. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej realizację budowy instalacji baterii słonecznych do produkcji energii elektrycznej ekologicznej, na stojakach o konstrukcji aluminiowej niezwiązanych trwale z gruntem, z bateriami słonecznymi do produkcji energii elektrycznej ekologicznej o pow. do 5 ha, z niezbędną infrastrukturą techniczną i uzbrojeniem, na działce nr [...], położonej w [...], gmina [...]. Decyzja ta stała się ostateczna.

Wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2013 r. [...] z siedzibą w N. (zwana dalej także "Spółką") wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Uzasadniając interes prawny w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, Spółka podniosła, że decyzja o warunkach zabudowy wydana została na wniosek A. sp. z o.o., której jedynym wspólnikiem była i jest B. Następnie, w dniu 10 września 2012 r. B. zawarła z [...] warunkową umowę sprzedaży udziałów w kapitale zakładowym A. sp. z o.o. Na podstawie powyższej umowy Spółka miała nabyć 100% udziałów A. sp. z o.o. w celu realizowania projektów solarnych. Tytułem zabezpieczenia zapłaty ceny sprzedaży udziałów D. S.A. udzielił zabezpieczenia w postaci poręczenia. Po podpisaniu wskazanej umowy, B. przekazała [...] dokumentację dotyczącą projektu budowy farmy fotowoltaicznej, której analiza, zdaniem Spółki, wykazała kwalifikowaną wadliwość decyzji o warunkach zabudowy.

Uznawszy, że [...] nie posiada interesu prawnego pozwalającego na uznanie jej za stronę postępowania w niniejszej sprawie, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. umorzyło postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 28 w zw. z art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.".

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Kolegium utrzymało mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2014 r. W uzasadnieniu organ podzielił swoją argumentację wyrażoną w poprzedniej decyzji. W ocenie organu wywodzenie interesu prawnego na podstawie twierdzenia przez wnioskodawcę, że jest uprawniony do dochodzenia odszkodowania, ponieważ, jego zdaniem, decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Wójta Gminy D. jest wadliwa, nie daje podstaw do uznania go za stronę w postępowaniu zakończonym tą decyzją.

W skardze na powyższą decyzję Kolegium Spółka zarzuciła organowi naruszenie: art. 107 § 1 k.p.a.; art. 28 k.p.a.; art. 6, 8, 10 w zw. z art. 28 k.p.a.; art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397).

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że przesłanką umorzenia postępowania było uznanie przez organ, że wnioskodawca - [...] nie posiada interesu prawnego pozwalającego na uznanie jej za stronę postępowania w tej sprawie. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 199) nie określają odrębnie stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w związku z czym zakres podmiotowy tego postępowania określa się w oparciu o dyspozycję art. 28 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym stronami postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy są wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Przymiot stron przysługuje również właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja.

Dalej Sąd wskazał, że w sprawie bezsporne jest, iż skarżąca Spółka nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym działki, na której ma być realizowana inwestycja. Nie jest ona również właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której realizowana ma być inwestycja objęta decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. W aktach sprawy brak jest dokumentu wskazującego, że stronie skarżącej przysługują jakiekolwiek prawa do nieruchomości, na której planowana jest inwestycja bądź do którejś z nieruchomości sąsiednich. Skarżąca Spółka podpisała jedynie warunkową umowę sprzedaży obejmującą zakup udziałów A. sp. z o.o., która uzyskała decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Jak sama podniosła w skardze, jest jedynie "podmiotem potencjalnie bezpośrednio powiązanym z inwestorem". Takie potencjalne powiązanie z podmiotem, na rzecz którego została wydana decyzja lokalizacyjna nie legitymuje jednak skarżącej Spółki do występowania w charakterze strony w sprawie o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

W ocenie Sądu interesu prawnego Spółki nie można wywieść w oparciu o tzw. prawo refleksowe. Wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy może dotykać interesów prawnych innych osób i uzasadnia zaangażowanie tych osób jako stron postępowania. Interes prawny tych osób określany jest jako prawo refleksowe, które nie jest odrębną kategorią interesu prawnego. Ma ono oparcie w art. 28 k.p.a. w związku z odpowiednimi normami prawa materialnego.

Dalej Sąd zauważył, że decyzja ustalająca warunki zabudowy z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie wpłynęła pośrednio na prawa i obowiązki skarżącej Spółki w ten sposób, aby wymagało to ochrony procesowej jej praw w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Uznał także, że interesu prawnego skarżącej nie sposób wywodzić z powołanych w skardze przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.;), czy z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Art. 560 § 1 k.c. dotyczy uprawnień skarżącej z tytułu rękojmi, zaś art. 471 k.c. kształtuje reżim odpowiedzialności odszkodowawczej. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie dotyczy jej uprawnień w tej mierze.

Również art. 29 ustawy Prawo budowlane, który zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie ma zastosowania na etapie ustalania warunków zabudowy, a zatem nie może stanowić podstawy ustalenia istnienia interesu prawnego Spółki w rozpoznawanej sprawie.

Nadto, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie interes prawny skarżącej Spółki nie ma oparcia w uprawnieniach właścicielskich z udziałów w spółce, która uzyskała decyzję o warunkach zabudowy. Skarżąca Spółka konsekwentnie dowodzi bowiem, że wypowiedziała umowę z dnia 10 września 2012 r., która miała charakter warunkowy. Wskazana okoliczność potwierdza jedynie, że nie istnieje przepis prawa materialnego administracyjnego czy cywilnego, który stanowiłby podstawę udzielenia skarżącej ochrony prawnej w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej dla A. sp. z o.o. Kolegium zasadnie więc umorzyło postępowanie administracyjne w rozstrzyganej sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka, kwestionując wydany wyrok w całości. Orzeczeniu temu, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa, tj.:

1. 1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 50 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącej Spółki możności obrony swych praw przed właściwym, niezależnym, bezstronnym i niezawisłym sądem i odmówienie skarżącej statusu strony postępowania, podczas gdy skarżąca ma interes prawny w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy;
2. 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez oddalenie przez Sąd skargi Spółki bez merytorycznego rozpoznania sprawy, a tym samym niedokonanie kontroli legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., która to decyzja spowodowała pozostawienie w obrocie prawnym bezwzględnie nieważnej decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2011 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji baterii słonecznych do produkcji energii elektrycznej ekologicznej na konstrukcjach aluminiowych stojaków niezwiązanych trwale z gruntem, o całkowitej powierzchni do 5 ha z niezbędną infrastrukturą techniczną i uzbrojeniem na działce nr [...] położonej w [...], gm. [...], która to decyzja została wydana z rażącym naruszeniem następujących przepisów prawa: art. 28 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;
3. 3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewyeliminowanie z obrotu prawnego bezwzględnie nieważnej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2011 r., która to decyzja została wydana z rażącym naruszeniem następujących przepisów prawa: art. 28 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
4. 4. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wymaganych prawem elementów, w szczególności nie wyjaśnienia stronom motywów prawnych rozstrzygnięcia;

oraz

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy nieuzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowiącej obowiązkowy prejudykat w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2011 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu spowodowało bezwzględną nieważność wydanej w sprawie ww. decyzji o warunkach zabudowy.

Mając na uwadze powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania wraz z przekazaniem temu Sądowi do rozstrzygnięcia kwestii kosztów procesowych za instancję kasacyjną. Ewentualnie, na zasadzie art. 188 p.p.s.a., Spółka wniosła o uchylenie zakwestionowanego wyroku i orzeczenie co do istoty poprzez zmianę tego wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu wywiedzionej skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem stosownie do § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadomo jest, iż skarżąca Spółka złożyła szereg wniosków o stwierdzenie nieważności szeregu decyzji ustalających warunki zabudowy na wniosek A. sp. z o.o. W sprawach tych, zainicjowanych wnioskiem o stwierdzenie nieważności, organy podjęły dwojakiego rodzaju rozstrzygnięcia. Część organów wydała postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wskazując, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony. Część zaś formalnie wszczynała postępowania, a następnie – po ustaleniu, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony – kończyła postępowania decyzjami umarzającymi postępowanie, wydanymi na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Wprawdzie w niniejszej sprawie możliwe było wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., jednakże formalne wszczęcie postępowania i ustalenie w jego toku braku przymiotu strony po stronie skarżącej Spółki, a następnie zakończenie postępowania decyzją o umorzeniu postępowania, nie stanowi uchybienia przepisom postępowania.

O ile celowym byłoby, żeby organy we wszystkich sprawach Spółki wydawały rozstrzygnięcia w tym samym trybie, o tyle rozbieżność ta nie miała żadnego wpływu na prawidłowość podejmowanych rozstrzygnięć.

Przechodząc zatem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącej Spółki możności obrony swoich praw przed właściwym, niezależnym, bezstronnym i niezawisłym Sądem i odmówienie skarżącej przymiotu strony, podczas gdy Spółka posiadała interes prawny w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Stosownie do normy art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz inne podmioty wymienione w tym przepisie. Interes prawny Spółki do wniesienia skargi w niniejszej sprawie nie był i nie jest kwestionowany. Sprawa Spółki została rozpoznana co do jej istoty, czego wyrazem jest wydany w sprawie i zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu pierwszej instancji. Przedmiotem oceny tego Sądu była kwestia tego, czy właściwe organy zgodnie z prawem uznały, iż Spółka nie posiadała interesu prawnego do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy.

Tego rodzaju oceny Sąd pierwszej instancji dokonał, natomiast środkiem do jej podważenia nie mógł być zarzut naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a., ani też zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Nie ulega wątpliwości, że Spółka miała interes prawny do wniesienia skargi, a jej sprawa została rozpoznana bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, czego rezultatem jest zaskarżony przez Spółkę wyrok. Do zarzutu tego nie przystaje ponadto uzasadnienie skargi kasacyjnej, które nie odwołuje się w żadnej mierze do naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. i art. 45 § 1 Konstytucji RP, ale kwestionuje stanowisko Sądu co do tego, że w niniejszym postępowaniu administracyjnym Spółce nie przysługiwał przymiot strony.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu skargi kasacyjnej co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji normy art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 k.p.a. w sposób opisany w punkcie 2. Wbrew twierdzeniom skarżącej sprawa została merytorycznie rozstrzygnięta, a z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji wynikają jednoznacznie motywy rozstrzygnięcia. Sąd ten w sposób wystarczający odniósł się do podnoszonych przez Spółkę przepisów kodeksu cywilnego i wyjaśnił, z jakich przyczyn nie mogły one stanowić podstawy do stwierdzenia, że Spółka miała interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd pierwszej instancji odniósł się ponadto do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy Prawo budowlane, które również nie mogły uzasadniać interesu prawnego Spółki w rozumieniu art. 28 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje stanowisko wyrażone w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to ponadto, że wbrew twierdzeniom Spółki, Sąd ten dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i właściwie zastosował konstrukcję oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., albowiem nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Brak jest także podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewyeliminowanie decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego, w sytuacji gdy decyzja ta jest "bezwzględnie" nieważna, wydana z rażącym naruszeniem art. 28 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Używając sformułowania "w granicach danej sprawy" ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym, a jej tożsamość określają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji lub postanowieniu stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Oznacza to, że dokonując kontroli legalności decyzji umarzającej postępowanie z tego powodu, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony, Sąd pierwszej instancji nie może jednocześnie dokonać kontroli legalności decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności w tej sprawie. Sprawy te nie zachowują tożsamości, różna jest ich podstawa prawna i przedmiot.

Kontrola legalności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ograniczona jest zatem do oceny, czy organ miał, wynikające z przepisów prawa i prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, podstawy do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Kontroli legalności decyzji o warunkach zabudowy Sąd pierwszej instancji mógłby dokonać jedynie po wniesieniu przez uprawniony podmiot skargi na tę decyzję (po wyczerpaniu trybu przewidzianego przepisami k.p.a. i p.p.s.a.), ewentualnie pośrednio po wydaniu w tej sprawie przez właściwy organ decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji, bądź decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i wniesieniu skargi w tym przedmiocie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za usprawiedliwiony także i zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wymaganych prawem elementów, w szczególności niewyjaśnienie stronom motywów prawnych rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom Spółki, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie tego zarzutu opiera się na błędnym założeniu autora skargi kasacyjnej, że sprawa nie została merytorycznie rozpoznana, co jak już wyżej wskazano nie miało miejsca. Sąd pierwszej instancji rozpoznał co do istoty skargę wniesioną przez Spółkę, tyle tylko że jej nie uwzględnił.

Za trafny nie mógł zostać także uznany zarzut naruszenia przez Sąd przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Jak prawidłowo zauważył Sąd pierwszej instancji i jak już wyżej wskazano, kontrola legalności zaskarżonej w tej sprawie decyzji organu ograniczała się do kontroli przesłanek umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Powołane zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczą natomiast ewentualnych kwalifikowanych wad decyzji o warunkach zabudowy, której dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności. Oceny tego rodzaju wad nie dokonywał właściwy w tej sprawie organ, ponieważ prawidłowo stwierdził, że Spółka nie wykazała interesu prawnego pozwalającego na uznanie jej za stronę. Oznacza to, że kwestia ta pozostawała również poza granicami sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., co uniemożliwiało Sądowi pierwszej instancji kontrolę w tym zakresie.

Konkludując podnieść należy, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. A zatem wniesioną skargę kasacyjną należało, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalić.