Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 maja 2017r. sygn. akt II SA/Sz 251/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę B.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] 2016r. w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Wnioskiem z dnia [...] 2016 r. A. Sp. z o.o. wystąpiła do Wójta Gminy B. o zmianę decyzji z dnia [...] 2016 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania, poprzez zwiększenie średnicy wirnika o 2m.
Po zasięgnięciu opinii organów współdziałających Wójt Gminy B. postanowił nie nakładać na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a następnie decyzją z dnia [...] 2016 r. zmienił decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z wnioskiem inwestora.
Jednobrzmiące odwołania od powyższej decyzji złożyli Stowarzyszenie B. oraz B.G., podnosząc konieczność uwzględnienia przy rozpoznaniu wniosku inwestora art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia [...] 2016r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając przyjęte rozstrzygniecie organ odwoławczy wskazał, że zmianie nie ulegnie wysokość całkowita, a także maksymalna moc, podobnie jak moc akustyczna elektrowni wiatrowych. Nadto planowana zmiana nie będzie również powodowała zwiększenia oddziaływania na środowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę wniesioną od powyższej decyzji przez B.G. zwrócił uwagę, że inwestor nie ubiegał się o zmianę decyzji w zakresie lokalizacji przedsięwzięcia, która to lokalizacja została określona w ostatecznej decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] 2016r. Sąd wskazał również, że ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, na którą powołuje się skarżąca nie wprowadza zakazu zmiany decyzji. Z kolei norma zawarta w art. 4 powołanej ustawy odnosi się jedynie do odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia, nie obejmując jednocześnie takich przedsięwzięć, co do których zgoda na ich realizację została już wydana. Podobnie norma zawarta w art. 15 ust. 3 nie zakazuje zmiany wcześniejszych zgód w zakresie, w jakim nie dochodzi do zmian odległościowych. Stąd jako prawidłowe Sąd przyjął ustalenia organów, że wydanie decyzji zmieniającej nie wpłynie na zmianę odległości przedsięwzięcia od miejsc, które są chronione na podstawie art. 4 powołanej ustawy. Wskazał także, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 12 ustawy, który odnosi się do elektrowni wiatrowych użytkowanych w dniu jej wejścia w życie.
W skardze kasacyjnej B.G. zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając:
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a polegające na naruszeniu art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 353 ze zm. dalej: " u.i.o.ś.") oraz w z art. 4, art. 6 pkt 7 oraz art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, poprzez oddalenie skargi oraz brak uchylenia zaskarżonej decyzji, tym samym dokonanie wadliwej kontroli działania organu w wyniku błędnego przyjęcia, iż organ prawidłowo zastosował art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), wydając decyzję zmieniającą bez zachowania minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej i innych terenów chronionych wskazanych w art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.
Niedostrzeżenie uchybień w postępowaniu przed organami obu instancji, co doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, ze organy prawidłowo zastosowały wskazane przepisy, choć w istocie w sprawie brak było przesłanek wydania decyzji zmieniającej.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania A. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie, kwestionując zasadność podniesionych w niej zarzutów oraz wskazując na sprzeczność postanowień ustawy z przepisami prawa europejskiego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Wbrew twierdzeniom zawartym w zarzutach skargi kasacyjnej w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961 dalej zwana jako: "ustawa odległościowa") w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, bowiem zakwestionowana decyzja dotyczy zmiany decyzji ustalając warunki środowiskowe dla realizacji przedsięwzięcia, bez zmiany lokalizacji samej inwestycji, która została ustalona w części decyzji nie objętej wnioskiem inwestora o zmianę.
W konsekwencji wyklucza to możliwość zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy odległościowej. Art. 4 ustawy odległościowej w ust. 1 i 2 określa dopuszczalną odległość przy budowie i lokalizacji elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych albo budynków o funkcji mieszanej oraz form ochrony przyrody oraz leśnych kompleksów promocyjnych. Jednocześnie w ust. 3 powołanej ustawy wskazuje, że odległość, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa.
Zatem nie odnosi się do zmiany decyzji, która nie wprowadza jednocześnie zmian w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych. W konsekwencji nie znajduje również zastosowania art. 15 ust. 3 ustawy odległościowej, który dopuszcza odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli planowana inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4 powołanej ustawy. Wskazać przy tym należy, że przepis ten dotyczy etapu wydawania decyzji środowiskowej, a nie jej zmiany, na co słusznie uwagę zwrócił Sąd I instancji. Stąd prawidłowa była też ocena Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych przepisów prawa. Poprawność dokonanej w tym zakresie wykładni powołanych przepisów potwierdza późniejsza zmiana ustawy polegająca na dodaniu do art. 13 ustawy odległościowej ust. 3b, zgodnie z którym w przypadku gdy wymagana będzie zmiana albo wydanie nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na potrzeby postępowań określonych w ust. 3a, organy wydające takie decyzje nie stosują wymogów określonych w art. 4, pod warunkiem że wydanie albo zmiana pozwoleń na budowę określonych w ust. 3a nie prowadzi do zwiększenia mocy zainstalowanej elektrycznej lub oddziaływań elektrowni wiatrowej na środowisko (art. 13 ust. 3b dodany przez art. 3 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 7 czerwca 2018 r. zmieniającej nin. ustawę z dniem 14 lipca 2018 r.).
W czasie wydania przez organ decyzji zmieniającej, ustawa odległościowa nie zawierała żadnej regulacji, która odnosiłaby się do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stąd prawidłowo przyjęto, że nie znajduje ona zastosowania w tej konkretnej sprawie.
W konsekwencji chybiona jest również argumentacja skargi kasacyjnej wskazująca, że prawidłowa wykładnia art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 u.i.o.ś. nie pozwalała na zmianę wydanej decyzji, wobec wejścia w życie ustawy odległościowej, która w sposób odmienny uregulowała kwestię lokalizowania elektrowni wiatrowych. Jak wskazano już powyżej przepisy ustawy odległościowej nie znalazły w sprawie zastosowania, wobec tego możliwa była również zmiana wydanej decyzji w zakresie zawnioskowanym przez inwestora, w którym stan prawny nie uległ zmianie. Podzielić przy tym należy argumentację Sądu I instancji, że organ był związany treścią tego wniosku, który co istotne nie dotyczył zmiany lokalizacji elektrowni wiatrowych ustalonej w decyzji zmienianej.
Należy również zauważyć, że postępowanie prowadzone przez organy na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06, LEX nr 320845 oraz wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1810/09, LEX nr 746810), a do tego zmierza argumentacja skargi kasacyjnej, która kwestionuje ustaloną wcześniej lokalizację elektrowni wiatrowych. Jednocześnie celem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest ustalenie zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. W żadnym razie nie można w tym trybie rozszerzać zakresu sprawy administracyjnej. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Jednocześnie decyzja wydana w tym trybie nie może pogarszać sytuacji wnioskodawcy.
Zwrócić należy również uwagę, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów jednoznacznie wynika, czego skarżąca kasacyjnie zresztą nie kwestionuje, że zmiana wielkości wirników nie wpłynie na zwiększenie mocy oraz zwiększenie wysokości elektrowni wiatrowej w rozumieniu przepisów ustawy odległościowej, a w konsekwencji także na zwiększenie oddziaływania na środowisko. W tej sytuacji rację ma Sąd I instancji, że dokonana zmiana decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia, pozostaje bez wpływu na ustaloną wcześniej lokalizację tej inwestycji.
Przyjmując jako prawidłową ocenę Sądu I instancji zaskarżonej decyzji SKO w Koszalinie, jako niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.