Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r., II SA/Bk 6/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. W. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 32/12 ze skargi J. W. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego nakazania rozbiórki obiektu budowlanego.
Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 14 marca 2008 r., J. W., W. K. i J. G. zwrócili się do Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku o wydanie nakazu rozbiórki szczelnego zbiornika na nieczystości o pojemności ponad 1200 m3 znajdującego się na działce nr [...] we wsi I. gm. N. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Hajnówce w piśmie z dnia 19 czerwca 2009 r. wyjaśnił wnioskodawcom, że w sprawie legalności zbiornika na nieczystości prowadzone jest odrębne postępowanie wszczęte z urzędu, o czym byli informowani w piśmie z dnia 22 maja 2009 r. Wyjaśniono również, że pozwolenie na budowę z dnia [...] listopada 2004 r. nie zostało ostatecznie wyeliminowane z obrotu prawnego i obejmowało również budowę spornego zbiornika (obok budynku inwentarskiego i innego, mniejszego zbiornika na nieczystości socjalno-bytowe). Na podstawie obecnie obowiązujących przepisów pozwolenie na budowę wygasa, jeśli budowa zostanie przerwana na okres trzyletni, co nie miało w sprawie miejsca, bowiem dnia [...] czerwca 2006 r. inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie budynku inwentarskiego.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Hajnówce decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., odmówił nakazania inwestorowi A. H. rozbiórki spornego zbiornika na działce nr [...] w I. Organ wskazał, że nie ma w sprawie podstaw do zastosowania art. 48, 50–51 Prawa budowlanego, bowiem sporny zbiornik wybudowano na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2004 r., a w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku inwentarskiego z dnia [...] czerwca 2006 r., w której uzależniono użytkowanie tego budynku od wykonania zbiornika.
Nadto według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy Narew (uchwała Rady Gminy Narew z dnia 25 października 2006 r. nr XXXII/194/06) działka nr [...] położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową, mieszkaniową jednorodzinną i usługi, a w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazano, że oddziaływanie inwestycji mieści się w granicach własnej działki. W innym postępowaniu legalizacyjnym dotyczącym przedmiotowego zbiornika nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Wskazano, że nie ma również podstaw do nakazania rozbiórki w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem istotne odstąpienie od projektu budowlanego nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych zawartych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie.
Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. złożyły J. W. i W. K. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie administracyjne przed organem I instancji wszczęte wnioskiem z dnia 14 marca 2008 r. Organ ustalił, że realizacja spornego zbiornika na nieczystości jest fragmentem większej inwestycji, na którą inwestor A. H. uzyskał pozwolenie na budowę w dniu [...] listopada 2004 r. Obejmowało ono murowany budynek inwentarski, zamknięty szczelny zbiornik na płynne odchody zwierzęce oraz dwukomorowy zbiornik na ścieki socjalno-bytowe. Co do pozwolenia na budowę toczy się wielowątkowe postępowanie administracyjne, natomiast konkretnie co do zbiornika na nieczystości zwierzęce Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadzi odrębne postępowanie, w którym wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony.
Właśnie z uwagi na to odrębne postępowanie nie można było prowadzić i wydać merytorycznej decyzji w przedmiotowym postępowaniu, bowiem skierowana byłaby ona do podmiotów niebędących w nim stronami. Natomiast wnioskodawcy dysponują formalnie przymiotem strony w postępowaniu przedmiotowym, zainicjowanym wnioskiem z dnia 14 marca 2008 r.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie z dnia 27 stycznia 2011 r. złożyły do sądu administracyjnego J. W. i W. K. Wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., wydanym w sprawie II SA/Bk 32/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. W. W dniu 3 stycznia 2013 r. J. W. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. prawomocnym wyrokiem o sygn. akt II SA/Bk 32/12. W skardze wskazała dwie podstawy prawne do wznowienia: art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) i art. 273 § 3 p.p.s.a. W ramach pierwszej podstawy powołała się na nowe okoliczności i środki dowodowe, które miały wpływ na wynik sprawy sądowej, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu sądowym, gdyż występowała bez pomocy prawnej.
W ocenie skarżącej, Sądowi wiadomym było, że strony postępowania zaskarżyły w trybie nadzwyczajnym decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Hajnówce z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], która to decyzja została uznana przez Sąd za inne postępowanie w sprawie zbiornika. Skarżąca zarzuciła Sądowi:
- 1) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku art. 151 p.p.s.a. polegające na nieodniesieniu się do zarzutów skargi;
- 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.) przez zaniechanie funkcji kontrolnej sądu wobec niedostrzeżenia naruszenia prawa materialnego art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 Prawa budowlanego i art. 170 p.p.s.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia;
- 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez:
- • nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów prawa materialnego przez organ i prawa procesowego w toku postępowania administracyjnego; niedostrzeżenie naruszenia prawa procesowego przez organ administracyjny, tzn. art. 61 § 4 k.p.a. i art. 10 k.p.a., wobec niepowiadomienia wszystkich stron postępowania – stron przeciwstawnych, o wszczęciu dniu 25 lutego 2008 r. z urzędu postępowania i niezapewnienia im czynnego udziału w toczącym się postępowaniu oraz zgłaszania uwag i wniosków oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane,
- • naruszenie art. 170 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy p.u.s.a., wobec pominięcia ustaleń Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06 w zakresie posiadania interesu prawnego skarżącej w pozwoleniu na budowę spornego obiektu budowlanego na działce nr [...] we wsi I., sąsiedztwa, sposobu ustalania obszaru oddziaływania, w pozwoleniu na budowę, a tym samym posiadania interesu prawnego w sprawie niniejszej,
- • naruszenie art. 45 Konstytucji RP i art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka przez pozbawienie J. W. i W. K. sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy przez Sąd i naruszenie art. 32 Konstytucji RP przez nierówne traktowanie zainteresowanych stron o przeciwstawnych interesach – inwestora i sąsiadów posiadających swoje nieruchomości w obszarze oddziaływania spornego obiektu budowlanego – obory na 200 DJP,
- • przyjęcie bez dowodu, który miałby wskazywać o braku zagrożenia bezpieczeństwu mienia, środowiska, zdrowia i życia a tym samym bezpodstawnie stwierdzenie, iż wniosek skarżącej o rozbiórkę zbiornika na gnojowicę o pojemności ponad 1200 m3 nie zagraża środowisku,
- • powoływanie się na nieprawomocne wyroki WSA w Warszawie, będące aktualnie w zaskarżeniu przed NSA, które w żaden sposób nie mogą podważać ustaleń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06 w zakresie interesu prawnego skarżącej, sąsiedztwa, obszaru oddziaływania i sposobu ustalania obszaru oddziaływania, w sytuacji, kiedy kwestie te posiadają powagę rzeczy osądzonej a przedmiotowy zbiornik na gnojowicę został pobudowany w warunkach ewidentnej samowoli budowlanej, ze zmienioną lokalizacją nie objętą decyzją Starosty Hajnowskiego z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r., II SA/Bk 6/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem obalania prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach. Podstawy skargi o wznowienie zostały wyliczone taksatywnie w art. 271–273 p.p.s.a., co oznacza, że w takim postępowaniu nie są rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia. Należy jednocześnie podkreślić, że wznowienie uzasadniają tylko te przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym.
Sąd podkreślił, że przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zgodnie natomiast z art. 273 § 3 p.p.s.a, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.
Oceniając pierwszą ze wskazanych przez skarżącą podstaw wznowienia w postaci późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych i środków dowodowych w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., Sąd podniósł, że przedmiotowy zarzut jest całkowicie niezasadny. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym wykrycie nowych okoliczności lub dowodów, o którym mowa w powołanym przepisie odnosi się tylko do takich, które w poprzednim postępowaniu w ogóle nie były ujawnione i zgłaszane, bowiem nie były one znane ani stronom, ani rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia, chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania. Istotne jest również to, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Podstawą wznowienia przewidzianego w powołanym wyżej przepisie jest późniejsze – po uprawomocnieniu się orzeczenia – wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Zwrot użyty w omawianym przepisie "wykrycie" odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i nieznanych stronom. W zakresie tej przesłanki skarżąca powołała dwa orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r., II OSK 2720/12 oraz z dnia 15 października 2013 r., II OSK 1133/12, na okoliczność posiadania przez nią interesu prawnego. W ocenie Sądu powołane orzeczenia (bez wątpienia korzystne z punktu widzenia skarżącej) nie mogą stanowić – wbrew temu co wywodzi skarżąca – podstawy wznowieniowej z art. 273 § 2 p.p.s.a. Po pierwsze zostały wydane po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie II SA/Bk 32/12, a po drugie są to orzeczenia sądowe, a nie nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, a tylko o takich mowa w powołanej wyżej regulacji.
Sąd nie mógł podzielić też stanowiska skarżącej, iż w sprawie zaistniała podstawa wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a. Późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy, o którym mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a., rozumieć należy wyłącznie jako wykrycie prawomocnego orzeczenia sądu rozstrzygającego skargę na tę samą ostateczną decyzję administracyjną, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie, której dotyczy żądanie wznowienia. W żadnym razie nie można utożsamiać orzeczenia dotyczącego "tej samej sprawy" z orzeczeniem dotyczącym sprawy "takiej samej", podobnej lub sprawy o analogicznym przedmiocie sporu.
Ponadto, analizując powołaną przesłankę wznowienia, znamienne jest, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda. Tymczasem wskazany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2013 r., VII SA/Wa 809/13 nie stanowi prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (pomimo tożsamości stron i takiego samego rodzajowo przedmiotu sprawy). Ponadto orzeczenie to, co należy podkreślić, zostało wydane w dniu 25 września 2013 r., a więc po uprawomocnieniu się wyroku, którego wznowienia żąda skarżąca.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła J. W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 273 § 3 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie przez Sąd, że prawomocny wyrok NSA z 28 marca 2007 r., II OSK 208/06 stanowi podstawę wznowienia postępowania bowiem powyższe orzeczenie dotyczy tej samej sprawy, tj. przedsięwzięcia inwestycyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości I.;
- 2) art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak ustosunkowania się w treści wyroku do wszystkich argumentów i dowodów podnoszonych w skardze, a w szczególności przez całkowity brak odniesienia w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia do wskazanej przez skarżąca podstawy wznowienia, jakim jest wyrok NSA z 28 marca 2007 r., II OSK 208/06;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. przez oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. w sytuacji gdy skarżąca wykazała podstawę wznowienia postępowania przez wskazanie wyroku dotyczącego tej samej sprawy, tj. wyroku NSA z 28 marca 2007 r., II OSK 208/06.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Białymstoku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na rozprawie J.W. złożyła pismo procesowe wraz z wyrokiem WSA w Warszawie z 19 sierpnia 2014 r., VII SA/Wa 2666/12.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
J. W. w skardze o wznowienie postępowania sądowego wskazała jako podstawę wznowienia art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a. i w tym zakresie Sąd pierwszej instancji był zobligowany sprawdzić, czy rzeczywiście w stosunku do prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z dnia 4 października 2012 r., II SA/Bk 32/12 przesłanki wynikające z ww. przepisów mają zastosowanie.
Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. skarżąca powinna wykazać, że po wydaniu kwestionowanego wyroku z dnia 4 października 2012 r. zostały wykryte takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Dowody te zatem musiały już istnieć w dniu wydania kwestionowanego w drodze wznowienia orzeczenia sądowego. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się kwestionowanego orzeczenia, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. Późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych oznacza ich wcześniejsze istnienie, jednak strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu sądowym, gdyż były jej nieznane, nie wiedziała o nich. Poza tym okoliczności faktyczne lub środki dowodowe wykryte później muszą być takie, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, sprawdził, czy strona skarżąca dysponuje, wskazuje na takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania w oparciu o § 2 art. 273 p.p.s.a. Niestety skarżąca żadnych takich okoliczności faktycznych, ani środków dowodowych, które by odpowiadały powyższemu przepisowi nie wskazała.
Kolejną podstawą wznowienia postępowania powołaną przez stronę był art. 273 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem podstawą wznowienia postępowania może być późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia sądu dotyczącego tej samej sprawy, wydanego w tej samej sprawie, dotyczące tego samego stosunku prawnego. Wykryte później orzeczenie powinno być już prawomocne, zanim zapadło orzeczenie w postępowaniu, którego wznowienia żąda strona. W niniejszej sprawie jako przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie § 3 art. 273 p.p.s.a. skarżąca wskazywała wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06. Sąd pierwszej instancji odniósł się również do ww. podstawy wznowieniowej nie znajdując tożsamego orzeczenia sądu z wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 4 października 2012 r., II SA/Bk 32/12, które by mogło stanowić podstawę wznowienia postępowania w oparciu o § 3 art. 273 p.p.s.a.
Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem wyjątkowym, w którym sąd bada wyłącznie, czy miały miejsce przesłanki ustawowe wznowienia postępowania, przy czym przepisów tych nie można interpretować w drodze wykładni rozszerzającej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo skontrolował, czy w niniejszym przypadku miała miejsce chociaż jedna z podstaw wznowienia postępowania wskazana przez skarżącą w skardze.
Prawomocny wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania określonej w § 3 art. 273 p.p.s.a., gdyż nie dotyczy tej samej sprawy. Powyższy wyrok zapadł w sprawie, w której przedmiotem postępowania była decyzja Wojewody Podlaskiego umarzająca postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym postępowaniu interes prawny strony ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Natomiast wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 października 2012 r., II SA/Bk 32/12 zapadł w sprawie, w której przedmiotem postępowania była decyzja Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzająca postępowanie dotyczące nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W tym postępowaniu interes strony ustala się na podstawie art. 28 k.p.a. Już z powyższego zestawienia widać, że nie są to wyroki dotyczącej "tej samej sprawy", jak to wymaga § 3 art. 273 p.p.s.a. Tą samą sprawę w rozumieniu powyższego przepisu należy rozumieć w znaczeniu procesowym, a nie w znaczeniu materialnoprawnym, jak chyba to rozumie skarżąca.
Odrębnymi sprawami, tym samym nie tymi samymi sprawami w znaczeniu procesowym, są postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące: wydania pozwolenia na budowę, uchylenia i zmiany pozwolenia na budowę, stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz wszelkiego rodzaju postępowania prowadzone przez organy nadzoru budowlanego na podstawie np. art. 48, 51 Prawa budowlanego.
Błędny więc całkowicie jest pogląd, że jeżeli w jakiejś jednej sprawie ustali się przymiot strony w postępowaniu to orzeczenie to ma charakter uniwersalny i odnosi się do wszystkich możliwych postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych, tak jak to próbuje się wywodzić z wyroku NSA z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06 w skardze kasacyjnej.
W związku z powyższym brak jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów zamieszczonych w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, gdyż żaden z wskazanych tam przepisów nie został naruszony zaskarżonym wyrokiem. Faktem jest, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji bezpośrednio nie odniósł się do wyroku NSA z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06, jednak to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, jak mogą dowodzić powyższe rozważania. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie pkt 1 i 2 jej petitum, mówiąc delikatnie, jest nie przekonujące, zważywszy, że autor skargi kasacyjnej jest profesjonalnym pełnomocnikiem spełniającym wymagania określone w art. 175 p.p.s.a.
Powyższy przepis zgodnie z założeniami ustawodawcy, miał gwarantować pewien poziom argumentacji prawniczej opartej na ugruntowanych poglądach wyrażonych w doktrynie i orzecznictwie sądowym, a nie tylko wyrażających żądania strony, która nie posiada najczęściej odpowiedniego przygotowania prawniczego. Wniesiona skarga kasacyjna, a w szczególności jej uzasadnienie, nie odpowiadają tym standardom, tym bardziej że jej autor nie był gotów bronić swych poglądów uczestnicząc w rozprawie przed sądem.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a, zamieszczony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej jest chyba omyłką autora skargi kasacyjnej, gdyż przepis ten dotyczy wznowienia postępowania administracyjnego, a nie postępowania sądowoadministracyjnego, którego dotyczy to postępowanie. Powyżej wskazany przepis nie mógł być zastosowany ani naruszony przez Sąd pierwszej instancji, nawet gdyby zastosował art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenie podnosi się w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, gdyż instytucja wznowienia postępowania administracyjnego i wznawiania postępowania sadowoadministracyjnego są zupełnie odrębnymi postępowaniami, regulowanymi różnymi przepisami, zamieszczonymi w innych ustawach.
Reasumując powyższe rozważania należ stwierdzić, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie w świetle postanowień art. 174 i 176 w związku z art. 184 p.p.s.a.
Instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, na tle refleksji wynikających z lektury skargi kasacyjnej i innych pism składanych w tej sprawie, nie może być traktowana jako trzecia instancja kontroli orzeczeń sądów administracyjnych, co byłoby sprzeczne z art. 184 Konstytucji RP, art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.