Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r. sygn. II SA/Gl 1137/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę D.A. i M.A. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (dalej: PINB) decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] nakazał D. A., jako użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przy ul. [...] (nr dz. [...]) oraz jako współwłaścicielowi i inwestorowi, dokonać rozbiórki obiektów kontenerowych o funkcji biurowo-socjalnej zlokalizowanych przy ul. [...] na działce o nr geodezyjnym [...].
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w trakcie kontroli obiektów budowlanych należących do firmy [...] zlokalizowanych przy ul. [...]przeprowadzonej w dniu 4 czerwca 2012 r. D. A. oświadczył, że w dacie nabycia przez niego działki przy ul. [...] istniały na niej 4 kontenery, które w 2009 r. zamienił na nowe. Na przedmiotowej działce skarżący prowadzi sprzedaż węgla, kontenery pełnią rolę zaplecza socjalno – biurowego. Skarżący nie występował o pozwolenie na ich budowę ani nie zgłosił zamiaru budowy.
W pisemnym oświadczeniu złożonym przez D.A. w dniu 28 września 2012 r. skarżący wyjaśnił, że w dacie nabycia przedmiotowej działki istniały na niej już 4 kontenery, które powstały w 1994 r. Powyższe obiekty nigdy nie zostały po 1994 r. wymienione na nowe. Skarżący wskazał, że oświadczając podczas kontroli w dniu 4 czerwca 2012 r. że "przedmiotowe kontenery ze względu na ich zły stan zostały wymienione/ zamienione na nowe" miał na myśli wykonanie w 2009 r. prac polegających na konserwacji paneli ściennych i dachowych bez ingerencji w konstrukcję obiektu, celem której było zmniejszenie zużycia elementów obiektu oraz umożliwienie jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem oraz zapewnieniem bezpieczeństwa użytkowania.
W związku z rozbieżnościami w wyjaśnianiach strony, PINB w M. przesłuchał małżonkę D.A. – M. A. oraz pracowników [...]: D. M. oraz T.F.. Ponadto w dniu 27 grudnia 2012 r. przesłuchany został były właściciel działki nr [...] R. M., który oświadczył, że na przedmiotowej nieruchomości, sprzedanej w 2009 r. D. A., istniały 4 kontenery wybudowane ok. 2003/2004 r. Po obejrzeniu zdjęć obecnie istniejących kontenerów oraz wydruków z ortofotomapy z lat 2003 r., 2009 r. oraz 2010 r., świadek stwierdził, że obecnie istniejące kontenery nie odpowiadają tym postawionym przez niego, zostały co najmniej przebudowane (zmniejszono ich wielkość), aczkolwiek, jego zdaniem, są to najprawdopodobniej całkiem inne kontenery albowiem drzwi wejściowe w poprzednio istniejących kontenerach były pośrodku, a nie, jak obecnie, z lewej strony. Pierwotnie postawione kontenery były parterowe i nie było kontenera stojącego na znajdujących się na parterze i tworzącego pierwsze piętro. Kontener stanowiący pierwsze piętro został wybudowany przez D.A. zaraz po sprzedaży ww. działki tj. ok 2009 r.
W dniu 13 marca 2013 r. Naczelnik Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego w M.przekazał PINB mapy oraz ortofotomapy obrazujące ww. działkę w latach 2003, 2009, 2010 i 2013. Wynika z nich, iż w 2003 r. na przedmiotowej działce nie było kontenerów w kształcie i miejscu w jakim są one usytuowane obecnie, natomiast kontenery zobrazowane w 2009 r. i 2010 r. całkowicie się różnią. Wobec powyższego organ I instancji uznał, iż nowo wybudowane - w miejsce istniejących uprzednio - obiekty kontenerowe zostały wzniesione w warunkach samowoli budowlanej. Budowa tych obiektów wymagała uzyskania pozwolenia, o które strona nie występowała.
W tym stanie rzeczy organ wszczął procedurę naprawczą z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). W ramach tej procedury organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji o której mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, celem doprowadzenia obiektów do stanu zgodnego z prawem. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], PINB zobowiązał inwestora do przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1/ zaświadczenia wydanego przez Burmistrza Miasta M. o zgodności budowy wzniesionych 4 obiektów kontenerowych funkcjonalnie powiązanych, znajdujących się w [...], na działce o nr geodezyjnym [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. nieruchomości, a w przypadku jego braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 2/ czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, uwzględniających zgodność ww. obiektu z przepisami prawa budowlanego w tym z wymaganiami podstawowymi (art. 5 ust 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego) dotyczącymi bezpieczeństwa konstrukcji, 3/ zaświadczenia w oparciu o art. 12 ust 7 Prawa budowlanego autora projektu o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień opracowania projektu, 4/ oświadczenia o posiadaniu prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec tego, że inwestor nie podjął żadnych kroków celem zrealizowania nałożonych na niego obowiązków, PINB uznał za zasadne wydanie decyzji o rozbiórce obiektu.
W odwołaniu z dnia 30 maja 2014 r. wnoszący je M. i D. A.(dalej: skarżący) zakwestionowali ustalenia organu I instancji dotyczące robót przeprowadzonych w 2009 r. Wskazali, że wykonano wówczas jedynie konserwację paneli ściennych i dachowych bez ingerencji w konstrukcję obiektu, co potwierdził poprzedni właściciel obiektu oraz co dowodzi wypis z rejestru budynków z dnia 13 marca 2013 r. Odwołujący się zarzucili ponadto organowi I instancji niepoinformowanie ich o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania świadków.
Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej: ŚWINB) decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami PINB co do czasu powstania samowoli budowlanej oraz podzielił stanowisko organu I instancji o zaistnieniu podstaw do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę ze względu na niewykonanie przez stronę obowiązków określonych w postanowieniu z dnia [...] lipca 2013 r. Uchybienia proceduralne, jakie miały miejsce w sprawie, organ odwoławczy uznał za nieistotne.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oddalającego skargę skarżących na ww. decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, podjęte na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, są zgodne z prawem. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie trybu z art. 48 Prawa budowlanego Sąd I instancji uznał za zasadne w świetle zaaprobowanych przez siebie ustaleń wskazujących na to, że przed rokiem 2003 na przedmiotowej działce obiektu kontenerowego, którego dotyczy postępowanie nie było. Kontenery były w okresie od 2009 do 2010 r., ale zmieniano ich gabaryty - zmniejszono ich wielkość, co zdaniem Sądu stanowiło budowę obiektu w rozumieniu art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego, wymagającą uzyskania stosownego pozwolenia.
Sąd uznał że niewykonanie przez skarżącego obowiązków nałożonych na niego w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego zasadnie doprowadziło do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę kontenerów na podstawie art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego.
Sąd za nietrafne uznał podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia 103 ust. 2 Prawa budowlanego. Stwierdził, że samowola budowlana miała miejsce w okresie 2009 - 2010, a więc już pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W związku z tym za zasadne uznał zastosowanie art. 48 ust. 3 w zw. z ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie wskazał, że podziela zarzuty dotyczące naruszenia procedury administracyjnej w zakresie dotyczącym korzystania z zeznań świadków, jednak naruszenia te nie miały wpływu na wynik sprawy. Błędne wskazanie organu w postanowieniu z dnia [...] lipca 2013 r. (Burmistrz Miasta M. zamiast Burmistrz Miasta [...]) również, zdaniem Sądu, nie miało istotnego znaczenia dla sprawy.
Wyrok z dnia 6 maja 2016 r. w całości zaskarżyli M. A. i D. A.. We wniesionej skardze kasacyjnej przeciwko wyrokowi Sądu I instancji skarżący skierowali zarzuty naruszenia:
- 1) przepisów postępowania, w szczególności art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 718), dalej jako: p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 oraz art. 10, art. 79 i art. 81 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji, gdy organy prowadzące postępowanie administracyjne dopuściły się rażących uchybień przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w szczególności art. 79 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia stron o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów ze świadków oraz poprzez uniemożliwienie w ten sposób stronom wzięcie udziału w przeprowadzeniu dowodu ze świadków oraz uznanie za udowodnioną okoliczność faktyczną, pomimo uniemożliwienia stronom wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu,
- 2) przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania), w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że obiekty kontenerowe, których nakazano rozbiórkę powstały przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
W przypadku nieuwzględnienia zarzutów, o których mowa wyżej, zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucili naruszenie:
- 3) przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przez błędną wykładnię i uznanie, że wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r., którego treść nie odpowiadała wymogom określonym w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nie miało istotnego znaczenia dla sprawy,
- 4) przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym, czy nakazanie rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane powinno dotyczyć całego obiektu czy też tylko jego części.
W nawiązaniu do powołanych podstaw kasacyjnych skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej skarżący przedstawili zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 oraz art. 10, art. 79 i art. 81 k.p.a., nakierowany na podważenie przyjętego przez organy i zaaprobowanego przez Sąd I instancji ustalenia odnoszącego się do daty realizacji obiektów kontenerowych o funkcji biurowo-socjalnej zlokalizowanych przy ul. [...] na działce o nr geodezyjnym [...]. Kwestionując stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że do realizacji będących przedmiotem postępowania w sprawie rozbiórki obiektów doszło po 1 stycznia 1995 r., co przełożyło się na wdrożenie procedury z art. 48 Prawa budowlanego jako właściwej procedury legalizacyjnej, skarżący w skardze kasacyjnej wyrazili zapatrywanie, że istotne dla sprawy ustalenia co do daty wybudowania obiektów kontenerowych organ I instancji przyjął na podstawie sprzecznych wyników przesłuchań świadka R. M., poprzedniego właściciela działki o nr geodezyjnym [...], w tym przesłuchania tego świadka przeprowadzonego z uchybieniem zasadom wyrażonym w art. 10 i art. 79 k.p.a. w związku z niezapewnieniem skarżącym możliwości wzięcia udziału w przesłuchaniu, jak również z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania z uwagi na przesłuchanie świadków T.F. i D. M. – pracowników spółki [...] bez udziału skarżących.
Zapatrywania tego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. Uwzględniając całokształt okoliczności ustalonych w tej sprawie przez organy w postępowaniu dowodowym obejmującym różnorodne środki dowodowe, w tym ortofotopmapy z lat 2003, 2009 i 2010, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka R. M. z niewątpliwym naruszeniem art. 79 k.p.a., co przyznał zresztą również organ odwoławczy, nie stanowi naruszenia zasad kształtujących sposób prowadzenia postępowania dowodowego przez organy administracji i przyjmowania ustaleń w zakresie stanu faktycznego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Konsekwencją powyższego jest brak podstaw do uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że zaskarżony wyrok narusza art. 151 p.p.s.a. w związku z uchybieniem art. 138 § 2 oraz art. 10, art. 79 i art. 81 k.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zauważyć bowiem trzeba, że wbrew stanowisku skarżącego, dla ustalenia daty budowy obiektów będących przedmiotem postępowania w sprawie rozbiórki wyjaśnienia świadka R. M. nie miały decydującego znaczenia, bowiem jak trafnie wskazał organ II instancji, załączone do akt sprawy zdjęcia satelitarne, których wartości dowodowej skarżący kasacyjnie nie kwestionuje, stanowiły wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że kontenerów w miejscu i w kształcie obecnie istniejącym na działce przy ul. [...] w roku 2003 nie było. Ustalenia tego skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie podważa. Po wysłuchaniu przez organ powiatowy w dniu 27 grudnia 2012 r., podczas nieobecności skarżących, świadka R. M. skarżący mieli możliwość ustosunkowania się w toku postępowania administracyjnego do wyjaśnień tego świadka, który oświadczył, że istniejący obiekt kontenerowy nie jest obiektem zrealizowanym przez niego w 1994 r., a oświadczenie to wsparł powołując się na konkretne cechy konstrukcyjne odróżniające obiekt kontenerowy aktualnie istniejący od obiektu istniejącego na przedmiotowej działce przed jej sprzedażą w 2009 r. (gabaryty, ilość kondygnacji, usytuowanie drzwi).
Przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, w dniu 5 maja 2014 r., skarżący wnieśli o wydanie kserokopii dokumentów z akt postępowania, co pozwalało przyjąć, że z oświadczeniami R. M. się zapoznali, a w związku z tym mogli złożyć w odniesieniu do nich stosowne wyjaśnienia. Skarżący nie uczynili tego w sposób przekonujący ani przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, ani we wniesionym odwołaniu, ani w toku postępowania odwoławczego. Konsekwentnie podtrzymywane przez skarżących stanowisko o przeprowadzeniu jedynie konserwacji paneli ściennych i dachowych bez ingerencji w konstrukcję obiektu trafnie zostało uznane przez organ odwoławczy za niewiarygodne, jako stojące w sprzeczności z pozostałym pozyskanym materiałem zdjęciowym (ortofotomapy) oraz właściwościami technicznymi obiektu kontenerowego, którego główną konstrukcją nośną jest znormalizowanych rozmiarów rama.
Nie ma ponadto racji skarżący podnosząc, że zeznaniom świadka R. M. przeczy treść dokumentu urzędowego, jakim jest wypis z rejestru budynków sporządzony według stanu na dzień 13.03.2013 r., w którym wskazano rok 1994 jako rok zakończenia budowy. Dokument ten jest spójny z zeznaniami świadka R. M. na okoliczność budowy zrealizowanego przez niego w 1994 r. obiektu kontenerowego, co zostało zgłoszone do ewidencji przez poprzedniego właściciela działki. Należy zauważyć, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz. U. z 2017 poz. 2101/). W orzecznictwie zauważa się, że powołany przepis wymienia enumeratywnie zakres przypadków, w których dane ewidencyjne zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące przy przyjmowaniu stanów faktycznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2015 r., II OSK 214/14).
Podkreślić ponadto należy, że zgodnie z art. 24 ust. 2b powołanej ostatnio ustawy, aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje m. in. w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie – przykładowo - ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów notarialnych czy zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Obowiązkiem aktualizacji informacji zawartych w ewidencji nie jest objęta realizacja samowoli budowlanej. Ewidencja nie może, z oczywistych powodów, stanowić źródła wiedzy co do obiektów w niej nieujawnionych, m.in. na skutek realizacji samowoli budowlanej.
Należy mieć zatem na uwadze, że w przypadku sporu dotyczącego budowy w warunkach samowoli budowlanej nowego obiektu budowlanego w miejsce obiektu dotychczas istniejącego i ujętego w ewidencji, zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków mogą okazać się niewystarczające dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego sprawy, a wobec tego przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, służące realizacji zasady prawdy obiektywnej. Informacja wynikająca z tego rejestru w zakresie daty budowy obiektu może być zatem obalona wszelkimi dostępnymi źródłami dowodowymi, bowiem w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego ma ona jedynie charakter informacyjny (art. 2 pkt 8 oraz art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że skarżący kasacyjnie nie zdołali wykazać, że wskazana w ewidencji gruntów i budynków data zakończenia budowy dotyczy obiektu będącego przedmiotem postępowania w sprawie rozbiórki, a nie, jak przyjęto w zaskarżonym wyroku w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, obiektu, który istniał na działce o nr geodezyjnym [...] przed realizacją samowoli budowlanej.
W skardze kasacyjnej skarżący nie wskazali ponadto, w jaki sposób brak ich obecności podczas przesłuchania świadków T.F. i D.M. wpłynął na wynik sprawy. Wpływu takiego Naczelny Sąd Administracyjny, rozważając zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 79 i art. 81 k.p.a., nie dostrzegł zważywszy, że wyjaśnienia tych świadków nic istotnego do sprawy nie wniosły – D.M., która pracę w firmie [...] rozpoczęła po dacie przeprowadzenia deklarowanego remontu, tj. po roku 2009, oświadczyła, że o remoncie jedynie słyszała, zaś oświadczenia świadka T. F., który podał, że na terenie działki przy ul. [...] bywał okazjonalnie począwszy do 2007 r. i nie zauważył zmian w gabarytach kontenerów oraz że kontenery te nigdy nie były rozbierane, nie stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami skarżących. W tych warunkach stwierdzić należy, że prawidłowość akceptacji przez Sąd I instancji stanowiska organów, iż do wybudowania spornego obiektu w miejsce wcześniej istniejącego obiektu kontenerowego doszło po dniu 1 stycznia 1995 r.– w świetle w pełni obiektywnego materiału dowodowego z postaci ortofotomap żadnych wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi.
Aprobata stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dotycząca prawidłowego ustalenia przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy każe za niezasadny uznać zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie. Przyjęcie przez Sąd I instancji, że samowola budowlana skarżących miała miejsce w okresie 2009 - 2010 r., a więc po 1 stycznia 1995 r. powoduje, że do zrealizowanych robót budowlanych niewątpliwie zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. Wbrew stanowisku skarżących nie można zatem uznać, że postępowanie legalizacyjne powinno być prowadzone, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej nie stanowi zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Niezasadne jest upatrywanie przez skarżących naruszenia ww. przepisów w sposób mający wpływ na wynik sprawy w związku błędnym oznaczeniem w treści wydanego na podstawie tychże przepisów postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 30 lipca 2013 r., organu, od którego skarżący zobowiązani zostali uzyskać zaświadczenie o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. Burmistrza Miasta M. zamiast Burmistrza Miasta [...]. Obowiązek przedłożenia tego rodzaju zaświadczenia stanowił jeden z czterech obowiązków nałożonych na skarżących na mocy postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. i nawet jeśli jego wypełnienie mogło wiązać się z potencjalnymi trudnościami w tym zakresie wynikającymi z błędnego oznaczenia organu właściwego do wydania tego zaświadczenia, to nie wpływało w żaden sposób na możliwość niezależnego, równoległego wykonania pozostałych obowiązków wynikających z tego postanowienia, których skarżący również nie wykonali, czego konsekwencją musiało być wydanie decyzji w sprawie rozbiórki (art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy – Prawo budowlane).
Z akt sprawy nie wynika ponadto, by niewykonanie obowiązku przedłożenia wymaganego zaświadczenia o zgodności budowy obiektów kontenerowych z planem miejscowym wynikało z nieskuteczności stosownego wniosku skarżących o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, złożonego przez nich - w związku z treścią obowiązku nałożonego przez organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. - do Burmistrza Miasta M.. Wniesienie takiego podania do Burmistrza Miasta M. nie stanowiłoby zresztą realnej przeszkody do uzyskania tego zaświadczenia od organu właściwego, jeśli się zważy, że obowiązkiem organu administracji publicznej do którego wniesiono podanie, a który jest niewłaściwy w sprawie, jest niezwłoczne przekazanie tego podania do organu właściwego oraz zawiadomienie o tym wnoszącego podanie (art. 65 § 1 k.p.a.). W tych warunkach stanowisko Sądu I instancji o braku istotnego znaczenia zgłoszonej przez stronę wadliwości postanowienia z dnia 30 lipca 2013 r. na wynik sprawy Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela.
Niezasadny okazał się również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z niezbadaniem, czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego w części oraz "przesądzeniem z góry o konieczności rozbiórki wszystkich 4 obiektów kontenerowych funkcjonalnie powiązanych o funkcji biurowo – socjalnej". Nakaz rozbiórki może być orzeczony do części budynku na podstawie art. 48 Prawa budowlanego tylko wówczas, gdy samowolnie wybudowaną część da się wydzielić z całego obiektu bez uszczerbku dla pozostałej jego części (por. wyroki NSA z 30 listopada 2017 r., II OSK 579/16; z 14 października 2015 r., II OSK 348/14). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że nakaz rozbiórki dotyczy obiektu w całości zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej i zbudowanego z kontenerów powiązanych ze sobą funkcjonalnie, czego skarżący kasacyjnie nie negują.
Wobec zaś tego, że żadne z ustaleń przyjętych za podstawę wyrokowania przez Sąd I instancji nie wskazuje, że jakakolwiek część obiektu kontenerowego będącego przedmiotem kontrolowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postępowania rozbiórkowego jest na tyle samodzielna, że może być rozebrana bez konieczności ingerencji w część pozostałą, zarzut niewłaściwego zastosowania art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez nakazanie rozbiórki tego obiektu w całości jest zarzutem chybionym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.