Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2015 r., VII SA/Wa 928/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę W. N., A. K. oraz M. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z dnia [...] marca 2014 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ujawnionego przez sąd stanu faktycznego sprawy Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] października 2013 r. ([...]), na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, K.p.a.), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., uPb), po przeprowadzeniu postępowania na wniosek W. N., M. N. i A. K. – stwierdził nieważność decyzji Starosty Gliwickiego z dnia [...] czerwca 2003 r. ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] w Gliwicach (Inwestor) pozwolenia na budowę przepompowni ścieków PP i rurociągów tłocznych z Pyskowic do Łabęd, likwidację oczyszczalni ścieków "Pyskowice" oraz budowę zaplecza oddziału sieci [...] (przeniesionej na Gminę Pyskowice decyzją z [...] czerwca 2005 r.) w części dotyczącej działki nr [...] (obecnie [...]) przy ul. [...] w Gliwicach, a w pozostałym zakresie umorzył postępowanie.
W powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że wnioskodawcy zarzucili, iż w części działki nr [...] decyzja rażąco narusza art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb, poprzez przyjęcie, że inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pomimo iż współwłaściciele działki M. N. i A. K. nie wyrazili zgody na dysponowanie tą nieruchomością na cele budowlane, natomiast W. N. przed udzieleniem zgody projektant wprowadził w błąd co do zakresu i rodzaju robót oraz ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości.
Wojewoda Śląski podał, że inwestor na dowód dysponowania działką nr [...] na cele budowlane załączył zgodę W. N. z lutego 2003 r. na czasowe wykorzystanie działki w celu wykonania wykopów i montażu rurociągów tłocznych 2 x ø 280 PE z oświadczeniem "że żona nie żyje i jestem jedynym spadkobiercą". Starosta Gliwicki nie zweryfikował oświadczenia, w wyniku czego nie uwzględnił faktu, że w dacie wydania decyzji na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia [...] września 1993 r., [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po M.N. właścicielami ww. nieruchomości byli mąż: W.N. i dzieci: M. N. i A. K. W dokumentacji brak jest zgód M. N. i A. K. wykorzystanie nieruchomości, której są współwłaścicielami.
Organ uznał zatem, że inwestor nie wykazał prawa do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane. W konsekwencji Wojewoda uznał, że badana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 uPb, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w części działki nr [...] (obecnie nr [...]) oraz stwierdził, że wprowadzenie właściciela w błąd przy uzyskaniu zgody jest sprawą cywilną, zatem nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Odwołania od powyższej decyzji wnieśli Gmina Pyskowice i [...] oraz W. N., M. N. i A. K., którzy odwołali się od ww. decyzji w części dotyczącej umorzenia postępowania.
Wskazano dalej w kontrolowanym obecnie wyroku, że GINB powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. - uchylił w całości decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2013 r. i odmówił stwierdzenia jej nieważności w części działki nr ew. [...] (aktualnie nr [...]), w pozostałej części umorzył postępowanie organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że nie było podstaw do umorzenia postępowania w zakresie nie dotyczącym działki nr [...], bowiem decyzja dotyczy inwestycji liniowej, a więc zakres postępowania zainicjowanego przez W. N., M. N. i A. K. ograniczał się wyłącznie do interesu prawnego wnioskodawców. Zasadnie zatem wszczęto postępowanie odnośnie działki nr [...], co oznacza, że w pozostałej części postępowanie nie zostało wszczęte, a więc nie było bezprzedmiotowe, dlatego w tej części decyzję Wojewody należało uchylić i umorzyć postępowanie organu I instancji.
Następnie organ przytoczył treść art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 uPb stwierdzając, że inwestor nie wykazał prawa do dysponowania działką nr ew. [...]. W. N. zarówno w dacie złożenia oświadczenia (luty 2003 r.), jak i w dacie udzielenia pozwolenia na budowę był większościowym współwłaścicielem, bo w udziale 2/3, ww. działki, co wynika z KW Nr [...] jak i ww. postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach. Zdaniem organu odwoławczego instalowanie urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych na nieruchomości stanowiącej współwłasność, należy bowiem zaliczyć do czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, do których wymagana jest zgoda większości współwłaścicieli (art. 201 K.c.). Skoro zgodę na czynność nie przekraczającą zakresu zwykłego zarządu wyraził jej większościowy współwłaściciel – W. N., to nie doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb.
W skardze na powyższą decyzję W. N., M. N. i A. K., domagali się stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie jej uchylenia, zarzucając naruszenie: przepisów postępowania - art. 6, art. 7 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; art. 157 § 2 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; art. 9 i 10 K.p.a.; art. 76 i art. 77 § 1 K.p.a.; oraz przepisów prawa materialnego - art. 3 pkt 11, art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb w zw. z art. 199 K.c. i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
Skarżący podkreślili, że w dacie wydawania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mimo to organ odwoławczy uznał, że skoro W. N. posiada większościowy udział we współwłasności ww. działki, to nie jest już potrzebna ani jego wyraźna zgoda na budowę, ani tym bardziej zgoda pozostałych współwłaścicieli (ocenianych jako mniejszościowych). W konsekwencji, pomimo zabudowania cudzej nieruchomości, bez zgody właścicieli - w ocenie organu nie doszło do rażącego naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawioną argumentację. Tak samo [...] w Gliwicach wniosło o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W motywach wyroku oddalającego skargę WSA w Warszawie stwierdził, że nie można było przyjąć - jak tego domagali się skarżący - że wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. Starosta Gliwicki naruszył art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb w stopniu rażącym. W podanych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy nie można bowiem przyjąć - zdaniem tegoż sądu - że została spełniona przesłanka warunkująca zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. że rodzaj stwierdzonego naruszenia powoduje, iż badana decyzja nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa.
Sąd pierwszej instancji zauważył, że w niniejszej sprawie roboty budowlane nie dotyczyły przyłącza wodociągowo-kanalizacyjnego, służącego wszystkim współwłaścicielom nieruchomości, ale polegały na przeprowadzeniu pod ziemią rurociągów tłocznych sieci kanalizacyjnej, które niewątpliwie ograniczyły możliwość zabudowy tej części nieruchomości, a zatem należało je zakwalifikować jako czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością wspólną, wymagającą zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, a nie wyłącznie współwłaściciela większościowego, jak przyjął organ odwoławczy. Błędne rozważania organu w tym zakresie wprawdzie naruszają art. 107 § 3 K.p.a., niemniej okoliczność ta, w ocenie sądu wojewódzkiego, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.
Skargą kasacyjną – reprezentowani przez pełnomocnika – A. K. i M. N. zaskarżyli w całości ww. wyrok, zarzucając mu:
- I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
- - art. 3 pkt 11 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji Starosty Gliwickiego z dnia [...] czerwca 2003 r., art. 64 Konstytucji RP, art. 140 K.c., art. 199 i 201 K.c., a to dowolne uznanie, że oświadczenie W. N. z lutego 2003 r. o wyrażeniu zgody na wykorzystanie działki wnioskodawców w celu wykonania wykopów i montażu projektowanych rurociągów tłocznych stanowi wystarczający dokument do wydania pozwolenia na budowę (w stanie prawnym sprzed 1 lipca 2003 r.), pomimo równoczesnego przyjęcia przez sąd, że wykonanie robót budowlanych na działce Wnioskodawców - wymagało zgody wszystkich współwłaścicieli, bowiem stanowiło czynność przekraczającą zwykły zarząd;
- II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., aktualnie Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 6, art. 7, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji GINB z [...] marca 2014 r., bądź nie uchylenie tej decyzji pomimo tego, że zaistniały prawem przewidziane przesłanki do takiego rozstrzygnięcia sądu.
Skarżący kasacyjnie wnoszą do Naczelnego Sądu Administracyjnego o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie;
zasądzenie na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Jednocześnie pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że skarżący W. N. zmarł 9 marca 2015 r. Doręczenie wyroku sądu I instancji z uzasadnieniem nastąpiło w dniu 22 maja 2015 r. Prosi również Sąd o rozważenie celowości i zasadności połączenia niniejszej sprawy ze sprawą Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 2117/14, a to w związku ze skargą kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 156/14, gdyż sprawy te pozostawać mają ze sobą w "ścisłym związku przedmiotowym i podmiotowym".
Zdaniem strony skarżącej nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań, a zwłaszcza decyzja, co do której sąd zakwestionował jej błędne uzasadnienie, nie zaakceptował poglądów prawnych organu II instancji (które zdecydowały o uchyleniu decyzji Wojewody Śląskiego, stwierdzającej nieważność decyzji budowlanej z dnia [...] czerwca 2003 r.), a jednocześnie decyzji takiej sąd z obrotu prawnego nie wyeliminował.
W odpowiedzi [...] w Gliwicach na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości, podzielając w całej rozciągłości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w reakcji na skargę z dnia 22 stycznia 2015 r.
W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2017 r. (data wpływu do biura podawczego Sądu) skarżący kasacyjnie wnoszą i wywodzą jak w skardze kasacyjnej. Skarżący niezmiennie eksponują, że w sprawie tej poszukują w Naczelnym Sądzie Administracyjnym ochrony naruszonego w sposób oczywisty ich prawa własności; prawa naruszonego działaniem organu administracji publicznej, sanowanym zaskarżonym wyrokiem WSA w Warszawie. Jednocześnie poinformowali, że wyrokiem z dnia 12 maja 2017 r. II OSK 2117/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, w piśmie pełnomocnika oczywiście błędnie wskazano, że przedmiotem tej skargi kasacyjnej było postanowienie GINB z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Gliwickiego o przeniesieniu pozwolenia na budowę. Wskazano ponadto, że wskutek budowy nie można korzystać z pasa nieruchomości o szerokości 10 m i długości ok. 120 m, a [...] nie podjęło starań w celu zawarcia umowy na korzystanie z nieruchomości.
Podczas rozprawy pełnomocnik [...] w Gliwicach wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podnosząc iż sprawa ewentualnych roszczeń w związku z zajęciem nieruchomości może być przedmiotem uwagi sądów powszechnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
Wniosek skarżących kasacyjnie o łączne rozpoznanie przedmiotowej sprawy z inną sprawą z odrębnej skargi kasacyjnej stał się bezprzedmiotowy, jak wynika poniekąd z treści pisma pełnomocnika skarżących kasacyjnie, a także z danych w dyspozycji Sądu, wyrokiem z dnia 12 maja 2017 r., II OSK 2117/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. N. i A. K. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2014 r. oddalającego skargę W. N., M. N. i A. K. na postanowienie GINB z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Gliwickiego o przeniesieniu pozwolenia na budowę.
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, zwykle w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. W przedmiotowej sprawie istota sprawy sprowadza się jednak do prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego – przepisów uPb, z tych względów wpierw należało rozpoznać tego rodzaju zarzuty skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a wyrok sądu wojewódzkiego jest prawidłowy.
Kontroli sądu pierwszej instancji podlegała decyzja GINB uchylająca decyzję Wojewody Śląskiego o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty Gliwickiego z dnia [...] czerwca 2003 r. – pozwolenia na budowę przepompowni ścieków i rurociągów tłocznych, likwidacji oczyszczalni ścieków "Pyskowice", budowę zaplecza oddziału sieci [...] w Gliwicach, w części dotyczącej działki nr [...] oraz umarzająca postępowanie w pozostałym zakresie. GINB w następstwie wniesionych odwołań uchylił decyzję Wojewody Śląskiego oraz odmówił stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji o pozwoleniu na budowę w części dotyczące działki nr [...] w Gliwicach, w pozostałym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji. WSA w Warszawie mimo, że nie podzielił argumentacji organu odwoławczego w części, skargę oddalił. Stanowisko zajęte w wyroku VII SA/Wa 928/14 uznać należy za trafne w konsekwencji sprawowania przez sądy administracyjne wymiaru sprawiedliwości.
Stan faktyczny i prawny, w którym zapadła źródłowa decyzja Starosty Gliwickiego o udzieleniu [...] w Gliwicach pozwolenia na budowę nie jest przedmiotem sporu. Inwestor w dacie wydania tej decyzji (czerwiec 2003 r.) zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb, chcąc uzyskać pozwolenie na budowę, winien m. in. "wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Prawodawca pod tym pojęciem rozumie "tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych". Niesporne jest, że Inwestor przedłożył, przy wniosku o uzyskanie pozwolenia na budowę, gdy idzie o dowód dysponowania działką nr [...] w Gliwicach oświadczenie W. N. z lutego 2003 r., wyrażające zgodę na wykorzystanie jej na cele inwestycyjne, z którego treści ponadto wynikało, że miał on być, po śmierci żony, wyłącznym spadkobiercą.
Jak wynika z pisma pełnomocnika [...] sp. z o.o. w Gliwicach skierowanego do sądu I instancji, niesporne ma być i to, że z tytułu udostępnienia działki nr [...] na cele inwestycyjne W. N. wypłacono kwotę [...] zł, ponadto z inwentaryzacji powykonawczej inwestycji wynika, że rury na działce nr [...] zlokalizowano bezpośrednio przy granicy z ulicą O., wzdłuż już istniejącej sieci gazowej, w rejonie gdzie istnieją inne urządzenia infrastrukturalne podziemne (woda, gaz).
Nie jest sporne, że oświadczenie W. N. z lutego 2003 r. nie odpowiadało stanowi prawnemu, albowiem M. N. i A. K. byli także spadkobiercami, a działka nr [...] stanowiła przedmiot współwłasności. W tych okolicznościach zasadnie sąd pierwszej instancji wyłuszczył, iż nie w każdym przypadku instalowanie urządzeń kanalizacyjnych czy wodociągowych na nieruchomości stanowiącej współwłasność, można zaliczyć do czynności tzw. zwykłego zarządu, do których wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli (art. 201 K.c.). Trafnie także wskazano, że przy braku zdefiniowania takiego pojęcia w przepisach K.c. rozstrzygnięcie o charakterze takiej czynności wymaga uwzględnienia okoliczności ad casum. Przy oznaczonej skali przedsięwzięcia, trafnie sąd pierwszej instancji zakwalifikował przypadek rozstrzygany decyzję źródłową, jako sprawę przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością. Nie można przeto sądowi wojewódzkiemu skutecznie postawić zarzutu błędnej wykładni przepisów art. 199 i 201 K.c.
Co się tyczy błędnej wykładni art. 3 pkt 11 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji – pozwolenia na budowę przez Starostę Gliwickiego w zw. z art. 140 K.c., zgodnie z którym "W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą", to Sąd nie podziela tego zarzutu. Trafnie sąd wojewódzki eksponował w motywach swego wyroku, że przedmiotem jego kontroli podlegała decyzja wydana w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – pozwolenia na budowę z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Konieczność respektowania zasady ogólnej względnej trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 § 1 K.p.a.), ale przede wszystkim dokonanie egzegezy pojęcia "rażące naruszenie prawa" na gruncie oznaczonego stanu faktycznego sprawy, skłoniły sąd wojewódzki do stwierdzenia, że Starosta Gliwicki wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, opierającą się m. in. na oświadczeniu W. N. – wówczas deklarującego, iż jest wyłącznym dysponentem tej nieruchomości, a w istocie jak później się to okazało, będącego wyłącznie współwłaścicielem tej działki w udziale 2/3, nie naruszył prawa – przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 uPb w stopniu rażącym.
Zagadnienie to stanowiło istotę sprawy administracyjnej. Stanowisko to podziela także Sąd w tym składzie. Uzupełniając argumentację sądu pierwszej instancji o braku rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przyjdzie zwrócić uwagę, że wyjście na jaw informacji o współwłasności działki nr [...], nie znanej organowi w dacie udzielania pozwolenia na budowę, stanowić mogłoby przesłankę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję). Ponieważ jednak instytucje stwierdzenia nieważności decyzji i wznowienia postępowania mają charakter konkurencyjnych trybów wzruszania decyzji, to ziszczenie się przesłanki dającej np. podstawę do wznowienia postępowania, nie może a priori skutkować wyczerpaniem przesłanki dającej podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.
Przywoływanie w skardze kasacyjnej na wsparcie swej argumentacji motywów zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., II OSK 1882/11 o tyle jest chybione, że niezależnie od faktu, iż wyrok ten zapadł w odrębnej sprawie, to jeszcze sąd wówczas orzekający wypowiadał się na kanwie przepisów uPb o innej treści, niż to miało miejsce w sprawie niniejszej.
Co się tyczy zarzutu naruszenia przepisu art. 64 Konstytucji RP, to zarzut ten został sformułowany wadliwie formalnie, w sposób uniemożliwiający jego rozpoznanie. W judykaturze zasadnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że art. 64 Konstytucji RP zawiera trzy ustępy, mając rozbudowaną strukturę wewnętrzną. Naczelny Sąd Administracyjny, jak to uprzednio wskazano, jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, przeto wymagane jest od fachowego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną precyzyjnie wskazane tych przepisów, którym miałby uchybić sąd pierwszej instancji. Zatem ten zarzut skargi kasacyjnej, wobec związania zarzutami przez Naczelny Sąd Administracyjny nie poddaje się kontroli.
W konsekwencji poprzednich uwag nieskuteczny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 Ppsa w zw. z art. 6, art. 7, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, bądź nie uchylenie tej decyzji pomimo tego, że miały istnieć prawem przewidziane przesłanki do takiego rozstrzygnięcia sądu. Nie zawsze wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji skutkować musi uwzględnieniem skargi, skoro sąd dochodzi do wniosku, że naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa a contrario). WSA w Warszawie trafnie wskazał, że nie podzielając w części stanowiska organu odwoławczego odnośnie sposobu rozumienia pojęcia materialnoprawnego – "wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", uznać należało, że odmowa stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji w części dotyczącej działki nr [...], była uzasadniona.
Skoro podstawy skargi kasacyjnej były nieusprawiedliwione, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.