Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. K. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie odmowy wymeldowania z lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ani w dniu wniesienia skargi, ani w dacie orzekania Wójt Gminy B. nie prowadził postępowania w przedmiocie wymeldowania K. K. z lokalu należącego do skarżącego. Wniosek skarżącego o wymeldowania złożony w dniu 11 lutego 2013 r. został rozpatrzony i w sprawie organ wydał prawomocną decyzję o odmowie wymeldowania K. K., a zatem zakończył prowadzone postępowanie. Do Wójta nie wpłynął ponowny wniosek w sprawie wymeldowania K. K.. Skoro zatem organ nie prowadzi postępowania w sprawie wymeldowania to skarga na bezczynność tego organu jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), daje P.p.s.a.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 12 lipca 2016 r., zarzucając naruszenie art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 P.p.s.a. oraz art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, a także art. 7, 8, 12, 11, 77 § 1 i 80 K.p.a. Skarżący podniósł, że K. K. nie mieszka w lokalu należącym do skarżącego od czerwca 2010 r. Opuszczenie lokalu ma charakter trwały i jest dobrowolne. Wobec opuszczenia lokalu uzasadnione jest wydanie decyzji o wymeldowaniu. Skarżący wielokrotnie informowała organ o fakcie niezamieszkiwania przez K. K. w lokalu skarżącego, jednakże Wójt odmawiał jej wymeldowania, uznając że opuszczenie lokalu przez osobę objętą wnioskiem nie było dobrowolne.
Sąd nie przeprowadził prawidłowej kontroli działalności organu administracji publicznej, który dotychczas nie wymeldował K. K. z lokalu skarżącego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest lakoniczne i ogólnikowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd może odnieść się do tych zarzutów, które przytoczone są w podstawach kasacyjnych jako zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawnych. W okolicznościach tej sprawy przytoczone podstawy kasacyjne sprowadzają się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli działalności organu administracji i nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności i art. 7, 8, 12, 11, 77 § 1 i 80 K.p.a. Zarzut ten jest chybiony.
Przede wszystkim skarżący pomija całkowicie powody odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji i w ogóle się do nich nie odnosi. Skarżący w szczególności nie kwestionuje tego, że ani w dniu wniesienia skargi, ani w dacie orzekania Wójt Gminy B. nie prowadził postępowania w przedmiocie wymeldowania K. K., ani tego, że wniosek skarżącego o wymeldowanie złożony w dniu 11 lutego 2013 r. został rozpatrzony i w sprawie organ wydał decyzję o odmowie wymeldowania K. K., a zatem zakończył prowadzone postępowanie. Skarga na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 994/14. Okoliczności te zostały całkowicie przez skarżącego pominięte. Podnoszone zaś w podstawach kasacyjnych zarzuty w istocie odnoszą się do kwestii prawidłowości decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] maja 2014 r. o odmowie wymeldowania K. K. z lokalu przy ul. M. [...] w B. Tymczasem w toku rozpoznawania skargi na bezczynność nie mogą być rozstrzygane zarzuty dotyczące prawidłowości wydanych w sprawie decyzji administracyjnych.
Skarga ta bowiem nie jest środkiem służącym do weryfikacji decyzji administracyjnych ani orzeczeń wydanych przez sąd w innych sprawach. Z tych względów Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć wskazanego w podstawach kasacyjnych przepisu art. 145 § 1 w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a., albowiem przepis ten nie ma zastosowania w sprawach skarg na bezczynność. W konsekwencji nie można mówić także o naruszeniu powiązanych z tym przepisem: art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności oraz art. 7, 8, 12, 11, 77 § 1 i 80 K.p.a., albowiem w toku rozpoznania skargi na bezczynności nie dokonuje się merytorycznej oceny prawidłowości rozstrzygnięć spraw administracyjnych, w szczególności prawidłowości decyzji o odmowie wymeldowania.
Niezasadny jest także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie orzeczenia Sądu pierwszej instancji zawierało zwięzłe przedstawienie stanu sprawy zgodnie ze stanem faktycznym, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.) oraz jej wyjaśnienie. Skarżący nie zarzucił naruszenia przepisu wskazanego przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa odrzucenia skargi, ani też nie odniósł się do przyczyn odrzucenia skargi, a konsekwentnie wskazywał jedynie na wadliwość odmowy wymeldowania K. K. z lokalu przy ul. M. [...] w B. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.