Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę T. R. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 26 stycznia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Polickiego z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. R. pozwolenia na budowę sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] położonych w [...] obręb [...] gmina K. Odrzucając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, podkreślił, że jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony do tego podmiot. Odwołując się do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały skierowane do K. R., a uczestnikami postępowania byli współwłaściciele ww. działek.
Natomiast skarżący nie jest ani właścicielem, ani współwłaścicielem żadnej z nich. Uprawnieniem do wniesienia skargi dysponują zatem skarżący kasacyjnie K. R. oraz uczestnicy postępowania, których dotyczy zaskarżona decyzja. T. R. działał jako pełnomocnik K. R. - upoważniony do reprezentowania wymienionego przed Starostwem Powiatowym, ale po jego stronie nie występuje interes prawny w złożeniu skargi na decyzję, która dotyczy innych osób. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, w oparciu o akta sprawy i art. 50 § 1 P.p.s.a., by uprawnienie do wniesienia skargi służyło osobiście T. R. Na marginesie Sąd dodał, że skarżący nie posiadał pełnomocnictwa do działania w imieniu K. R. w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę Zachodniopomorskiego, jak również przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, a błędne doręczenie mu decyzji organu odwoławczego nie czyni z niego strony tego postępowania.
Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie, a o zwrocie wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył K. R., wnosząc o jego uchylenie w całości, ewentualnie o "uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie skargi" oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa pełnomocnika według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:
- 1. art. 50 § 1 P.p.s.a. i art. 34 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - poprzez błędne uznanie, iż stroną postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym był T. R. działający w mieniu własnym jako strona postępowania, podczas gdy w rzeczywistości stroną postępowania był K. R. reprezentowany w niniejszej sprawie przez pełnomocnika w osobie syna T. R. W konsekwencji powyższego błędnego ustalenia, Sąd dokonał błędnej interpretacji i zastosowania przywołanych w skardze przepisów i błędnie stwierdził, że T. R. nie przysługiwało uprawnienie do wniesienia skargi, z uwagi na brak podstawy prawnej,
- 2. art. 37 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 44 P.p.s.a. oraz art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie w celu umożliwienia uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Wojewody poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt sprawy.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła A. P., wnioskując o jej oddalenie i zasądzanie od "skarżącego na rzecz uczestniczki" kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych związanych z reprezentowaniem jej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności ocenie należało poddać, czy skarżący kasacyjnie sam miał uprawnienie do wniesienia przedmiotowego środka zaskarżenia. W okolicznościach niniejszej sprawy doszło bowiem do sytuacji, w której stanowisko o braku interesu prawnego do kwestionowania ostatecznej decyzji administracyjnej jest kwestionowane przez innego uczestnika postępowania, który co istotne składał skargę wraz T. R., a która została uprzednio odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2015 r. Postanowieniem tym odrzucono skargę B. R., K. R. i G. R., którzy wraz z T. R. wnieśli jedną skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2015 r. Zwrócić jednak należy również uwagę na specyficzną pozycję procesową K. R., wynikającą z faktu, że to on był inwestorem przedmiotowej inwestycji.
Uznając zatem za skutecznie wniesioną skargę kasacyjną K. R. i oceniając ją w granicach art. 183 § 1 P.p.s.a., nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności, o których mowa w § 2 tego przepisu, za chybione należało uznać stanowisko, że T. R. nie był skarżącym, ale pełnomocnikiem skarżącego inwestora. Skoro bowiem skarżący B. i K. R., G. R., T. R. wymienieni w nagłówku skargi wskazali w jej treści – już na wstępie – że "działają w imieniu własnym", a następnie wszyscy czterej ją podpisali, to nie może budzić wątpliwości, że zamiarem T. R. nie było występowanie w cudzym imieniu i interesie – jako pełnomocnika. Nie zmienia tego fakt, że na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego występował on jako pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, a okoliczność dalszego umocowania została zgłoszona dopiero wraz z niniejszą skargą kasacyjną. Nie było zatem żadnych podstaw, aby wymagać od Sądu pierwszej instancji, by ten wzywał T. R. jako pełnomocnika do uzupełniania skargi, poprzez nadesłanie dokumentu pełnomocnictwa, a co czyniło bezzasadnym zarzut naruszenia art. 37 § 1 w związku z art. 44 i art. 49 § 1 P.p.s.a.
Niezależnie od powyższego stwierdzić również trzeba, że nawet gdyby przyjąć tak jak wywodzi to skarżący kasacyjnie, że T. R. nie jest skarżącym ale pełnomocnikiem K. R. to niniejsze postępowanie sądowe winno zakończyć się z momentem prawomocnego odrzucenia skargi tego ostatniego. Przyjmując zatem, że "inna przyczyna", o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. to również oczywisty, nie wymagający badania brak po stronie wnoszącej skargę interesu prawnego, a tego nie zakwestionowano w niniejszej kasacji, skoro nie wskazano na żadną okoliczność, która mogłaby być źródłem interesu prawnego skarżącego, to należało zaakceptować prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
Mają powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.