Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2344/21

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 13 kwietnia 2021 r., IV SA/Wa 1823/20, oddalił skargę X Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 maja 2020 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z 24 marca 2016 r. Zarząd Dzielnicy Mokotów [...] Warszawy odmówił X Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie urządzenia reklamowego dwutablicowego o wymiarach ekspozycji 12,2 m x 10,2 m na części działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] na terenie Dzielnicy Mokotów w ramach legalizacji inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej. W ocenie organu inwestycja nie spełnia wymogów określonych w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja znajduje się na zabytkowym terenie [...], objętym ochroną konserwatorską, wpisanym do rejestru zabytków pod poz. [...]. Na obszarze analizowanym znajduje się również fragment terenów zabytkowego otoczenia willi przy ul. [...] oraz zieleni publicznej – obszaru chronionego wpisanego do ewidencji zabytków. Obszar analizowany obejmuje także część wielostanowiskowego parkingu gruntowego oraz zabudowę usługowo-handlową przy ul. [...].

Obiekt znajduje się na zabytkowym terenie klasztoru obok ogrodzenia wpisanego także do rejestru zabytków i przesłania obiekty zabytkowe, które winny być eksponowane w krajobrazie miasta. Zdaniem organu, nośnik reklamowy wprowadza chaos i dysharmonię w sąsiedztwie.

Decyzją z 22 września 2016 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy ww. decyzję.

Prawomocnym wyrokiem z 23 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3094/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Kolegium z 22 września 2016 r. Nr [...] Sąd wskazał, iż kwestionowaną decyzję wydano z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 25 lutego 2019 r. Nr [...] uchyliło ww. decyzję z 24 marca 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz ustalenia granic obszaru analizowanego zgodnie z wytycznymi Sądu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Zarząd Dzielnicy Mokotów [...] Warszawy decyzją z 14 sierpnia 2019 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji budowlanej. W uzasadnieniu wskazano na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, decyzją z 11 lutego 2020 r. Nr [...] [...], uchyliło ww. decyzję z 14 sierpnia 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Dzielnicy Mokotów [...] Warszawy. W uzasadnieniu podkreślono, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji uniemożliwia, w świetle art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie dla tego terenu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W takim wypadku postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego staje się bezprzedmiotowe i powinno ulec umorzeniu. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma zatem ustalenie, czy w obrocie prawnym funkcjonuje plan miejscowy dla ww. terenu inwestycji. Uchwałą Nr XV/349/2019Nr [...] z 4 lipca 2019 r. Rada [...] Warszawy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego, który dla przedmiotowego terenu inwestycji przewiduje przeznaczenie [...], a więc przeznaczenie terenu: a) podstawowe: usługi kultu religijnego, obiekty kościelne oraz przeznaczone dla funkcji im towarzyszących, b) dopuszczalne: usługi kultury i oświaty.

Z § 62 uchwały Nr XV/349/2019Nr [...] wynika, że Uchwała wchodzi w życie po upływie 40 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego. Przedmiotowa uchwała ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 19 lipca 2019 poz. 9006. Zatem 40 dniowy termin, w którym przedmiotowa uchwała weszła w życie upłynął 28 sierpnia 2019 r. Tym samym, w dniu wydania decyzji Zarządu Dzielnicy Mokotów [...] Warszawy z 14 sierpnia 2019 r. w obrocie prawnym nie funkcjonowała uchwała przyjmująca plan miejscowy dla terenu inwestycji, co uzasadniałoby w tej dacie umorzenie postępowania. W aktach sprawy brak jest informacji, czy przedmiotowa uchwała została uchylona w trybie nadzoru przez Wojewodę Mazowieckiego, czy też weszła do obrotu prawnego. Wskazano, że organ I instancji winien wyjaśnić, czy uchwała Nr XV/349/2019Nr [...] obowiązuje w obrocie prawnym, tj. czy została uchylona przez Wojewodę Mazowieckiego, lub też jej nieważność w całości lub w części dot. przedmiotowej nieruchomości została stwierdzona w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego lub też jej wykonalność została wstrzymana.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Zarząd Dzielnicy Mokotów [...] Warszawy decyzją z 11 marca 2020 r. nr [...], umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji budowlanej. W uzasadnieniu podkreślono, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, stanowiący części działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...], znajduje się w granicach obszaru ww. planu miejscowego w kwartale [...] przeznaczonym pod usługi kultu religijnego, obiekty kościelne z dopuszczalnymi usługami kultury i oświaty. Uchwała Nr XV/349/2019Nr [...] weszła do obrotu prawnego 29 sierpnia 2019 r. W dniu 20 sierpnia 2019 r. Wojewoda Mazowiecki zaskarżył przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniesionej do WSA Wojewoda nie zarzucił naruszenia przepisów dotyczących zasad rozmieszczania nośników reklamowych zawartych w § 9 miejscowego planu.

Wniesiona skarga nie odnosi się również do ustaleń planu dotyczących kwartału [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wstrzymał wykonalności uchwały Nr XV/349/2019Nr [...], a złożona skarga rozpatrywana jest w zakresie uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego niezwiązanych z ustaleniami dotyczącymi reklam. Tym samym dalsze prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji położonej na terenie nieruchomości znajdującej się w granicach ww. planu miejscowego jest bezprzedmiotowe.

Decyzją z 25 maja 2020 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Zarządu Dzielnicy Mokotów [...] Warszawy z 11 marca 2020 r. W motywach tej decyzji zaznaczono, że organ I instancji realizując wytyczne zawarte w decyzji Kolegium z 11 lutego 2020 r. dokonał analizy otoczenia planistycznego dla terenu inwestycji oraz aktualnego stanu prawnego związanego z Uchwałą Nr XV/349/2019Nr [...] z 4 lipca 2019 r., na podstawie której Rada [...] Warszawy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego (Dz. Urz. Woj. Maz. z 19 lipca 2019 r., poz. 9006), w granicach którego znajduje się działka ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...]. Wskazano także, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, stanowiący części działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...], znajduje się w granicach obszaru ww. planu miejscowego w kwartale [...] przeznaczonym pod usługi kultu religijnego, obiekty kościelne z dopuszczalnymi usługami kultury i oświaty.

Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego Nr XV/349/2019Nr [...] weszła do obrotu prawnego 29 sierpnia 2019 r. W skardze wniesionej do WSA Wojewoda Mazowiecki nie zarzucił naruszenia przepisów dotyczących zasad rozmieszczania nośników reklamowych zawartych w § 9 miejscowego planu. Wniesiona skarga nie odnosi się również do ustaleń planu dotyczących kwartału [...] Powyższe ustalenia potwierdza treść powołanej skargi, w której Wojewoda zarzucił przedmiotowej uchwale brak zachowania minimum 60 % powierzchni biologicznie czynnej, bilansowanej w skali strefy[...], brak zachowania zgodności w zakresie przeznaczenia terenów oraz poprzez brak zachowania minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla terenów znajdujących się w obszarze funkcjonalnym oznaczonym w Studium symbolem ZP1, brak jednoznacznych ustaleń w zakresie określenia komunikacji rowerowej, w odniesieniu do dróg rowerowych oraz poprzez brak powiązania, w tym zakresie, części tekstowej z częścią graficzną uchwały, brak jednoznacznych ustaleń w zakresie określenia układu komunikacyjnego, w odniesieniu do dróg wewnętrznych oraz poprzez brak powiązania, w tym zakresie, części tekstowej z częścią graficzną uchwały, wykroczenie poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji oraz sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, w tym w związku z związku z art. 7 i art. 7a ustawy o drogach publicznych, a także braku jednoznacznego określenia zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami [...] [...]i [...] W oparciu o ww. zarzuty Wojewoda nie zwrócił się o stwierdzenie nieważności całej uchwały, ani też § 9 planu miejscowego, odnoszącego się do zasad rozmieszczania nośników reklamowych.

Podkreślono także, że z poczynionych przez organ ustaleń nie wynika, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wstrzymał wykonalności uchwały Nr XV/349/2019.Nr [...] Skoro zatem w obrocie prawnym funkcjonuje plan miejscowy dla terenu inwestycji, to ustalenie, w drodze decyzji, warunków zabudowy dla ww. terenu nie jest możliwe. Wynika to z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W takim wypadku postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego staje się bezprzedmiotowe i powinno ulec umorzeniu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie braku zawieszenia niniejszego postępowania SKO wyjaśniło, że w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych, nie zaistniały przesłanki z art. 97 § 1 k.p.a. Uchwała w sprawie przyjęcia planu miejscowego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie nastąpiło wstrzymanie jej wykonalności, a jej zaskarżenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nastąpiło w innym zakresie niż regulacje istotne dla niniejszego postępowania. Wojewoda Mazowiecki nie wnioskował przy tym o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zakresie, w którym reguluje ona zasady lokalizowania nośników reklamowych, w tym na terenie inwestycji. Tymczasem zawieszenie postępowania na podstawie przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga stwierdzenia bezpośredniej zależności pomiędzy wskazywaną podstawą zawieszenia a możliwością rozstrzygnięcia sprawy.

SKO wyjaśniło, że sama możliwość stwierdzenia nieważności decyzji czy też wznowienia postępowania nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., niezależnie od tego, na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a także postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Nie można tym samym zarzucić organowi I instancji naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w tym w związku z art. 7 pkt 3 lit. b) ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, którą uchylono pkt 9 art. 15 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.

Podkreślono, iż ww. zmiana nastąpiła z dniem 11 września 2015 r. i nie wpływa na generalną zasadę, iż ustalenie warunków zabudowy nie może nastąpić na terenie objętym planem miejscowym, również w zakresie lokalizowania obiektów reklamowych. Również stwierdzenie przez Wojewodę Mazowieckiego nieważności uchwały Nr XXV/697/2020Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 16 stycznia 2020 r. "w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" nie wpływa na prawidłowość umorzenia postępowania wobec objęcia terenu inwestycji postanowieniami planu miejscowego. Podkreślono, iż zgodnie z art. 37a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rada gminy może, ale nie musi, ustalić w formie uchwały zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.

Zatem powyższe nie uchyla mocy postanowień planu miejscowego, którego postanowienia uniemożliwiają wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ za niezasadne uznał także zarzuty dot. naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Skargą X sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z przepisem art. 7 pkt 3 lit. b) ustawy z 24 kwietnia 2015r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu; art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 k.p.a. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy rozpoznaniu sprawy SKO nie naruszyło prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy, jak również nie stwierdzono naruszeń skutkujących stwierdzeniem nieważności kontrolowanego rozstrzygnięcia. Podniesiono, iż organ prawidłowo zastosował przepisy prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, jak wynika z art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze. zm., dalej: u.p.z.p.), obowiązywanie dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyklucza prowadzenie postępowania oraz możliwość i konieczność uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla danej inwestycji.

Podstawową przesłanką umożliwiającą organowi administracji wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest właśnie brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. W sytuacji, gdy dla terenu tego obowiązuje plan miejscowy, możliwość realizacji inwestycji oceniana jest bezpośrednio na podstawie przepisów tego planu. Uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy skutkuje uznaniem, że postępowanie takie staje się bezprzedmiotowe. Unormowania art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. stanowią bowiem, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a dopiero wtedy, gdy brak jest planu miejscowego, w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (względnie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego).

Przepis ten daje więc pierwszeństwo ustaleniom planu miejscowego, przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie zaś, wobec niedopuszczalności wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy należy umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowania z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Od chwili wejścia w życie planu miejscowego postępowania o ustaleniu warunków zabudowy nie może być kontynuowane, staje się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tj. działka ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...], położony jest w obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego uchwalonego Uchwałą Rady [...] Warszawy Nr XV/349/2019Nr [...] z 4 lipca 2019 r. (opubl.: Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 19 lipca 2019 r., poz. 9006). Przy tym, teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, stanowiący części działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...], znajduje się w granicach obszaru ww. planu miejscowego w kwartale [...] przeznaczonym pod usługi kultu religijnego, obiekty kościelne z dopuszczalnymi usługami kultury i oświaty. Dlatego też, mając na uwadze powyższe regulacje prawne i wynikające z nich wnioski, słusznie organ I instancji orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a następnie Kolegium orzekło o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy. W konsekwencji powyższych rozważań za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z przepisem art. 105 § 1 k.p.a.

Sąd podkreślił, że nie zmienia tej oceny powoływana przez stronę skarżącą okoliczność, że organ odwoławczy winien był uchylić decyzję organu I instancji z uwagi na konieczność zawieszenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stał się przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, a skarga na postanowienia miejscowego planu stanowi zagadnienie wstępne. Z powyższego strona skarżąca wywodzi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z przepisem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd zarzut ten również uznał za niezasadny – wskazał, że prawomocne rozstrzygnięcie kwestii ważności planu miejscowego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Samo bowiem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji.

Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnił, że wyrokiem z 12 grudnia 2020 r., IV SA/Wa 2355/19, rozpatrzono skargę Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 4 lipca 2019 r. nr XV/349/2019nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie obejmując rozstrzygnięciem postanowień planu istotnych dla niniejszej sprawy. Stąd poza wątpliwościami, zdaniem Sądu, pozostaje że w dniu orzekania przez organy dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy obowiązywał (nadal obowiązuje) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 7 pkt 3 lit. b) ustawy z 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, poprzez niezasadne przyjęcie, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania, w sytuacji w której w dniu 16 stycznia 2020 r. Rada Miasta Stołecznego Warszawy podjęła uchwałę nr XXV/697/2020nr [...] w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń a Wojewoda Mazowiecki rozstrzygnięciem nadzorczym z 25 lutego 2020r. nr [...] stwierdził nieważność ww. uchwały. Umorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było wynikiem ustalenia, że dla terenu, dla którego inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy, uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W takim zaś wypadku, niezależnie od istnienia uchwały reklamowej czy też nie, warunków zabudowy się nie ustala, a wszczęte już postępowanie w tym zakresie musi zostać umorzone. Ewentualna kwestia tego, jak gmina winna decydować o lokalizacji nośników reklamowych w oparciu o art. 37a u.p.z.p., pozostaje poza rozważaniami dotyczącymi oceny prawidłowości umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nawet gdyby uznać, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie reklam zostały podjęte bez podstawy prawnej z racji uchylenia przepisu art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. i wykraczają poza materię, która może być regulowana planem miejscowym, pozostając w sprzeczności z przepisem art. 37a tej ustawy, to okoliczność ta pozostaje zdaniem Sądu bez znaczenia dla sprawy dotyczącej umorzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy wobec uchwalenia planu. W razie obowiązywania planu na danym terenie nie ustala się bowiem dla niego warunków zabudowy.

Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej "p.p.s.a".

Skargą kasacyjną X sp. z o.o. z/s w [...],następca prawny X sp. z o.o. z/s w [...] (dawniej X sp. z o.o. sp. k. z/s w [...]) zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. 1) przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.
2. a) art. 1 § 1 i art. 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przepisu art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne uznanie, że postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej, w stosunku do której toczy się postępowanie legalizacyjne, stało się bezprzedmiotowe na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy (nie w dacie realizacji inwestycji co miało miejsce ponad 5 lat wcześniej), w sytuacji w której inwestycja powinna być oceniania pod kątem przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie jej realizacji, a nie dacie jej legalizacji, jeżeli mamy do czynienia z postępowaniem nadzorczym inwestycji zrealizowanej w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie,
3. b) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu I i II instancji, co skutkowało oddaleniem skargi,
4. c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgromadzonego materiału w sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem, co doprowadziło do oddalenia skargi,
5. d) art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi,
6. e) art. 133 § 1 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy,
7. f) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a., gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, albowiem mimo powinności wyeliminowania błędnych rozstrzygnięć organów I i II instancji, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach,
8. g) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania wyjaśniającego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa, albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi,
9. 2) prawa materialnego, tj. naruszenie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż wyłączone jest postępowanie o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji legalizowanych (już zrealizowanych) jeżeli w toku postępowania zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji w której w takim postępowaniu oceniana jest zgodność z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ale obowiązującego w dacie kiedy inwestycja została zrealizowana.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi i zasądzenie od strony na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie z ostrożności procesowej, w przypadku, gdyby Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 maja 2020 r. i zasądzenie od strony na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie, w związku z wymogiem zawartym w przepisie art. 176 § 2 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej zrzeczono się jej rozpoznania na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wskazać, że wnosząca kasację Spółka zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały jej przeprowadzenia. Zachodziła zatem podstawa z art. 182 § 2 p.p.s.a. do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami wniesionej skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W sprawie tej prowadzone postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie urządzenia reklamowego dwutablicowego o wymiarach ekspozycji 12,2 m x 10,2 m na części działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] na terenie Dzielnicy Mokotów w ramach legalizacji inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej, zakończone zostało decyzją o jego umorzeniu w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a. Powodem umorzenia tego postępowania był fakt uchwalenia dla spornego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego wejście w życie.

Nie jest bowiem sporne, że w toku przedmiotowego postępowania Uchwałą Nr [...] z 4 lipca 2019 r. Rada [...] Warszawy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego (opubl.: Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 19 lipca 2019 r., poz.9006[...]), który dla przedmiotowego terenu inwestycji oznaczonego symbolem [...], przewiduje przeznaczenie: a) podstawowe: usługi kultu religijnego, obiekty kościelne oraz przeznaczone dla funkcji im towarzyszących, b) dopuszczalne: usługi kultury i oświaty. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego Nr [...] weszła do obrotu prawnego 29 sierpnia 2019 r. Sąd pierwszej instancji w ramach sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, iż w pełni odpowiada ona prawu, stąd też zastosował konstrukcję prawą oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej (zarzut 1 g), nie można Sądowi I instancji zarzucić naruszenia art. 151 p.p.s.a. albowiem analiza akt sprawy jak i treści motywów zaskarżonego wyroku, potwierdza słuszność wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Odmienne stanowisko skarżącej Spółki stanowi wyłącznie nieuprawnioną polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu I instancji.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut wniesionego środka odwoławczego a dot. błędnej wykładni art. 59 ust. 1 u.p.z.p. i uznanie, iż wyłączone jest postępowanie o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji legalizowanych (już zrealizowanych) jeżeli w toku postępowania zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji w której w takim postępowaniu oceniana jest zgodność z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ale obowiązującego w dacie kiedy inwestycja została zrealizowana (zarzut 2 a).

W myśl art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast - zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. - dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1. 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2. 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Zatem określenie sposobu zabudowy terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania stanowi wyjątek od tej zasady i zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. dopuszczalne jest jedynie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (zob. wyrok NSA z 20 września 2016 r. II OSK 3128/14). Tym samym - jak stanowi art. 59 ust. 1 u.p.z.p. - jedynie w sytuacji braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Z brzmienia przepisów art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji może nastąpić wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że od dnia wejścia w życie planu miejscowego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być kontynuowane, staje się bezprzedmiotowe. Organy administracji obu instancji z chwilą przyjęcia na danym terenie planu miejscowego tracą kompetencję do rozstrzygania sprawy ustalenia warunków zabudowy w ramach postępowania administracyjnego. Brak zatem było podstaw, w okolicznościach tej sprawy, tj. w związku z uchwaleniem i wejściem w życie prawa miejscowego dla spornego terenu, do dalszego kontynuowania przedmiotowego postępowania, które jako bezprzedmiotowe, należało następnie, zgodnie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć. Skoro nie jest dopuszczalne orzekanie o ustaleniu warunków zabudowy dla obszaru, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to brak jest podstaw do dalszego kontynuowania takiego postępowania, jeżeli w jego trakcie taki plan miejscowy zostanie uchwalony. Stąd też w takiej sytuacji jedynym dopuszczalnym zakończeniem toczącego się postępowania jest decyzja o jego umorzeniu.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmowane jest stanowisko, iż podstawową przesłanką umożliwiającą organowi administracji wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. W sytuacji, gdy dla terenu tego obowiązuje plan, możliwość realizacji inwestycji oceniana jest bezpośrednio na podstawie przepisów tego planu. Zatem uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy skutkuje uznaniem, że postępowanie takie staje się bezprzedmiotowe - patrz wyrok NSA z 2 grudnia 2016 r. II OSK 563/15.

Tym samym w okolicznościach tej sprawy Sąd I instancji zasadnie uznał, że wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego z dniem 29 sierpnia 2019 r. uniemożliwia dalsze kontynuowanie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla spornego terenu, a więc jedynym słusznym rozstrzygnięciem jest wówczas decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i taką właśnie podjęto w tej sprawie. Natomiast informacyjnie zaznaczyć należy, że powoływany wyżej plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego Czerniakowa Południowego został wprawdzie przez Wojewodę Mazowieckiego zaskarżony do Sądu administracyjnego (IV SA/Wa 2355/19) ale w odniesieniu do postanowień planu nie mających istotnego znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż skarga nie dotyczyła zasad rozmieszczania nośników reklamowych zawartych w § 9 miejscowego planu jak również ustaleń planu w zakresie kwartału [...] Natomiast wydany wyrok z 12 sierpnia 2020 r. w sprawie IV SA/Wa 2355/19 jest nieprawomocny w chwili wyrokowania w niniejszej sprawie.

Tak długo, jak nie dojdzie do uprawomocnienia się orzeczenia stwierdzającego nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy przyjmować, że plan nie został wyeliminowany z obrotu prawnego i nadal obowiązuje, a w konsekwencji nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Ponadto pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego wskazane w skardze kasacyjnej nie są usprawiedliwione.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji, jak wyżej już zaznaczono słusznie oddalił wniesioną skargę Spółki, gdyż ta nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem decyzja o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy była prawidłowa. Tym samym nie było uzasadnionych przesłanek do zastosowania powołanego w petitum kasacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. skoro nie ujawniono w sprawie naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy jak i innego naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zarzut 1a kasacji).

Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.(zarzut 1 f). Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 135 p.p.s.a. ma zastosowanie w razie uwzględnienia skargi, tj. w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, wydanie 3, Warszawa 2015 r., str. 574). Zatem przesłanką zastosowania unormowania zawartego w art. 135 p.p.s.a. jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy. Ale pierwszorzędne znaczenie ma to, że przepis ten dotyczy jedynie orzeczeń uwzględniających skargę - patrz wyrok NSA z 7 lipca 2022 r. II OSK 2395/19. W przedmiotowej sprawie Sąd wojewódzki nie stosował art. 135 p.p.s.a., ponieważ oddalił skargę, dlatego norma art. 135 p.p.s.a. nie może stanowić usprawiedliwionego zarzutu kasacji naruszenia prawa procesowego przez Sąd pierwszej instancji.

Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych powołane z innymi przepisami. Powołany wyżej przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli.

Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a to, iż wydał wyrok, który jest kwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej.

Nie zasługują również na uwzględnienie podniesione zarzuty skargi kasacyjnej obrazy art. 133 § 1 oraz 106 § 5 p.p.s.a., art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. czy art. 141 § 1 p.p.s.a. opisane w petitum wniesionego środka odwoławczego.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Żadna z wymienionych okoliczności w sprawie nie wystąpiła, zatem zarzut naruszenia tego przepisu jest chybiony. Natomiast podniesiony w związku z tym przepisem zarzut niedopełnienia obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy jest całkowicie chybiony.

Odnosząc się do podnoszonego naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd odwoławczy wyjaśnia, że w ramach tego zarzutu nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z 28 grudnia 2021 r. I OSK 735/19 i przywołane tam orzecznictwo). Nie można również w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r., I GSK 264/09).

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez Skarżącą, a które Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był uwzględnić z urzędu (zob. wyrok NSA z 30 listopada 2021 r., I OSK 792/21). Takich jednak naruszeń nie ma w realiach tej sprawy.

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma ta jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy, tj. przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami, a konstrukcja uzasadnienia sprawia, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji przedstawił w motywach tego orzeczenia takie rozważania, które świadczą o przeprowadzeniu prawidłowej jego kontroli. Nie ma więc mowy o wadliwości uzasadnienia wyroku w sytuacji, gdy zawiera on stanowisko odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający realną instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z tych względów na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej.