Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 679/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S[...] z siedzibą w S[...] /dalej: S[...]/ na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska /dalej: GDOŚ/ z dnia 14 [...] 2012 r. Nr D[...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - skargę oddalił.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 r. GDOŚ, na podstawie art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze. zm., dalej: K.p.a.), odmówił S[...] przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S[...] /dalej: RDOŚ/ z dnia 9 grudnia 2011 r. w przedmiocie działań naprawczych. Organ uznał, że nie zaistniały podstawy do uznania braku winy osoby odpowiedzialnej za wysyłkę korespondencji. S[...] we wniosku o przywrócenie terminu wskazywała, że odwołanie zostało sporządzone 27 grudnia 2011 r., tj. w ostatnim dniu do jego wniesienia i złożone przez pracownika w Urzędzie Pocztowym wraz z książką nadawczą; w dniu 28 grudnia 2011 r. listonosz zwrócił złożoną korespondencję wraz z książką nadawczą, nie zawierającą potwierdzenia nadania listów.
Zdaniem organu, strona pozostawiając przesyłkę nie otrzymała potwierdzenia nadania. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się lekkiego niedbalstwa przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy (tak NSA w wyroku sygn. akt III SA 7432/98).
W skardze S[...] zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 K.p.a. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie można uznać braku winy strony, gdy przesyłka została złożona w placówce pocztowej operatora publicznego i przyjęta do wysłania przez pracownika poczty oraz naruszenie art. 75 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego dla ustalenia wskazywanych przez nią okoliczności sprawy. Wyjaśniono, że w stałych kontaktach z konkretnym urzędem pocztowym S[...] pozostawia pracownikowi poczty listy polecone wraz z wypełnioną książką nadawczą. W dniu następnym ostemplowana książka nadawcza (a więc wraz z potwierdzeniem nadania listów poleconych) jest przekazywana S[...] i przez listonosza. 28 grudnia 2011 r. listonosz zwrócił jednak złożoną książkę, która nie zawierała potwierdzenia nadania, lecz ręcznie napisaną notatkę "proszę adresy wpisywać adresatów w książce".
Wobec tego należy ocenić, iż przyjęte przez pracowników poczty odwołanie nie zostało przez nich wysłane. Podkreślono, że w przypadku odwołania adres w książce nadawczej został wypełniony prawidłowo, a braki dotyczyły innej korespondencji. Skoro K.p.a. nie definiuje pojęcia nadania pisma, należy się odwołać do regulacji normujących tę materię. Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo Pocztowe (Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 ze zm.), świadczenie usług pocztowych odbywa się na podstawie umowy, a jej zawarcie następuje przez przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia. Jeżeli pracownik poczty uznał, iż książka nadawcza nie jest właściwie wypełniona, powinien odmówić zawarcia umowy i nie przyjmować korespondencji.
W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę wskazując w pierwszej kolejności, że organ nie kwestionował sygnalizowanych przez S[...] okoliczności dotyczących nadania korespondencji. Z tej przyczyny nie są trafne zarzuty, że nie przeprowadzono w tym zakresie postępowania wyjaśniającego (art. 7 i 75 K.p.a.). Zdaniem Sądu, organ trafnie ocenił, że wobec opisywanych uwarunkowań nie można uznać, jakoby uchybienie terminu nie wynikało z winy strony, rozumianej nawet jako lekkie niedbalstwo. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.), w przypadku przesyłek rejestrowanych (należą do nich listy polecone), umowę na świadczenie usługi uważa się za zawartą dopiero z chwilą wydania nadawcy przez operatora dowodu przyjęcia przesyłki rejestrowej. W ustawie - Prawo Pocztowe wskazano jedynie pewne typowe formy zawarcia umów na świadczenie usług (świadczy o tym zawarte w art. 21 ust. 2 pojęcie "w szczególności"); jednocześnie upoważniono ministra właściwego do spraw łączności do określenia w drodze aktu wykonawczego warunków przyjmowania przesyłek oraz przekazów pocztowych oraz sposobu świadczenia powszechnych usług pocztowych (art. 46 ust. 3 pkt 2 lit. a i pkt 4 ustawy).
W tej sytuacji kwestia nadania przedmiotowej korespondencji musi być oceniana przez pryzmat wskazanej regulacji szczególnej. Nie wyklucza to przyjęcia praktyki pobierania dowodu nadania w późniejszym terminie, co może mieć zalety z punktu widzenia organizacji pracy pracowników jednostki nadającej przesyłki. Jednak ryzyko związane z odstąpieniem od pobrania potwierdzenia nadania równoległe z dostarczeniem korespondencji, które to jest warunkiem zawarcia umowy a więc nadania pisma w myśl art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., obciąża w takim przypadku nadawcę listu poleconego. Nie może on wywodzić, że ewentualne uchybienie terminu nastąpiło nie z jego winy. Przypisując odpowiednią wagę do kwestii terminowej wysyłki konkretnej korespondencji, zwłaszcza przy wysyłaniu odwołania w ostatni dzień terminu, nadawca winien był uzyskać dowód nadania, co dopiero oznacza zawarcie umowy. W tej sytuacji nie zaszły przesłanki pozwalające na przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze kasacyjnej S[...], reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła wyrok WSA w całości, zarzucając:
- I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: P.p.s.a./, naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
- 1. art. 3 pkt 8 w związku z art. 21 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy - Prawo pocztowe poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że dnia 27 grudnia 2011 r. nie doszło do nadania przez Skarżącą pisma wraz z odwołaniem od decyzji RDOŚ z dnia 9 [...] 2011 r. Nr W [...], a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że nie doszło do skutecznego nadania przesyłki w myśl art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.,
- 2. art. 43 ust. 3 pkt 2 lit. c Prawa pocztowego w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że jest to regulacja szczególna do art. 21 ust. 1 i 2 Prawa pocztowego, z której wynika, że gdy chodzi o przesyłki rejestrowane, zawarcie umowy o świadczenie usług pocztowych wiąże się z wydaniem "potwierdzenia nadania", mimo że owo "potwierdzenie nadania" jest tylko materialnym elementem umowy, którego nie należy łączyć z samym momentem zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych,
- II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 7, 8, 75 § 1, 77 K.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu postanowienia GDOŚ, wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi, a także że zostało ono wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało, iż błędnie przyjęto, że uchybienie w złożeniu odwołania nastąpiło z winy skarżącej, a co za tym idzie, że zostały spełnione warunki do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji RDOŚ, kiedy w rzeczywistości warunki takie nie zaistniały.
Na tej podstawie strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na kluczowe dla sprawy ustalenie, kiedy doszło do zawarcia umowy o świadczenie usług pocztowych, a tym samym, kiedy został spełniony warunek "nadania pisma". Zdaniem skarżącej, wbrew stanowisku Sądu, doszło do tego 27 grudnia 2011 r., czyli w dniu złożenia listu wraz z odwołaniem oraz książką nadawczą. Przesyłka ta została złożona w dniu pracy urzędu pocztowego i przyjęta przez jego pracownika. Jej zwrot na drugi dzień uzasadniany brakiem wskazania adresów przesyłek nie dotyczył adresu RDOŚ, czyli organu za pośrednictwem którego należało wnieść odwołanie. W odniesieniu do niego nie można więc było zastosować § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym operator może odmówić świadczenia usługi, jeżeli formularz lub blankiet został wypełniony przez nadawcę nieczytelnie lub niekompletnie, a także jeżeli zawiera skreślenia, zamazania lub inne poprawki.
Umowa o świadczenie usług pocztowych to czynność prawna o charakterze realnym, czyli taka, która dla wywołania skutku obok złożenia zgodnych oświadczeń woli kontrahentów wymaga przeniesienia władania nad rzeczą, której czynność dotyczy. Konieczność wydania potwierdzenia nadania nie mieści się w zakresie przywołanej definicji. Jest ono jedynie materialnym elementem umowy i podobnie jak list przewozowy w umowie przewozu przesyłek towarowych, spełnia funkcję legitymującą, informacyjną i dowodową. Przedstawienie potwierdzenia nadania w przypadku wątpliwości co do terminu nadania nie jest jedynym sposobem na jego wykazanie, a okoliczność taka może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi.
Niewłaściwe jest też stanowisko, aby w związku z brzmieniem art. 21 ustawy - Prawo pocztowe, miarodajna była regulacja rozporządzenia w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych. Ponieważ jest to materia podustawowa, zasadnicze znaczenie ma przepis stanowiący podstawę delegacji ustawowej, tj. art. 46 ustawy - Prawo pocztowe, zwłaszcza ust. 3 pkt 2 lit. c. Jego literalne brzmienie nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca nie delegował do rozporządzenia materii w zakresie określenia momentu zawarcia umowy przyjęcia i doręczenia przesyłki rejestrowanej, a jedynie pozwolił na określenie warunków ich wykonywania. Brak upoważnienia ustawowego nie pozwala na bezkrytyczne zastosowanie § 3 rozporządzenia, gdyż byłoby to niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem strony skarżącej, w sprawie niewystarczające są także ustalenia faktyczne, a organy i Sąd zaniechały podjęcia czynności celem jego uzupełnienia, mimo że skarżąca, by uprawdopodobnić brak zawinienia w przekroczeniu terminu do złożenia odwołania, złożyła zarówno wnioski dowodowe z dokumentów (kserokopii książki nadawczej wypełnionej na dzień 27 grudnia 2011 r., oświadczenia pracownika urzędu pocztowego, oświadczenia pracownika S[...], notatki doręczonej w dniu 28 grudnia 2011 r.), jak również dowody osobowe (wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka pracownika S[...], który złożył książkę nadawczą z odwołaniem i listonosza przyjmującego przesyłkę).
Sąd I instancji stwierdzając brak naruszenia przez organy art. 7 i 75 K.p.a., w sposób niewystarczający przedstawił w uzasadnieniu wyroku ustalenia i dowody, które mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi. Brak zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego skutkował zaś błędnym przyjęciem, że uchybienie w złożeniu odwołania nastąpiło z winy skarżącej, a tym samym, że spełnione zostały przesłanki do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, wobec tego w pierwszej kolejności odniesienia wymaga zarzut naruszenia przepisów postępowania, w ramach którego wskazano na art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 7, 8, 75 § 1, 77 K.p.a. Naruszenia tych przepisów skarżący kasacyjnie upatruje w tym, że wbrew zasadom i wymogom wynikającym z wymienionych przepisów K.p.a. organ nie poczynił wystarczających ustaleń faktycznych, co zostało zaaprobowane w zaskarżonym wyroku. Wobec tego WSA oddając skargę błędnie przyjął, że uchybienie terminu w złożeniu odwołania nastąpiło z winy skarżącej, a co za tym idzie, że zostały spełnione warunki do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji RDOŚ, kiedy w rzeczywistości warunki takie nie zaistniały.
Postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wymaga od skarżącego kasacyjnie wykazania, na czym naruszenie to poległo i jaki jest jego wpływ na wynik sprawy. Uwaga ta na gruncie rozpoznawanej sprawy ma znaczenie, ponieważ w uzasadnieniu nie podano, jaki wpływ na wynik sprawy miałyby mieć przypisywane naruszenia, skoro stan faktyczny przyjęty przez organy, zaaprobowany przez WSA, jest w istocie bezsporny.
Przypomnieć należy, że sprawę wyznaczył wniosek S[...] o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Fakty są takie, że S[...]a sporządziła odwołanie, które w ostatnim dniu do jego wniesienia, tj. 27 grudnia 2011 r., zostało złożone w ten sposób, że wraz z książką nadawczą pracownik S[...] pozostawił je w urzędzie pocztowym, bez odebrania książki nadawczej zawierającej potwierdzenie nadania. W dniu 28 grudnia 2011 r. listonosz zwrócił całą korespondencję, w tym odwołanie wraz z książką nadawczą, nie zawierającą potwierdzenia nadania listów. Podkreślić w tym miejscu wypada, że okoliczności te naprowadzone zostały we wniosku S[...] z dnia 28 grudnia 2011 r., do którego dołączono - poza odwołaniem - kserokopię książki nadawczej, pismo Poczty Polskiej Oddział Rejonowy w S[...] z dnia 28 grudnia 2011 r., oświadczenie pracownika, który złożył w dniu 27 grudnia 2011 r. przesyłki, w tym odwołanie i książkę nadawczą w urzędzie pocztowym oraz kserokopię zapisku dotyczącego konieczności uzupełnienia adresów w książce.
W takim stanie sprawy powoływanie się na niewystarczające ustalenia faktyczne bez wskazania, jakie jeszcze okoliczności istotne nie zostały wyjaśnione oraz jaki wpływ miałoby wyjaśnienie tych kwestii na wynik sprawy, zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego czyni nieskutecznym.
Jeśli chodzi o naruszenie prawa materialnego, w ramach którego wskazano na art. 3 pkt 8 w związku z art. 21 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy - Prawo pocztowe poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że dnia 27 grudnia 2011 r. nie doszło do skutecznego nadania przesyłki, w myśl art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., a także naruszenia art. 46 ust. 3 pkt 2 lit. c Prawa pocztowego w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych, to zarzut ten jest usprawiedliwiony. Zaznaczyć należy, że w skardze na postanowienie GDOŚ o odmowie przywrócenia terminu z dnia 14 lutego 2012 r. S[...] podnosiła, że w dniu 27 grudnia 2011 r. poprzez pozostawienie książki nadawczej i odwołania w urzędzie pocztowym, doszło do zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej.
Zatem kwestia ta miała zasadnicze i decydujące znaczenie, bowiem w razie ustalenia, że odwołanie wniesiono w terminie, brak byłoby podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia na podstawie art. 58 § 1 K.p.a.; w takim przypadku postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu byłoby bezprzedmiotowe.
Odnosząc się do tego zarzutu WSA zgodził się ze skarżącą S[...], że przy ocenie istotnych w sprawie uwarunkowań związanych z nadaniem pisma w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., należy odnieść się do regulacji dotyczących świadczenia usług pocztowych.
Przepis art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. stwierdza, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Dokonując analizy art. 21 ust. 2 oraz art. 46 ust. 3 pkt 2 lit.a i pkt 4 ustawy – Prawo pocztowe WSA stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o nadaniu odwołania w terminie, tj. w dniu 27 grudnia 2011 r. Dokonując wykładni art. 21 ust. 2 ustawy WSA doszedł do wniosku, że zawarcie umowy o świadczenie usługi pocztowej przesyłki rejestrowej należy oceniać w oparciu o przepisy rozporządzenia wykonawczego /Ministra Infrastruktury dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych/. Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia, w przypadku przesyłek rejestrowanych i przekazów pocztowych umowę o świadczenie usługi uważa się za zawartą z chwilą wydania nadawcy przez operatora dowodu przyjęcia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego, zwanego dalej "potwierdzeniem nadania".
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że "potwierdzenie nadania" w książce nadawczej nie zostało dokonane w dniu 27 grudnia 2011 r., dlatego odwołanie nie zostało wniesione w terminie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka wykładnia wymienionych przepisów jest błędna.
Określenie momentu zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej odnośnie do przesyłki rejestrowanej było przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. M.in. w wyroku z dnia 25 października 2012 r. sygn. II OSK 941/11 /LEX nr 1234147/ Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "jeżeli przepisy ustawy z 2003 r. - Prawo pocztowe nie odnoszą się wprost do zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej polegającej na przyjęciu, przemieszczeniu i doręczeniu przesyłki rejestrowanej, zaś żaden inny przepis tejże ustawy takiego momentu również wprost nie określa, to należy przyjąć, iż zgodnie z treścią art. 21 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy momentem tym jest przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę pogląd ten w zupełności podziela.
Przede wszystkim wskazać należy na delegację zawartą w art. 46 ust. 3 ustawy – Prawo pocztowe z 2003 r. Zgodnie z tym przepisem, minister właściwy do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, warunki wykonywania powszechnych usług pocztowych przez operatora publicznego dotyczące:
- 1) minimalnych wymagań w zakresie jakości powszechnych usług pocztowych:
- a) wskaźnika terminowości doręczeń przesyłek w obrocie krajowym, wyrażonego jako procentowy udział przesyłek doręczonych w określonych terminach, liczonych od dnia nadania do dnia doręczenia, w ogólnej liczbie nadanych przesyłek,
- b) liczby i sposobu rozmieszczenia placówek operatora,
- c) procentowego udziału nadawczych skrzynek pocztowych spełniających wymagania, o których mowa w art. 56 pkt 3;
- 2) wymagań w zakresie przyjmowania i doręczania przesyłek i przekazów pocztowych, w tym:
- a) warunków przyjmowania przesyłek oraz przekazów pocztowych,
- b) sposobu postępowania z przesyłkami uszkodzonymi, nieopłaconymi lub opłaconymi w kwocie niższej niż należna,
- c) dokumentowania wykonania usługi doręczenia przesyłek rejestrowanych lub przekazów pocztowych,
- d) terminów odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych z placówki operatora,
- e) wymagań w zakresie opakowania i wymiaru przesyłek (...).
W wykonaniu tej delegacji Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.). W rozdziale 2, zatytułowanym "Sposób świadczenia usług", zawarte zostały regulacje odnoszące się do warunków przyjmowania przesyłek. W § 3 rozporządzenia zapisano, że "w przypadku przesyłek rejestrowanych i przekazów pocztowych umowę o świadczenie usługi uważa się za zawartą z chwilą wydania nadawcy przez operatora dowodu przyjęcia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego, zwanego dalej: "potwierdzeniem nadania". Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 46 ust. 3 pkt 2 lit. c) oraz art. 21 ust. 2 pkt 1-3 ustawy - Prawo pocztowe należy stwierdzić, że odnośnie do momentu zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej przy nadaniu przesyłki rejestrowanej, minister wykroczył poza delegację ustawową.
Delegacja, której treść powyżej została przytoczona, nie zawiera bowiem upoważnienia do określenia momentu zawarcia takiej umowy. Zatem konkluzja jest taka, że ocena, kiedy zawarta została umowa o świadczenie usługi pocztowej przesyłki rejestrowej winna być oceniana w oparciu o ustawę. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy, momentem tym jest przyjęcie przez operatora przesyłki do przemieszczenia i doręczenia. Tym samym § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych, wbrew poglądowi WSA, nie może rozstrzygać o momencie zawarcia umowy /zob. także wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. II FSK 1632/07, LEX 519272, czy też z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. II FSK 1497/10, LEX 1126320/.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że odwołanie od decyzji RDOŚ nadane zostało w dniu 27 grudnia 2011 r., skoro w tym dniu wraz z książką nadawczą zostało złożone przez pracownika S[...] w urzędzie pocztowym i przesyłka ta została przyjęta przez pracownika poczty w sposób zgodny ze zwyczajem i przyjętą praktyką dotyczącą nadawania przesyłek masowych. Podkreślić należy, że ustalenia takie poczynione zostały przez GDOŚ i w całości zaaprobowane przez WSA w zaskarżonym wyroku.
Ponieważ wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy przez sąd pierwszej instancji jest naruszeniem przepisów innym, niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd administracyjny rozpoznał skargę S[...] na postanowienie GDOŚ z dnia 14 lutego 2012 r. Postanowienie to narusza art. 58 § 1 K.p.a., gdyż w stanie faktycznym sprawy, brak było podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Skoro odwołanie wniesiono w terminie, to postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, a także postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 14 lutego 2012 r. Nr DOP-ks.510.9.2012.mg, na podstawie art. 185 § 1, art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w zw. z art. 58 § 1 K.p.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.