Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 102/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., działając na wniosek [...] S.A. z siedzibą w [...] (zwanej dalej "Spółką") z dnia 16 maja 2016 r., wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wykorzystania przez Miasto M. niezgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego – odcinka drogi pomiędzy ulicami [...] i [...] w [...].
W toku oględzin organ ustalił, że: na odcinku drogi tj. na miejscach postojowych i jezdni prowadzona jest działalność handlowa – urządzone jest targowisko; na stanowiskach postojowych dla samochodów osobowych wyznaczone są stanowiska handlowe, na których ustawione są stoły z rozmieszczonym towarem, samochody, zadaszenia; droga posiada oznakowanie pionowe, umożliwiające wykorzystania tego obiektu na cele targowiska miejskiego; na jezdni zamontowane zostały barierki stalowe uchylne, stanowiące urządzenia bezpieczeństwa ruchu związane z funkcjonowaniem drogi; po drodze poruszają się pojazdy oraz odbywa się intensywny ruch pieszy. Podczas oględzin nie stwierdzono wykonywania robót budowlanych na terenie przedmiotowej drogi.
W rezultacie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...], na podstawie art. 105 k.p.a. (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), organ pierwszej instancji umorzył wszczęte w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne wskazując, że sprawa dotyczy organizacji i bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie należy do właściwości organu nadzoru budowlanego.
Na skutek wniesionego przez Spółkę odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ ten wyjaśnił, że na przedmiotowym odcinku drogi nie prowadzono żadnych robót budowlanych, a stan techniczny omawianej drogi i parkingów wzdłuż niej usytuowanych jest odpowiedni i nie powoduje zagrożenia. Ruch kołowy na przedmiotowej drodze, mogący stwarzać zagrożenie, odbywa się pomimo obowiązujących zakazów (znaki drogowe) i nie jest związany tylko z prowadzoną działalnością handlową. Organ zauważył przy tym, że pracownicy Wydziału Infrastruktury Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w G. przeprowadzili w dniu 17 lutego 2017 r. kontrolę w zakresie dokonania oceny wykonywania przez Urząd Miasta [...] obowiązków dot. organizacji ruchu drogowego przedmiotowego odcinka drogi i wydali stosowne zalecenia pokontrolne tj. nakazali niezwłoczne przywrócenie oznakowania na odcinku od ul. [...] do [...] zgodnie z docelową organizacją ruchu zatwierdzoną przez Starostwo Powiatowe w M. w dniu 24 czerwca 2015 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że istniejący na przedmiotowym odcinku drogi ruch kołowy (stwarzający zagrożenie) odbywa się pomimo istniejących znaków drogowych, co przesądza o konieczności rozpatrzenia sprawy przez organy odpowiedzialne za organizację ruchu drogowego, a nie przez organ nadzoru budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka, domagając się jej uchylenia i zarzucając jej naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe przyjęcie, że organizowanie handlu na obszarze drogi publicznej i doprowadzenie do kojarzenia intensywnego i przypadkowego ruchu pieszego z kołowym, nie stanowi przejawu użytkowania obiektu budowlanego w sposób zagrażający życiu i zdrowiu, gdyż stanowi to wyłącznie przejaw aktywności z zakresu organizacji i bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie należy do właściwości organu nadzoru budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż poddana kontroli legalności decyzja organów nadzoru budowlanego podjęta w trybie art. 105 § 1 k.p.a. orzekająca o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie wykorzystania przez Miasto M. niezgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego - odcinka drogi pomiędzy ul. [...] i [...] w [...], nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zdaniem Sądu organy prawidłowo przyjęły, że w kontrolowanym stanie faktycznym nie doszło do trwałej zmiany przeznaczenia przedmiotowego obiektu. Zgodnie z treścią przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zmianę sposobu użytkowania obiektu stanowi podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.
Przy czym w tym przepisie nie chodzi o jakąkolwiek zmianę, ale o zmianę która wpływa na zmianę istotnych wymagań odnoszących się do danego obiektu związanych z konkretnym sposobem korzystania z niego. Dotyczy to w szczególności wymagań o jakich mowa w pkt 2 ust. 1 art. 71 omawianej ustawy, a więc wymagań związanych z bezpieczeństwem dalszego, zmienionego sposobu użytkowania obiektu. Zalicza się do nich m.in. bezpieczeństwo pożarowe, higieniczno-sanitarne oraz wielkość lub układ obciążeń.
W ocenie Sądu przedmiotowy obiekt w dalszym ciągu pełni funkcję drogi publicznej, a jedynie w dni targowe jego część zajmowana jest przez stragany, na których odbywa się handel, przy czym na drodze odbywa się także ruch samochodowy i pieszy. Taka sytuacja nie powoduje całkowitej zmiany przeznaczenia obiektu w rozumieniu wyżej powołanego przepisu, a jedynie przejściowe utrudnienia w ruchu na tym odcinku drogi. Skoro nie doszło do zmiany użytkowania obiektu budowlanego, to prowadzenie postępowania w trybie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest bezprzedmiotowe.
Końcowo Sąd dodał, że w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego, działając w granicach swoich kompetencji prawidłowo zakwalifikowały ustalony stan faktyczny jako nieodpowiadający przesłankom z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowane i w konsekwencji umorzyły postępowanie wszczęte na wniosek skarżącej Spółki. Zaś kontrola działania Wojewody znajduje się poza granicami niniejszej sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie:
1/ prawa materialnego, tj. przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414) poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że:
- a) przesłanką jego zastosowania jest zmiana przeznaczenia obiektu budowlanego;
- b) przesłanką jego zastosowania jest jedynie taki stan faktyczny, w którym obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe zastosowanie został doprowadzony do takiego stanu, iż znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym;
2/ prawa materialnego, tj. przepisu art. 66 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że na jego podstawie nie można wydać decyzji nakazującej wyłączenie obiektu z użytkowania;
3/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na skutek błędnego ustalenia, że nie było podstaw do uchylenia decyzji organów nadzoru budowlanego obu instancji i błędnego przyjęcia, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały ustalony stan faktyczny jako nieodpowiadający przesłankom z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji umorzyły wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie;
Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie Spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, zrzekając się rozprawy oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.
W uzasadnieniu Spółka zawarła argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 113/11; z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 344/05 i sygn. akt I OSK 345/05). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie.
Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10).
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie było podstaw do jej uwzględnienia, chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest częściowo błędne.
Przystępując do wyjaśnienia przesłanek oddalenia wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach tej sprawy, Sąd pierwszej instancji trafnie zaaprobował stanowisko organów nadzoru budowlanego o umorzeniu w trybie art. 105 k.p.a. postępowania wywołanego wnioskiem skarżącej Spółki, a dot. wykorzystywania przez Miasto M., jak zaznaczono, niezgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego – odcinka drogi pomiędzy ul. [...] i ul. [...] w [...].
W tej sprawie skarżąca Spółka wskazując na niezgodnie z przeznaczeniem wykorzystywanie obiektu budowlanego – odcinka drogi pomiędzy ul. [...] i ul. [...] w [...] podnosiła, iż na tym odcinku drogi prowadzona jest działalność handlowa, gdyż urządzono tam targowisko, natomiast po drodze poruszają się pojazdy i odbywa się intensywny ruch pieszy. Stąd też, zdaniem Spółki, kojarzenie intensywnego ruchu pieszego z ruchem kołowym stanowi przejaw użytkowania drogi publicznej w sposób zagrażający życiu i zdrowiu ludzkiemu - co uzasadnia zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane umieszczony został w rozdziale 6 tej ustawy dotyczącym utrzymania obiektów budowlanych. Przepis ten nie tworzy dla właściciela obiektu lub jego zarządcy nowych obowiązków tylko precyzuje ustawowe obowiązki i umożliwia egzekwowanie ich wykonalności. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
Natomiast stosownie do treści ust. 2 tej normy prawa materialnego w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, organ nadzoru budowlanego może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie.
Z normy art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wynika uprawnienie organu nadzoru budowlanego do nakazania usunięcia ujawnionych nieprawidłowości w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, niezależnie od tego, czy w odniesieniu do robót budowlanych, jest wymagane pozwolenie na budowę lub zgłoszenie, czy też nie. Należy podzielić pogląd wypracowany w orzecznictwie sądowym, iż w decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ administracji nie bada przyczyn, dla których obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu i zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu mienia, ani kto ponosi za to odpowiedzialność. Ujawniając stan owego zagrożenia organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1163/05, LEX nr 289077; z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1102/07, LEX nr 508470; z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt II OSK 899/12 – CBOSA).
Decyzja wydana w oparciu o ww. przepis winna uwzględniać określone okoliczności wynikające z ustalonego przez organ stanu faktycznego, w ramach przeprowadzonego postępowania dowodowego. Takie właściwe prawidłowe postępowanie zostało przeprowadzone w tej sprawie i w toku dokonanych oględzin organ ustalił, że: na odcinku spornej drogi tj. na miejscach postojowych i jezdni prowadzona jest działalność handlowa – urządzone jest targowisko; na stanowiskach postojowych dla samochodów osobowych wyznaczone są stanowiska handlowe, na których ustawione są stoły z rozmieszczonym towarem, samochody, zadaszenia; droga posiada oznakowanie pionowe, umożliwiające wykorzystania tego obiektu na cele targowiska miejskiego; na jezdni zamontowane zostały barierki stalowe uchylne, stanowiące urządzenia bezpieczeństwa ruchu związane z funkcjonowaniem drogi; po drodze poruszają się pojazdy oraz odbywa się intensywny ruch pieszy.
Podczas oględzin nie stwierdzono wykonywania robót budowlanych na terenie przedmiotowej drogi. Ustalono nadto, iż stan techniczny omawianej drogi i parkingów wzdłuż niej usytuowanych jest odpowiedni i nie powoduje zagrożenia. Ruch kołowy na przedmiotowej drodze, odbywa się pomimo obowiązujących zakazów (znaki drogowe) i nie jest związany tylko z prowadzoną działalnością handlową. Nie jest sporne, co wynika z lektury akt przedmiotowej sprawy, iż pracownicy Wydziału Infrastruktury Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w G. przeprowadzili w dniu 17 lutego 2017 r. kontrolę w zakresie dokonania oceny wykonywania przez Urząd Miasta M. obowiązków dot. organizacji ruchu drogowego przedmiotowego odcinka drogi i wydali stosowne zalecenia w tym zakresie (patrz: sprawozdanie z kontroli z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]).
Powyższe ustalenia, w żaden sposób niezakwestionowane w skardze kasacyjnej, są niewątpliwie wiążące w tej sprawie i pozwalają jednoznacznie uznać, że w tym konkretnym przypadku nie było podstaw do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie zaszły żadne okoliczności, o jakich mowa w tych przepisach, a ujawnione okoliczności uzasadniały co najwyżej przywrócenia prawidłowej organizacji ruchy na spornej drodze, co nie jest w gestii organów nadzoru budowlanego, a to rodziło potrzebę umorzenia postępowania wszczętego w tym zakresie jako bezprzedmiotowego w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu nadzoru budowlanego wskazujące, iż przedmiotowa sprawa wszczęta na wniosek skarżącej Spółki, tak naprawdę dotyczy zakresu organizacji i bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie należy do właściwości organów nadzoru budowlanego, w okolicznościach tej sprawy, zasługuje na aprobatę.
W żaden sposób bowiem nie potwierdzono, by sporny odcinek drogi w [...] użytkowany był w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowisku, gdyż w aktach sprawy nie ma żadnego potwierdzenia tezy, że droga ta, co wynika z akt, posiadająca przecież oznakowanie niedopuszczające ruchu samochodów w połączeniu z ruchem pieszych była użytkowana w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowisku. Taki sposób użytkowania drogi, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, nie powoduje takiego zagrożenia, postrzeganego w sposób obiektywny. Niewątpliwie należy podzielić stanowisko organów orzekających w sprawie, iż sposób wykorzystania dróg reguluje ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (patrz art. 10 tej ustawy), zaś warunki umieszczania na drogach urządzeń bezpieczeństwa ruchu statuuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach.
Jak już wyżej wskazano, odpowiednie działania w tym zakresie podjął już Wojewoda Pomorski (patrz ujawnione wyżej sprawozdanie z kontroli opracowane w dniu 6 kwietnia 2017 r. i zawarte w nim wnioski końcowe w zakresie organizacji ruchu na spornym terenie) ustalając podczas wizji, iż sporna droga oznakowana jest niezgodnie z zatwierdzoną "Docelową organizacją ruchu", jak i to, że droga ta wykorzystywana jest jako plac targowy. Okoliczności te w sposób niewątpliwy potwierdzają słuszność zajętego, a ocenionego trafnie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organów nadzoru budowlanego o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wykorzystania przez Miasto [...] niezgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego – odcinka drogi pomiędzy ulicami [...] i [...] w [...], ponieważ sprawa ta dotyczy organizacji i bezpieczeństwa w ruchu drogowym i nie należy do właściwości organu nadzoru budowlane.
Dotąd powiedziane pozwala jednoznacznie uznać, iż organy nadzoru budowlanego zasadnie zastosowały, w okolicznościach tej sprawy, w tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 105 § 1 k.p.a. wobec braku przedmiotu sprawy wymagającego rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego, co trafnie zaaprobował Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie zawiera w swej treści zarzutu, który by kwestionował słuszność tak zastosowanej podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji.
Wprawdzie Sąd pierwszej instancji błędnie interpretując normę art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wskazał, iż przesłanką jego zastosowania jest jedynie taki stan faktyczny, w którym obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe zastosowanie został doprowadzony do takiego stanu, iż znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym - co poparł stanowiskiem wyrażonym w wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1061/11, lecz stanowisko tam zawarte dotyczy normy art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a nie wskazywanej przez skarżącą Spółkę dyspozycji art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Niemniej jednak mimo w tej części błędnego uzasadnienia, co do zasady Sąd pierwszej instancji trafnie powołując się na ustalony stan faktyczny sprawy uzasadnił w motywach kwestionowanego wyroku, iż słusznie wydano decyzję o umorzeniu przedmiotowego postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a., co Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela.
Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Spółki Sąd pierwszej instancji nie naruszył normy prawa materialnego art. 66 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, skoro w motywach zaskarżonego wyroku norma ta nie została nawet wymieniona, a tym bardziej nie została wadliwie zinterpretowana, co pozwalałoby ewentualnie na postawienie zarzutu błędnej jego wykładni.
Zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji słusznie uznał ją za w pełni odpowiadającą prawu. Dlatego też wbrew stanowisku skarżącej Spółki, trafnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi w trybie art. 151 p.p.s.a. Czyniony przez Spółkę w tym zakresie zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy jawi się jako całkowicie chybiony.
Dotąd powiedziane pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na stwierdzenie, iż wyrok Sądu pierwszej instancji mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W konsekwencji brak było podstaw do jego uchylenia. Dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Niniejsza skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, albowiem zostały spełnione warunki o których mowa w art. 182 § 2 p.p.s.a. – skarżąca zrzekła się rozprawy, a pozostali uczestnicy postępowania nie wnieśli w ustawowym terminie o jej przeprowadzenie.
Dotąd powiedziane pozwalało na orzeczenie jak w sentencji.