Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 17 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2434/15

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 maja 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 682/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 5 stycznia 2015r. nr..., którą SKO po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy U. m. W. Nr... z dnia 20 lutego 2014r., odmawiającą E. S. zezwolenia na usunięcie 5 szt. drzew - topoli osika (3 sztuki), wierzby iwa (2 sztuki) rosnących na terenie nieruchomości położonej przy ul. K. w W. (działka ew.... z obrębu...).

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Pismem z dnia 7 maja 2013r. E. S. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie 5 szt. drzew - 3 szt. topoli osika i 2 szt. wierzby iwa, z działki nr ew.... obręb... położonej w W. Dzielnicy U. przy ul. K.. Decyzją z dnia 20 lutego 2014r. Zarząd Dzielnicy U. m. W. odmówił wnioskodawczyni zezwolenia na usunięcie ww. drzew. Po analizie załączonych do wniosku dokumentów organ ustalił, że E. S. nie jest właścicielem działki nr ew.... z obrębu.... Posiada natomiast ustanowioną służebność gruntową, polegającą na prawie przechodu, przejazdu, budowy drogi oraz budowy sieci infrastruktury technicznej na działce nr ew.... z obrębu... co oznacza, że jest posiadaczem zależnym części działki nr ew.... z obrębu.... Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, usunięcie drzew z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela nieruchomości.

Wnioskodawczyni nie przedstawiła zgody właściciela nieruchomości na usunięcie drzew. Organ zwrócił się do właściciela nieruchomości z zapytaniem, czy wyraża zgodę na usunięcie przez E. S. 5 sztuk drzew. W odpowiedzi na wezwanie T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. oświadczyła, że nie jest jedynym właścicielem nieruchomości, w związku z czym zgoda musi być wyrażona przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. S., która zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 65 § 1 k.c. przez jego błędne zastosowanie i dokonanie wadliwej wykładni oświadczeń T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zawartych w oświadczeniach o ustanowieniu służebności gruntowej oraz korzystania z gruntu na cele budowlane polegające na uznaniu, że w tych oświadczeniach nie mieści się zgoda na wycinkę drzew, co doprowadziło do wadliwego zastosowania art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i słusznie uznał, że brak zgody właścicieli działki nr ew.... z obrębu... jest czynnikiem uniemożliwiającym wydanie zezwolenia na usunięcie drzew z tej nieruchomości. Decyzją z dnia 5 stycznia 2015r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oddaliło skargę.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 285 § 1 k.c. nieruchomość można obciążyć na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości władnącej) prawem, którego treść polega bądź na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności (służebność gruntowa). Zgodnie zaś z § 2 służebność gruntowa może mieć jedynie na celu zwiększenie użyteczności nieruchomości władnącej lub jej oznaczonej części. Treść służebności gruntowej może być różna z uwagi na dość ogólną regulację art. 285 § 1 k.c. Ustawodawca nie określa bowiem wprost, na czym mają polegać konkretne uprawnienia właściciela nieruchomości władnącej do korzystania z nieruchomości obciążonej, bądź na czym konkretnie ma polegać obowiązek powstrzymania się przez właściciela nieruchomości obciążonej.

W odniesieniu do art. 285 § 1 k.c. widać szerokie spektrum uprawnień właściciela nieruchomości władnącej bądź obowiązków właściciela nieruchomości obciążonej, które mogą stać się treścią służebności gruntowej. Konstrukcja art. 285 k.c. daje stronom znaczną swobodę w kształtowaniu treści ustanawianego prawa rzeczowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że ze względu na zamknięty katalog ograniczonych praw rzeczowych przy ustanawianiu służebności gruntowej nie można przekraczać granic treści służebności gruntowej określonych przez art. 285 k.c. Ponadto ustanawiając służebność gruntową, należy ściśle i w zgodzie z obowiązującym prawem określić uprawnienia czy obowiązki stron. Zasada określoności praw rzeczowych nakazuje bowiem kształtować treść tych praw jednoznacznie, w sposób niebudzący wątpliwości co do tego, jakie prawo zostało ustanowione.

Za niedopuszczalne - zdaniem organu odwoławczego - należałoby przede wszystkim uznać ogólnikowe określenie treści służebności, według schematu z art. 285 k.c. Przyznane właścicielowi nieruchomości władnącej prawo do korzystania z nieruchomości obciążonej nie może prowadzić do całkowitego pozbawienia właściciela tej nieruchomości uprawnień wynikających z prawa własności. Ograniczenie prawa własności powstałe na skutek ustanowienia służebności gruntowej, jako prawa pochodnego od własności, może być tylko częściowe, choć w zależności od treści ustanowionej służebności - węższe (przykładowo służebność drogi koniecznej), bądź szersze (przykładowo służebność budynkowa). Zakres oraz sposób wykonywania służebności gruntowej powinny wynikać ze źródła jej powstania. O sposobie i zakresie wykonywania służebności gruntowej przesądza przede wszystkim wola stron zawarta w umowie ustanawiającej służebność. W niej też strony powinny szczegółowo określić te elementy tak, aby w praktyce nie budziły one wątpliwości.

W niniejszej sprawie w akcie notarialnym z dnia 7 kwietnia 2011r. Rep. A nr... w § 5 ust. 1 strony ustaliły szczegółowo treść służebności gruntowej, która ma polegać na nieodpłatnej i nieograniczonej w czasie służebności gruntowej polegającej na prawie przechodu, przejazdu, budowy drogi oraz budowy sieci infrastruktury technicznej w pasie gruntu o zmiennej szerokości od 5,86 m do 15,02 m oraz nieodpłatną i nieograniczoną w czasie służebność gruntową polegającą na prawie przeprowadzenia kabla telefonicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że po dokonaniu analizy treści powyższego aktu notarialnego uznało, że nie zawiera on zgody właściciela gruntu na wycięcie drzew z działki nr ew.... z obrębu.... Wskazało, że w samej istocie służebności gruntowej nie leży prawo właściciela nieruchomości władnącej do wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na wycięcie drzew, bez konieczności uzyskania zgody właściciela (właścicieli) nieruchomości obciążonej.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 5 stycznia 2015r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni art. 285 § 1 k.c. w związku z art. 287 k.c. przez przyjęcie, że właściciel nieruchomości władnącej, któremu przysługuje służebność gruntowa polegająca m.in. na prawie budowy drogi oraz przechodu i przejazdu, w postępowaniu, którego przedmiotem jest zezwolenie na wycinkę drzew, powinien legitymować się odrębną zgodą na wycinkę drzew uzyskaną od właściciela nieruchomości obciążonej, podczas gdy z prawidłowej wykładni w/w norm wynika, że z samego faktu ustanowienia służebności gruntowej polegającej na korzystaniu z nieruchomości w sposób wykluczający pogodzenie posadowienia drzew na gruncie i korzystania ze służebności, wynika zgoda o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. W oparciu o tak sformułowany zarzut pełnomocnik skarżącej wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. 2016, p.718), dalej p.p.s.a., skargę oddalił.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004r. (Dz.U. Nr 92, poz.880 z późn. zm.), zw. dalej ustawą, usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. W przedmiotowej sprawie skarżąca, która nie jest właścicielką nieruchomości położonej przy ul. K. w W. (działka ew.... z obrębu...) powinna do swojego wniosku dołączyć zgodę właściciela działki.

Biorąc pod uwagę, że usunięcie drzew i krzewów jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością w rozumieniu art. 199 k.c., to stosowną zgodę na dokonanie tej czynności powinni wyrazić wszyscy współwłaściciele przedmiotowej działki. Z oświadczenia T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wynika, że spółka nie jest jedynym właścicielem nieruchomości. Zatem podzielić należy w tej kwestii ustalenia organów administracyjnych obu instancji, iż skarżąca nie wykazała się zgodą współwłaścicieli działki nr ew.... z obrębu... na usunięcie drzew i krzewów, i tym samym zasadnym było wydanie decyzji odmownej na usunięcie drzew i krzewów z tej działki.

Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że zgoda właściciela, o jakiej mowa w powołanym art. 83 ust. 1 ustawy, musi mieć charakter jednoznaczny i wyraźny, a nie może być wyprowadzana w drodze domniemań z innych oświadczeń właściciela. Tego rodzaju oświadczenie woli prowadzi bowiem do upoważnienia osoby trzeciej, jaką jest posiadacz nieruchomości, niebędący jej właścicielem, do dysponowania tą rzeczą w sposób przekraczający zakres zwykłego zarządu. Wyraz takiemu rozumieniu opisanych relacji właściciela z posiadaczem nieruchomości dał właśnie ustawodawca w art. 83 ust. 1 ustawy, zobowiązując posiadacza nieruchomości do wylegitymowania się wyraźną zgodą właściciela, któremu przysługuje pełne władztwo nad tą rzeczą. Zgody właściciela nieruchomości na usunięcie drzew z jej terenu nie wolno zatem domniemywać.

W ocenie Sądu I instancji takiego oświadczenia nie można domniemywać z zawartej w formie aktu notarialnym z dnia 7 kwietnia 2011r. Rep. A nr... służebności gruntowej. W § 5 ust. 1 strony ustaliły treść służebności gruntowej, która ma polegać na: nieodpłatnej i nieograniczonej w czasie służebności gruntowej polegającej na prawie przechodu, przejazdu, budowy drogi oraz budowy sieci infrastruktury technicznej w pasie gruntu o zmiennej szerokości od 5,86 metra do 15,02 metra oraz nieodpłatną i nieograniczoną w czasie służebność gruntową polegającą na prawie przeprowadzenia kabla telefonicznego. Wobec powyższego nie zasadne są zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni art. 285 § 1 k.c. w związku z art. 287 k.c.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. S. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. 1) art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004r. polegające na jego błędnej wykładni przez stwierdzenie, iż "zgoda właściciela, o jakiej mowa w powołanym art. 83 ust. 1 powyższej ustawy, musi mieć charakter jednoznaczny i wyraźny, a nie można być wyprowadzona w drodze domniemań z innych oświadczeń właściciela", podczas gdy prawidłowa wykładnia normy przedmiotowego przepisu powinna dopuszczać wykładnię oświadczenia właściciela zgodną z treścią art. 65 § 1 i 2 kodeksu cywilnego, a więc taką, która prowadzi do urzeczywistnienia prawdziwej woli właściciela nieruchomości, a tym samym nie utrudnia nadmiernie procesu wycinki drzew i nie prowadzi do wykładni "formułkowej",
2. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 § 1 k.p.a., polegające na błędnym podzieleniu ustaleniu organów administracyjnych obu instancji, iż skarżąca nie wykazała się zgodą współwłaścicieli działki ew.... z obrębu... na usunięcie drzew i krzewów i tym samym zasadnym było wydanie decyzji odmownej na usunięcie drzew i krzewów z tej działki, podczas gdy skarżąca złożyła do akt sprawy zgodę na wycinkę drzew wydaną przez ówczesnego jedynego właściciela nieruchomości, która jest zawarta w akcie notarialnym z dnia 7 kwietnia 2011 roku Rep A nr...,
3. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 285 § 1 k.c. w związku z art. 287 k.c. przez błędną wykładnie wskazanych norm prawa materialnego i przyjęcie, że właściciel nieruchomości władnącej, któremu przysługuje służebność gruntowa polegająca min. na prawie budowy drogi oraz przechodu i przejazdu, w postępowaniu, którego przedmiotem jest zezwolenie na wycinkę drzew, powinien legitymować się odrębną zgodą na taką czynność uzyskaną od właściciela nieruchomości obciążonej, podczas gdy z prawidłowej wykładni ww. norm wynika, że z samego faktu ustanowienia służebności gruntowej, polegającej na korzystaniu z nieruchomości w sposób wykluczający pogodzenie posadowienia drzew na gruncie i korzystania ze służebności, wynika zgoda o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zbadał zarzuty skargi kasacyjnej, wniesionej przez E. S., reprezentowaną przez fachowego pełnomocnika. Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880 ze zm.), jak również art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 285 § 1 k.c. w związku z art. 287 k.c. sprowadzają się do błędnej wykładni tych przepisów. W ocenie skarżącej kasacyjnie Sąd błędnie uznał, że zgoda właściciela, o jakiej mowa w art. 83 ust. 1 ustawy musi mieć charakter jednoznaczny i wyraźny, nie można jej wyprowadzać w drodze domniemań z innych oświadczeń właściciela i skarżąca powinna legitymować się odrębną zgodą na wycinkę drzew.

W ocenie autora skargi kasacyjnej prawidłowa wykładnia art. 83 ust. 1 ustawy powinna dopuszczać wykładnię oświadczenia właściciela zgodną z treścią art. 65 § 1 i 2 kodeksu cywilnego, a więc taką, która prowadzi do urzeczywistnienia prawdziwej woli właściciela nieruchomości, a tym samym nie utrudnia nadmiernie procesu wycinki drzew i nie prowadzi do wykładni "formułkowej". Z prawidłowej wykładni ww. norm wynika, że z samego faktu ustanowienia służebności gruntowej, polegającej na korzystaniu z nieruchomości w sposób wykluczający pogodzenie posadowienia drzew na gruncie i korzystania ze służebności, wynika zgoda o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody.

Z tym zarzutem wiąże się zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 § 1 k.p.a., polegający na błędnym podzieleniu ustalenia organów administracyjnych obu instancji, iż skarżąca nie wykazała się zgodą współwłaścicieli działki ew.... z obrębu... na usunięcie drzew i krzewów i tym samym zasadnym było wydanie decyzji odmownej na usunięcie drzew i krzewów z tej działki, podczas gdy skarżąca złożyła do akt sprawy zgodę na wycinkę drzew wydaną przez ówczesnego jedynego właściciela nieruchomości, która jest zawarta w akcie notarialnym z dnia 7 kwietnia 2011r.

Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że przepis art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości. Zatem niezbędne jest wyrażenie zgody przez właściciela nieruchomości na usunięcie drzew lub krzewów. Organ administracji zobligowany jest po wpłynięciu wniosku do zbadania, czy w rzeczywistości zgoda została wyrażona przez właściciela. Celowi temu służy obowiązek dołączenia do wniosku danych dotyczących posiadacza oraz właściciela (art. 83 ust. 4 ustawy). W sytuacji, gdy po stronie właściciela występuje wielość podmiotów, na usunięcie drzew i krzewów z terenu nieruchomości, jako czynność przekraczająca zwykły zarząd nieruchomością, będzie wymagana zgodnie z art. 199 k.c. zgoda wszystkich współwłaścicieli.

Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że zgoda właściciela, o jakiej mowa w art. 83 ust. 1 ustawy musi mieć charakter jednoznaczny i wyraźny, nie można jej wyprowadzać w drodze domniemań z innych oświadczeń właściciela i musi byc

Skarżąca kasacyjnie wywodzi, że oświadczenie zgody na wycinkę drzew może być wyprowadzone z treści oświadczenia zawartego w akcie notarialnym, którym ustanowiona została na rzecz jej nieruchomości służebność gruntowa, polegająca na prawie przechodu, przejazdu, budowy drogi oraz budowy sieci infrastruktury technicznej w pasie gruntu o zmiennej szerokości na określonym obszarze. W ocenie skarżącej kasacyjnie, zgoda na wybudowanie drogi w trasie kolidującej z drzewami obejmuje swoją treścią wycinkę drzew.

Odnosząc się do tych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że podziela w pełni zacytowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowisko zawarte w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 1995r. sygn. akt III CZP 66/95, w zakresie ogólnych zasad tłumaczenia oświadczeń woli. Wykładnia oświadczeń woli ma na celu ustalenie właściwej treści regulacji zawartej w oświadczeniu woli. Ogólne reguły interpretacyjne prowadzące do osiągnięcia tego celu określone zostały w art. 65 kodeku cywilnego, dalej k.c. Sąd Najwyższy wskazał, że w myśl § 1 art. 65 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego raz ustalone zwyczaje; zaś § 2 stanowi, że w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Wyrażone w przytoczonym przepisie reguły interpretacyjne grupują się wokół dwóch respektowanych przez prawo cywilne wartości.

Są nimi z jednej strony wola (intencja) osoby dokonującej czynności prawnej, z drugiej natomiast - zaufanie, jakie budzi złożone oświadczenie woli u innych osób. Odpowiednio do tych wartości w doktrynie wyróżnia się subiektywną metodę wykładni zorientowaną na wolę osoby składającej oświadczenie woli oraz metodę obiektywną (normatywną) akceptującą punkt widzenia adresata. Sąd Najwyższy stwierdził, że na tle art. 65 k.c. należy przyjąć kombinowaną metodę wykładni opartą na kryteriach subiektywnym i obiektywnym. Stanowisko takie zajmuje też nauka prawa cywilnego. Stosowanie kombinowanej metody wykładni do czynności prawnych inter vivos obejmuje dwie fazy. W pierwszej fazie sens oświadczenia woli ustala się mając na uwadze rzeczywiste ukonstytuowanie się znaczenia między stronami. Oznacza to, że uznaje się za wiążący sens oświadczenia woli, w jakim zrozumiała go zarówno osoba składająca, jak i odbierająca to oświadczenie.

Decydująca jest zatem rzeczywista wola stron. Podstawę prawną do stosowania w tym wypadku wykładni subiektywnej stanowi przepis arí. 65 § 2 kc, który choć mowa w nim o umowach, odnosi się w istocie do wszystkich oświadczeń woli składanych innej osobie. Jeżeli okaże się, że strony nie przyjmowały tego samego znaczenia oświadczenia woli, konieczne jest przejście do drugiej, obiektywnej fazy wykładni, w której właściwy dla prawa sens oświadczenia woli ustala się na podstawie przypisania normatywnego, czyli tak, jak adresat sens ten rozumiał i rozumieć powinien. Za wiążące uznać trzeba w tej fazie takie rozumienie oświadczenia woli, które jest wynikiem starannych zabiegów interpretacyjnych adresata. Decydujący jest normatywny punkt widzenia odbiorcy, który z należytą starannością dokonuje wykładni zmierzającej do odtworzenia treści myślowych osoby składającej oświadczenie woli. Przeważa tu ochrona zaufania odbiorcy oświadczenia woli nad wolą a ściśle nad rozumieniem nadawcy.

Nadawca bowiem formułuje oświadczenie woli i powinien uczynić to w taki sposób, aby było ono zgodnie z jego wolą zrozumiane przez odbiorcę. Wykładnia obiektywna sprzyja pewności stosunków prawnych, a tym samym i pewności obrotu prawnego. Zgodnie z kombinowaną metodą wykładni priorytetową regułą interpretacyjną oświadczeń woli składanych indywidualnym adresatom stanowi rzeczywista wola stron.

Jeżeli chodzi o oświadczenie woli ujęte w formie pisemnej, czyli wyrażone w dokumencie, to sens tych oświadczeń ustala się przyjmując za podstawę wykładni przede wszystkim tekst dokumentu. W procesie jego interpretacji podstawowa rola przypada językowym regułom znaczeniowym. Wykładni poszczególnych wyrażeń dokonuje się z uwzględnieniem kontekstu, w tym także związków treściowych występujących między zawartymi w tekście postanowieniami. Uwzględnieniu podlegają również okoliczności, w jakich oświadczenie woli zostało złożone, o ile dokument obejmuje takie informacje, a także cel oświadczenia woli wskazany w tekście bądź zrekonstruowany na podstawie zawartych w nim postanowień.

Odnosząc te uwagi do sprawy niniejszej, należy uznać, że wbrew temu co twierdzi się w skardze kasacyjnej, ich zastosowanie nie prowadzi do uznania, że z § 5 ust. 1 aktu notarialnego wynika, że właściciel nieruchomości wyraża zgodę na wycinkę drzew na wnioskowanej przez E. S. działce nr ewid.... przy ul. K. w W. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że Umowa z dnia 7 kwietnia 2011r. o ustanowieniu na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości, położonej w W. przy ul. K., stanowiącej działkę gruntu nr... oraz każdoczesnego właściciela nieruchomości, położonej w W. przy ul. K., stanowiącej działkę gruntu nr... - na nieruchomości położonej w W. przy ul. K., stanowiącej działkę nr... oraz na nieruchomości położonej w W. przy ul K., stanowiącej działkę nr... - nieodpłatnej i nieograniczonej służebności gruntowej, polegającej na prawie przechodu, przejazdu, budowy drogi oraz budowy sieci infrastruktury technicznej w pasie o zmiennej określonej szerokości - nie obejmuje swym zakresem zgody na wycięcie drzew.

Umowa ta nie zawiera żadnych konkretów co do budowy drogi, jej przebiegu, informacji, czy na jej trasie rosną określone gatunki drzew i w jakiej ilości, które wymagają usunięcia w celu wykonania drogi.

Jak wynika z akt sprawy, organ zwrócił się do właściciela, ustanawiającego 7 kwietnia 2011r. powyższą służebność, tj. T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Rezydencje spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w K. – z zapytaniem, czy wyraża zgodę na usunięcie przez E. S. 5 drzew na działce nr ewid..... W odpowiedzi spółka wskazała, że nie jest jedynym właścicielem przedmiotowej nieruchomości, w związku z czym zgoda musi być wyrażona przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.

Jest okolicznością bezsporną, przyznaną w skardze kasacyjnej, że w dacie składania wniosku przez E. S. w maju 2013r. T. Spółka z ograniczona odpowiedzialnością Rezydencje spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w K. nie była już jedynym właścicielem nieruchomości.

Słusznie zatem Sąd I instancji podzielił stanowisko organów orzekających, że w okolicznościach niniejszej sprawy właściwie został zastosowany przepis art. 83 ust. 1 ustawy prawo ochrony przyrody. Odmowa wydania decyzji zezwalającej na usunięcie drzew spowodowana była brakiem zgody współwłaścicieli nieruchomości na ich usunięcie.

Zawarty w części końcowej uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 28 k.p.a., 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez błędne ustalenie kręgu uczestników postępowania administracyjnego oraz art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez zaaprobowania treści uzasadnienia decyzji SKO, która w dużej części stanowi elektroniczną wersję komentarza do kodeksu cywilnego, wykonaną wadliwie, który to komentarz wprost nie przystaje do okoliczności niniejszej sprawy - w okolicznościach niniejszej sprawy, wobec powyżej wskazanej argumentacji nie jest usprawiedliwiony.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

1. - ---------------------- 10