Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2444/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 930/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę L. Sp. z o.o.

w T. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], stwierdził u S. G. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie nad kłykcia kości ramiennej, wymienioną w pozycji 19.5 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), dalej jako: rozporządzenie. Organ wskazał, że przedmiotowa choroba zawodowa została rozpoznana u pracownika w orzeczeniu lekarskim wydanym przez Poradnię Chorób Zawodowych Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Nr [...] z dnia 6 maja 2014 r. Natomiast związek przyczynowy między warunkami pracy a rozpoznaną chorobą ustalono na podstawie kart oceny narażenia zawodowego, wykazujących takie narażenie podczas zatrudnienia S. G.: od 13 marca 1989 do 12 października 1990 r. w Zakładzie Krawieckim O. K. K. na stanowisku krawcowej, od 11 lipca 1995 r. do 10 stycznia 1996 r. w PPHU "[...]" T. na stanowisku szwaczki, od 14 lipca 2004 r. do 13 października 2004 r. w L. Sp. z o.o.

T. na stanowisku szwaczki, a od 22 września 2006 r. do nadal w HUF [...] Sp. z o.o. T. na stanowisku operator lakierni i montażysta. W szczególności wykonywała ona prace wymagające długotrwałej powtarzalności i przeciążenia kończyn górnych. Organ I instancji stwierdził, że zebrany materiał dowodowy pozwala na uznanie związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a rozpoznaną chorobą.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył L. Spółka z o.o. w T. domagając się uchylenia powyższej decyzji i orzeczenia o stwierdzeniu braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej bądź uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, tj. - art. 2352 k.p. poprzez stwierdzenie, że praca w odwołującej się Spółce w okresie od 14 lipca 2004 r. do 13 października 2004 r. pozostaje w związku przyczynowo skutkowym z rozpoznanym schorzeniem podczas gdy od ustania zatrudnienia strony w Spółce L. Spółka z o.o. do momentu rozpoznania choroby minęło kilka lat; - art. 77 § 1 i 7 kpa, poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia pracownika oraz przyczyn wystąpienia omawianego schorzenia i chwili jego powstania, wyrażające się zaniechaniem zebrania i dołączenia do akt sprawy dokumentacji medycznej strony z lat 1989 - 2013 w celu ustalenia przyczyn powstania choroby i czy była ona związana wyłącznie z wykonywaną pracą, a także ustalenia okresu, w którym powstało schorzenie, w szczególności, czy nie ujawniło się ono w okresie przed podjęciem pracy w tym zakładzie pracy; - art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w stwierdzeniu, że praca w tej Spółce przyczyniła się do powstania choroby zawodowej, wyłącznie na podstawie orzeczenia lekarskiego, z którego nie wynika, by zapoznano się z wnioskowaną przez skarżącą dokumentacją z lat 1989 - 2013, a także braku wykazania związku przyczynowego między schorzeniem a warunkami pracy, ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, iż taki związek przyczynowy wynika z zebranego materiału dowodowego, w szczególności z danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzach narażenia zawodowego pracownika.

Podniesiono, że z treści sporządzonego w sprawie orzeczenia lekarskiego nie wynika, czy zgromadzono dokumentację medyczną z całego okresu zatrudnienia S. G. i czy treść tej dokumentacji została uwzględniona przy wydaniu orzeczenia. Z akty sprawy nie wynika również, czy organ wziął pod uwagę czynniki pozazawodowej etiopatogenezy zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Skarżąca stwierdziła, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Okres ten dla zapalenia nadkłykcia kości ramiennej wynosi 1 rok, natomiast schorzenie zostało zdiagnozowane u pracownicy w 2014 r. to jest 10 lat po ustaniu zatrudnienia. Skarżąca wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego i wydanie na tej podstawie decyzji, która odpowiada prawu.

Decyzją [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 2351 K.p. oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, utrzymano w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji w zakresie miejsc, stanowisk i okresów pracy S. G.. Zdaniem organu odwoławczego analiza narażenia zawodowego wykazała, że S. G. - w podanych okresach zatrudnienia na stanowiskach krawcowa, szwaczka, operator lakierni, montażysta - wykonywała prace monotypowe, obciążające kończyny górne, co stwarzało możliwość powstania choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. S. G. była badana na podstawie przepisów rozporządzenia w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w K. (orzeczenie lekarskie z dnia 6 maja 2014 r. nr [...]), gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej wym. w poz. 19/5 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych.

Przeprowadzone badania: ortopedyczne, neurologiczne, internistyczne, zdjęcia rtg i analiza dostępnej dokumentacji lekarskiej stanowiły podstawę do rozpoznania przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej prawej. Lekarze specjaliści MOMP dokonali kompleksowej oceny narażenia środowiskowego, z której wynika, że S. G. w trakcie czynności zawodowych wykonywała pracę wymagającą długotrwałej powtarzalności, długotrwałego przeciążenia oraz obciążającą kończyny górne, w tym stawy łokciowe w dużym stopniu. Taki sposób wykonywania pracy zgodnie z wiedzą medyczną mógł stwarzać ryzyko powstania choroby zawodowej.

Wobec powyższego lekarze MOMP uznali, iż istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ wyjaśnił, że tylko pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, którą jest instytut badawczy w dziedzinie medycyny pracy. Organ stwierdził, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Przypomniał również, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych nie nakładają na organy orzekające w sprawie chorób zawodowych potrzeby ustalania w przypadku wielu pracodawców stopnia "zawinienia" poszczególnych zakładów pracy, w których ekspozycja zawodowa mogła spowodować wystąpienie choroby zawodowej.

W rozdzielniku decyzji zostały wymienione tylko zakłady aktualnie istniejące, w których istniało narażenie zawodowe stanowiące przyczynę choroby zawodowej. Organ odwoławczy podkreślił, że nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności wyjaśnionych w postępowaniu. Nadto uznał, iż żądania pełnomocnika pracodawcy służą nieuzasadnionemu przedłużeniu postępowania, choć zebrany materiał dowodowy pozwala na wydanie decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka L. w T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź jej uchylenie i orzeczenie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. I. przepisów postępowania, tj.:
2. 1) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i jego rozpatrzenia, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia S. G. oraz przyczyn wystąpienia ewentualnych schorzeń, a tym samym nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, wyrażające się zaniechaniem:
3. - wystąpienia o sporządzenie dodatkowego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego, w którym nie wskazano konkretnych zapisów dokumentacji medycznej;
4. - zebrania i dołączenia do akt dokumentacji medycznej strony z lat 1989 -2013, w celu ustalenia przyczyn powstania stwierdzonej choroby zawodowej, a także ustalenia czy była ona związana wyłącznie wykonywaną pracą;
5. - ustalenia okresu, w którym powstało schorzenie, a w szczególności, czy nie pojawiło się ono przed podjęciem pracy w tej Spółce.
6. 2) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w:
7. - stwierdzeniu choroby zawodowej u S. G. wyłącznie na podstawie orzeczenia lekarskiego z dnia 6 maja 2014 r. z którego nie wynika, aby zapoznano się z wnioskowaną dokumentacją medyczną z lat 1989 - 2013;
8. - braku wykazania związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż taki związek przyczynowy wynika z zebranego materiału dowodowego, a w szczególności z danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzach oceny narażenia pracownika.
9. II. przepisów prawa materialnego, tj.:
10. - art. 2352 K.p. poprzez stwierdzenie, że praca w odwołującej się Spółce w okresie od 14 lipca 2004 r. do 13 października 2004 r. pozostaje w związku przyczynowo - skutkowym z rozpoznanym schorzeniem, podczas gdy od ustania zatrudnienia S. G. w Spółce do momentu rozpoznania choroby minęło kilka lat;
11. - § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, sporządzone na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby;
12. - § 8 ust. 2 rozporządzenia poprzez brak zwrócenia się o wydanie dodatkowego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego, a także poprzez niepodjęcie innych niezbędnych czynności do uzupełnienia materiału dowodowego, wobec rozbieżności między uzasadnieniem orzeczenia a postawioną w nim diagnozą.

W odpowiedzi na skargę, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w powołanym na wstępie wyroku uznał skargę za nieuzasadnioną, wobec czego oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd wskazał, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 2351 K.p., zgodnie z którą za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Sąd wyjaśnił, że "wysokie prawdopodobieństwo", o którym mowa w przywołanej definicji nie odnosi się do zakładu pracy, jako pracodawcy. Odnosi się natomiast do zakładu pracy jako środowiska, w którym znajdują się czynniki zagrażające zdrowiu pracownika. Spełnienie się tej przesłanki jest równoznaczne z brakiem możliwości wykluczenia dominującego wpływu czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy na powstanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Przesłankę "wysokiego prawdopodobieństwa" negować może wyłącznie porównanie oddziaływania czynników zawodowych i pozazawodowych prowadzące do stwierdzenia, iż chorobę spowodowały przyczyny niezwiązane z zatrudnieniem, występujące poza środowiskiem pracy. Prawdopodobieństwo występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia także w innych zakładach pracy, nie obala natomiast domniemania, o którym mowa w art. 2351 K.p., gdyż nie odnosi się do prawdopodobieństwa wpływu czynnika szkodliwego dla zdrowia na zachorowanie, stanowiącego ratio powyższej regulacji prawnej.

Sąd stwierdził, że nawet w przypadku, gdyby pracownik świadczył pracę związaną z narażeniem zawodowym w kilku kolejnych zakładach, dla prawidłowości rozstrzygnięcia stwierdzającego chorobę zawodową nie ma znaczenia, w jakim stopniu wpłynęły na tę chorobę poszczególne okresy zatrudnienia i jaka była możliwość (prawdopodobieństwo) zachorowania pracownika u poszczególnych pracodawców. Istotą sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej jest bowiem potwierdzenie, iż dane schorzenie ma swoje źródło w szkodliwych czynnikach występujących w środowisku pracy, a nie udowadnianie, że praca u konkretnego pracodawcy, w konkretnym okresie czasu, spowodowała chorobę zawodową. Rozpoznanie choroby odpowiadającej właściwej pozycji wykazu chorób zawodowych i występowanie czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy jest wystarczające dla odwołania się do przesłanki wysokiego prawdopodobieństwa, o której mowa w art. 2351 K.p. Sąd nie zgodził się z poglądem skarżącej, że ustalenie daty pojawienia się pierwszych objawów chorobowych ma w tej konkretnej sprawie znaczenie, albowiem z kart narażenia zawodowego z dnia 5 marca 2014 r. i z dnia 30 maja 2014 r. wynika, że u wszystkich pracodawców uczestniczka wykonywała prace wymagające długotrwałej powtarzalności i przeciążenia kończyn górnych, a zatem istnieje związek przyczynowo-skutkowy między chorobą a warunkami pracy.

Wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 K.p. rozporządzenie w § 8 ust. 1 stanowi, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Pod poz. 19.5 tegoż rozporządzenia jako chorobę zawodową ujęto przewlekłą chorobę układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej.

Sąd stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż uczestniczka postępowania w całym okresie aktywności zawodowej to jest od 1989 r. pracując na stanowiskach krawcowej, szwaczki, operatpra lakierni, montażysty wykonywała pracę monotypową, obciążającą stawy łokciowe. W ocenie Sądu materiał dowodowy potwierdza, że uczestniczka postępowania wykonywała prace stwarzającą ryzyko powstania choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej. Nadto S. G. była diagnozowana w kompetentnej placówce medycznej (MOMP w K.), gdzie lekarze orzecznicy na podstawie przeprowadzonych, zgodnie z obowiązującymi procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi, badań lekarskich, rozpoznali u niej chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej.

Orzeczenie to wydano w oparciu o ocenę narażenia zawodowego, dokumentację medyczną, wyniki badań (ortopedycznych, neurologicznych, internistycznych, zdjęć RTG). W konkluzji orzeczenia stwierdzono, że sposób wykonywania pracy, zgodnie z wiedzą medyczną mógł stwarzać ryzyko powstania choroby zawodowej i istnieją podstawy do uznania związku przyczynowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, która wskazywała na zaledwie trzymiesięczną pracę uczestniczki w skarżącej Spółce oraz ponad dziesięcioletni okres pomiędzy ustaniem zatrudnienia u skarżącej a rozpoznaniem choroby zawodowej Sąd wskazał na utrwalony pogląd judykatury, zgodnie z którym decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ustala pracodawcy, u którego warunki pracy ją spowodowały, gdyż nie taka jest jej rola.

Jednocześnie jednak organy inspekcji sanitarnej nie mogą odstąpić od badania środowiska pracy, gdyż choroby zawodowe nie powstają poza środowiskiem pracy, nie mogą więc odstąpić od wskazania zakładu pracy, gdyż środowisko pracy nie istnieje bez zakładu pracy. Ustalenia co do tego, czy choroba mogła istnieć u S. G. przed rozpoczęciem pracy w skarżącej Spółce, czy też powstała po ustaniu zatrudnienia w skarżącej Spółce, nie zmieniłyby sytuacji prawnej Spółki. Sąd stwierdził, że narażenie uczestniczki na występowanie czynnika szkodliwego w środowisku pracy trwało od 1989 r. do nadal, a więc organ miał podstawy do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową - przewlekłą chorobę układu ruchu wywołaną sposobem wykonywania pracy - przewlekłe, zapalenie nadkłykcia kości ramiennej - u osoby pozostającej w zatrudnieniu.

Sąd podzielił stanowisko organów dotyczące braku podstaw do kwestionowania prawidłowości opinii kompetentnej placówki orzeczniczej pierwszego stopnia. Lekarze tej jednostki oparli się na wynikach badań, ustalających związek pomiędzy wykonywaną pracą w narażeniu zawodowym, a istniejącym schorzeniem, przez co wykluczających możliwość samoistnego schorzenia. Sąd podkreślił, że organ jest orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do ustalenia, zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnożowania odmiennego schorzenia.

Sąd stwierdził, że lekarze w niniejszej sprawie dysponowali materiałem dowodowym wystarczającym do wydania orzeczenia, a więc nie uznali za konieczne sięganie po dodatkową dokumentację. Materiał zebrany w sprawie wskazywał w sposób jednoznaczny na istnienie domniemania związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy a stwierdzoną u uczestniczki postępowania chorobą zawodową. W sprawie wykazano pracę w warunkach szkodliwych i istnienie choroby, zaś zakład pracy nie obalił wspomnianego domniemania. Zdaniem Sądu organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia art. 2351 K.p. oraz przepisów rozporządzenia i wykazały wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy przez uczestniczkę postępowania, a stwierdzoną u niej chorobą zawodową. Organy nie naruszyły również art. 2352 K.p. poprzez stwierdzenie, że praca w odwołującej się Spółce w okresie od 14 lipca 2004 r. do 13 października 2004 r. pozostaje w związku przyczynowo- skutkowym z rozpoznanym schorzeniem, bowiem w okresie orzekania uczestniczka pracowała.

Skarżąca była jednym z pracodawców w okresie od 1989 do nadal, u której badano środowisko pracy. Natomiast brak wystąpienia do placówki medycznej o uzupełnienie wydanej opinii, względnie wydanie jej powtórnie, jest skutkiem przyjęcia sprawy za w pełni wyjaśnioną.

W skardze kasacyjnej L. Sp. z o.o. w T., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Skarżąca zarzuciła:

1. I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię:
2. a) § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (...), dalej jako: rozporządzenie, poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby;
3. b) § 8 ust. 2 rozporządzenia poprzez nie podjęcie działań mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego i nie zwrócenie się o wydanie uzupełniającego orzeczenia na jego podstawie;
4. c) art. 2351 k.p. poprzez uznanie za prawidłowe ustaleń organu II instancji, iż "dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym przypadku warunki takie ją spowodowały".
5. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 62 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie skompletowania dokumentów niezbędnych do rozpoznania sprawy, tj. kompletnej dokumentacji medycznej oraz właściwie sporządzonych ocen narażenia zawodowego w pozostałych zakładach pracy;
6. b) art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 i 231 k.p.c., przez ich -niezastosowanie i dokonanie oceny złożonych w sprawie dowodów z dokumentów w sposób przekraczający granice swobodnej oceny dowodów;
7. c) art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, będącą wynikiem braku skontrolowania czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracji zgodnie ze stanem rzeczywistym;
8. d) art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, mimo naruszenia przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. § 8 ust. 2 rozporządzenia oraz art. 7, art. 10, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 art. 80 i art. 84 k.p.a.;
9. e) art. 135 p.p.s.a. poprzez jego nie zastosowanie, tj., nie zastosowanie przewidzianych ustawą środków, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga.

W oparciu o powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W każdym przypadku wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że lekarze orzecznicy w żadnym miejscu nie wskazują, aby to praca u skarżącej na stanowisku szwaczki przez okres zaledwie 4 miesięcy stanowiła pracę w narażeniu. Podkreślono, że zgodnie z obowiązującymi przepisami rozpoznanie powyższej choroby zawodowej u byłego pracownika może nastąpić w okresie 1 roku po zakończeniu pracy w narażeniu. Natomiast schorzenie zostało zdiagnozowane u S. G. dopiero w 2014 r., a więc po upływie 10 lat od ustania zatrudnienia w Spółce L., natomiast ewentualne narażenia ustało w dniu 14 października 2005 r., albowiem wtedy upłynął rok od zakończenia pracy w skarżącej Spółce. Skarżąca zarzuciła, że organ nie zwrócił się ponownie do organu II stopnia, tj. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie.

Zdaniem skarżącej orzeczenie lekarskie, które stanowiło podstawę do wydania decyzji przez organ ll instancji nie spełniało kryterium dowodu w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Okoliczności te zostały jednak pominięte przez organy oraz Sąd. Na tej podstawie skarżąca stwierdziła, że w omawianej sprawie orzeczenie lekarskie nr [...]., które stanowiło podstawę wydania decyzji przez organy I i II instancji, nie spełnia kryterium dowodu w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem Sądu w zakresie uznania za prawidłową zastosowanej przez organy obu instancji, oceny środka dowodowego, jakim jest orzeczenie lekarskie. Wskazuje ono wprawdzie, dokumentację medyczną jako podstawę konkluzji, jednakże nie precyzuje o jaką dokumentację chodzi, a ponadto, jakie konkretne zapisy w jej treści, przemawiają za postawioną diagnozą. Organ administracji jest natomiast obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie może odnieść zamierzonego skutku, a to z poniższych względów.

Po pierwsze, Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 62 pkt 1 p.p.s.a.

Skarżąca Spółka upatruje naruszenia art. 62 pkt 1 p.p.s.a. w tym, iż zaniechano skompletowania dokumentów niezbędnych do rozpoznania sprawy, tj. wskazując na brak kompletnej dokumentacji medycznej oraz właściwie sporządzonych ocen narażania zawodowego w pozostałych, zatrudniających S. G., zakładach pracy.

Stosownie do art. 62 pkt 1 p.p.s.a. przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów. Niniejszy przepis reguluje etap przygotowania sprawy do rozprawy. Kryterium zaś kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Przypomnieć należy, iż stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...). Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne. Podstawą orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Powyższe zatem oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zawarty w art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek orzekania przez sąd administracyjny na podstawie "akt sprawy", nie wyłącza w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwości przeprowadzenia przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego, przy czym Sąd może (z urzędu lub na wniosek stron) przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie - art. 106 § 3 p.p.s.a. Do kompetencji Sądu administracyjnego nie należy bowiem rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum. Zadaniem Sądu administracyjnego jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu i przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w tym ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Z tego względu celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego danej sprawy, lecz ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń.

To zaś oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do ponownego rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy. Tym samym w postępowaniu przed Sądem administracyjnym strona nie może oczekiwać, iż Sąd będzie prowadził postępowanie dowodowe i ustalał stan faktyczny sprawy. Nie można też oczekiwać, że Sąd administracyjny ustali stan faktyczny posługując się domniemaniem faktycznym (art. 231 k.p.c.). Dyspozycja art. 231 k.p.c. powinna znaleźć zastosowanie wyłącznie w braku bezpośrednich środków dowodowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt IV CKN 718/00, LEX nr 54362).

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że zostały zgromadzone i dołączone do akt sprawy dokumenty niezbędne do rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd pierwszej instancji dokonał oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy w oparciu o całość akt administracyjnych przekazanych przy skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i doszedł do prawidłowego wniosku, że organy administracji publicznej wyjaśniły należycie okoliczności istotne dla rozpatrzenia tej sprawy.

Chybiony jest także zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 i art. 231 k.p.c.

Zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.

Powyższy przepis może zostać naruszony tylko wówczas, gdy Sąd przeprowadza uzupełniające postępowanie dowodowe, o jakim mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 roku, II CK 372/05, LEX nr 172186). Pamiętać bowiem należy, iż przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. zawiera odesłanie nie tylko do przepisów k.p.c., ale i do art. 106 § 3 p.p.s.a. ustanawiającego kompetencję do przeprowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. To zaś oznacza, iż odpowiednie przepisy k.p.c. są wtórne w stosunku do regulacji zawartej w art. 106 § 5 i art. 106 § 3 p.p.s.a. A zatem, w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., powoływanie się na przepisy k.p.c. dotyczące postępowania dowodowego i art. 106 § 5 p.p.s.a. jest bezprzedmiotowe.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach nie można zatem skutecznie zarzucić naruszenia przepisów postępowania tj. art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a.

Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się również naruszenia art. 3 § 1 i art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. jak i art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe zarzuty jeszcze raz podkreślić należy, iż Sąd pierwszej instancji nie ustalał stanu faktycznego sprawy, a oceniał prawidłowość jego wyjaśnienia i ustalenia przez organy administracji publicznej. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sądowi pierwszej instancji w tym zakresie nie można skutecznie zarzucić wadliwości i twierdzić, że Sąd winien uwzględnić skargę, gdyż organy ustaliły stan faktyczny niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Stan faktyczny sprawy odzwierciedla przeprowadzone przez organy postępowanie w zakresie narażenia na powstanie choroby zawodowej i jej rozpoznania przez właściwe jednostki medyczne.

Za chorobę zawodową - jak stanowi art. 235¹ Kodeksu pracy - uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych - art. 2352 Kodeksu pracy. Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1367).

Podkreślić należy, iż ustawodawca w art. 235¹ Kodeksu pracy wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12 - LEX nr 1216762). Na gruncie art. 2351 Kodeksu pracy nie jest zatem wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym"), a stwierdzonym schorzeniem.

Nadto, wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nie jest równoznaczne z rozpoznaniem choroby. Rozpoznanie choroby zawodowej (art. 2352 Kodeksu pracy) może nastąpić w późniejszym okresie od zakończenia pracy narażeniu zawodowym, niż okres ustalony w wykazie chorób zawodowych - stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1367) - pod warunkiem, że w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych wystąpiły objawy chorobowe i objawy te są udokumentowane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1872/13 - CBOSA).

Zaznaczyć też należy, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej ustala się w których zakładach pracy występowało narażenie zawodowe, lecz nie ustala się, czy narażenie zawodowe w określonym zakładzie pracy było przyczyną powstania danej choroby zawodowej. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1994 r., SA 1640/93, ONSA 1995/1/28). Możliwe jest bowiem uznanie choroby za zawodową, gdy równocześnie obok zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby występują inne czynniki chorobotwórcze. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że powstanie choroby w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982 r., III SA 372/82, ONSA /1982 /1/33).

Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana /wyłącznie/ przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami.

Z tych przyczyn pozbawione zasadności są twierdzenia skarżącej Spółki o konieczności bezspornego wykluczenia jakiegokolwiek wpływu pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie schorzenia i ustalenia okresu, w którym to schorzenie powstało jak też długotrwałość czy krótkotrwałość wykonywania pracy w narażeniu zawodowym.

Przypomnieć należy, iż zgodnie z § 8 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach trafnie uznał, iż organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia.

Rozpoznanie chorób zawodowych należy do właściwości jednostek medycznych określonych w § 5 rozporządzenia i organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1872/13; z dnia 28 stycznia 2015r., sygn. akt II OSK 1567/13 – CBOSA; z dnia 24 lutego 1998r., I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150, z dnia 23 lipca 2003r., I SA 108/03, LEX nr 160259, z dnia 24 maja 2001r., SA 1801/00,LEX nr 77663, z dnia 2 czerwca 1998r., I SA 225/98, LEX nr 45827).

Generalną zasadą postępowania w sprawie chorób zawodowych jest to, aby jednostki medyczne wydawały orzeczenia posiadając wiedzę o zagrożeniach zawodowych, przebiegu i charakterze pracy. Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w § 8 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, jest niewystarczający do wydania decyzji, może – stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

Sąd pierwszej instancji zasadnie podkreślił, iż w niniejszej sprawie jednostki medyczne dysponowały oceną narażenia zawodowego skarżącej, z której wynikał rodzaj czynności wykonywanych przez skarżącą na zajmowanych stanowiskach pracy.

S. G. podczas zatrudnienia w różnych zakładach pracy na stanowiskach szwaczki, krawcowej, operatora lakierni i montażysty, w tym w L. Sp. z o.o. w T. od 2008 –2011 na stanowisku szwaczki wykonywała prace wymagające długotrwałej powtarzalności oraz długotrwałego przeciążania i obciążania kończyn górnych, w tym stawów łokciowych w dużym stopniu.

Z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, że narażenie zawodowe w okresach zatrudnienia doprowadziło do powstania przewlekłej choroby obwodowego układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy w postaci przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej prawej.

W niniejszej sprawie w orzeczeniu lekarskim z dnia 6 maja 2014 r. nr [...][...] Ośrodek Medycyny Pracy w K., Poradnia Chorób Zawodowych – w oparciu o przeprowadzone aktualnie badania (ortopedyczne, neurologiczne i internistyczne, zdjęcia RTG) oraz analizę dokumentacji lekarskiej i ocenę narażenia środowiskowego - uznał, iż istnieją podstawy do rozpoznania przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej prawej – choroby zawodowej wymienionej w pozycji 19.5 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1367). Podkreślono, że sposób wykonywania pracy przez S. G. był związany z długotrwałą powtarzalnością oraz długotrwałym przeciążeniem i obciążeniem kończyn górnych, w tym stawów łokciowych w dużym stopniu. A zatem, ocenie poddano także czynniki pozazawodowe.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenie lekarskie, którym dysponowały organy obu instancji, zawiera elementy merytoryczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazuje, że z medycznego punktu widzenia, z uwzględnieniem charakteru i sposobu wykonywania pracy, stwierdzić można z wysokim prawdopodobieństwem, że rozpoznana choroba została spowodowana w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażeniem zawodowym) – tak jak tego wymaga art. 235¹ Kodeksu pracy. Trzeba podkreślić, że o wartości merytorycznej orzeczenia lekarskiego nie decyduje tylko obszerność wywodów uzasadnienia, lecz jego zawartość merytoryczna odnosząca się do istoty sprawy.

W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie miał podstaw do zakwestionowania postępowania przeprowadzonego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji, że organy administracji są związane orzeczeniami jednostek medycznych określonych w § 5 rozporządzenia i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia pracownika / byłego pracownika / kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich. Nie ma też istotnego znaczenia, czy schorzenie zdiagnozowano w trakcie pracy w narażeniu zawodowym czy też po ustaniu takiego narażenia pod warunkiem – jak już wyżej wskazano - wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych - art. 2352 Kodeksu pracy.

Wobec spełnienia przesłanek ustawowych choroby zawodowej z art. 2351 Kodeksu pracy organ był zobowiązany do podjęcia takiego jak kontrolowane w sprawie rozstrzygnięcie, a ocena Sądu pierwszej instancji w tym zakresie jest prawidłowa. Nie można przyjąć, iż brak dokumentacji medycznej z całego okresu zatrudnienia S. G. oraz ocen narażenia zawodowego z pozostałych zakładów pracy miał istotny wpływ na wynik sprawy i wydane w sprawie orzeczenia lekarskie. Argumenty przedstawione w skardze kasacyjnej nie mogą skutecznie poddać w wątpliwość wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego. Zaznaczyć należy, iż w aktach sprawy znajduje się karta narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej dotycząca zatrudnienia w H. P. Sp. z o.o. w T. (od 22 września 1996 r. – nadal).

Natomiast Zakład Krawiecki O. K. w K. i PPHU “T." w T. zostały zlikwidowane i w tym zakresie organ oparł się na przesłuchaniu S. G. Zgodnie z § 6 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do czynników chemicznych i fizycznych - rodzaj czynnika, wartość stężeń lub natężeń i średni czas narażenia zawodowego - § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego lekarz występuje o ich uzupełnienie do podmiotów wskazanych w § 6 ust. 5 pkt 1-5.

W niniejszej sprawie jednostki medyczne dysponowały dostateczną dokumentacją i nie zwróciły się o jej uzupełnienie.

Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można też skutecznie przypisać zarzutu naruszenia art. 235¹ Kodeksu pracy, a także § 6 ust. 1 i 2 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j.Dz. U. 2013r., poz. 1367).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.